یکی از مهندسان ناسا مدعی مشاهده موجود زنده بیگانه شد

یکی از مهندسان ناسا مدعی مشاهده موجود زنده بیگانه شد

یکی از مهندسان ناسا مدعی مشاهده موجود زنده بیگانه شد

لیلاند ملوین یکی از ستاره شناسان و مهندسین ناسا است. او اخیرا اعلام کرده که موجودات فرازمینی را در فضا مشاهده کرده است. این ادعا می تواند بسیار بزرگ باشد اما به یقین به مانند ادعاها و اعترافات مشابه دیگری از این دست نمی‌توان راهی برای رد و یا اثبات آن یافت.

اورگانیک و شبه بیگانه بودن توصیفی است که ملوین برای آنچه که مشاهده کرده بکار می برد. ادعای ملوین که از مهندسین با سابقه ناسا است شکارچیان بشقاب پرنده را بشدت به وجد آورده است.

ادعای مشاهده موجود زنده بیگانه توسط یکی از ستاره شناسان ناسا توجهات بسیاری را به سوی خود جلب کرده است. اثبات مشاهداتی از این دست می تواند زندگی و فضای ذهنی انسانها را برای همیشه دستخوش انقلابی عظیم کند.

مشاهده موجود زنده بیگانه و پاسخ ناسا

ملوین که قبلا به عنوان یک فوتبالیست فعالیت می‌کرده، ادعا دارد که موجودی شبیه به موجودات بیگانه، کاملا اورگانیک و زنده را در محل بارگیری شاتل فضایی آتلانتیس مشاهده کرده که بر مدار زمین در گردش بوده است.

ملوین و همکارانش با مشاهده آنچه که آنها از آن به عنوان یک موجود زنده یاد می کنند بشدت هیجان زده می شوند و به سرعت دست بکار شده تا گزارش مشاهدات خود را برای ناسا ارسال نمایند. گویا موجود یاد شده دارای بدنی شفاف و منحنی بوده است.

اما پاسخ کارشناسان ناسا متفاوت بود؛ آنها اعلام کردند که در این بین هیچ چیز مرموزی رخ نداده است و آنچه که مهندس یاد شده و همکارانش مشاهده کرده اند تنها قطعه‌ای از یخ بوده که از بدنه شاتل جدا شده است و حرکات این قطعه یخ باعث ایجاد توهم مشاهده موجود بیگانه و یا موجود زنده در آنها شده است.

مشاهده موجود زنده بیگانه و کنجکاوی بی پایان بشر

فضا و آسمان همواره کنجکاوی انسان را برانگیخته است. انسان ها کمتر به این موضوع می‌اندیشند که در صورت کشف حیات فرازمینی، زندگی بر روی زمین دستخوش چه تحولاتی خواهد شد، آنها تنها در صدد ارضا کنجکاوی دیرینه خود هستند؛ اینکه آیا زندگی فرا زمینی وجود دارد یا خیر؟

این نخستین بار نیست که یک ستاره شناس و یا کارشناس خبره در زمینه مشاهده موجودات فضایی اظهار نظر می کند. ناسا همواره سعی کرده تا یک توضیح منطقی برای مشاهدات ارائه دهد و معمولا امکان مشاهده یک موجود بیگانه و یا فرازمینی را رد کرده است.

اینکه آیا ناسا از روی عمد این کار را انجام می دهد و نیز آیا اصلا زندگی فرازمینی وجود دارد یا خیر، جز اسراری هستند که همچنان بدون پاسخ باقی مانده‌اند و عطش عظیمی در انسان وجود دارد تا بتواند پاسخی برای این سوالات پیدا کند. انسان می خواهد بداند که آیا در این کیهان لایتنهای تنهاست و یا اینکه موجودات زنده دیگری در اعماق کهکشانها و در سیارات دیگر زندگی می کنند.

به هر حال گزارشاتی از این دست کم نیستند. گزارشاتی از قبیل مشاهده موجودات زنده در فضا و یا محاصره شدن توسط موجودات عجیب فضایی. برخی حتی به صراحت به اظهار این عقیده می‌پردازند که در سراسر آسمان موجوداتی متفاوت با فناوریهای پیشرفته در رفت و آمد هستند. همه موارد یاد شده ادعاهایی هستند که تا کنون نه پاسخی قانع کننده برای آنها پیدا شده و نه مدرک علمی متقتی وجود دارد که آنها را به اثبات برساند.

سوالاتی از این دست برای همیشه با انسان باقی خواهد ماند. شاید روزی برسد که انسان بتواند با ادله کافی علمی به همه آنها پاسخ دهد و از این آشفتگی ذهنی رهایی یابد.

بارش شهابی برساوشی را در روزهای ۲۱ و ۲۲ مرداد از دست ندهید

بارش شهابی برساوشی را در روزهای 21 و 22 مرداد از دست ندهید

بارش شهابی برساوشی را در روزهای 21 و 22 مرداد از دست ندهید

بارش شهابی برساوشی در روزهای ۲۱ و ۲۲ مرداد ۱۳۹۷ به اوج خود می‌رسد و علاقه‌مندان می‌توانند این پدیده زیبا را مشاهده کنند. در ادامه این مطلب، جزئیات این شهاب باران و شرایط عکاسی از آن را بررسی می‌کنیم.

آسمان ایران در روزهای ۲۱ و ۲۲ مرداد ۱۳۹۷ شاهد اوج بارش شهابی برساوشی خواهد بود. منجمان می‌گویند در شهاب باران برساوشی امسال، تعداد ۶۰ تا ۷۰ شهاب در هر ساعت قابل مشاهده است. اسدالله قمری نژاد، عضو کمیته نظارت و ارزیابی انجمن نجوم ایران گفت بارش شهابی برساوشی هر سال اتفاق می‌افتد. هنگامی که زمین در مدار خود در حال حرکت است، گاهی یکی از مدارهای دنباله دار و یا سیارک‌ها را قطع می‌کند و ذارت جدا شده از این سیارک‌ها و دنباله‌دارها به جو زمین وارد می‌شوند. این ذرات با ورود به جو زمین به دلیل سرعت و اصطکاک در جو زمین شروع به سوخت می‌کنند و به شکل شهاب‌های نورانی دیده می‌شوند.

به گفته این کارشناس نجوم، دنباله داری به اسم سویفت تاتل (Swift Tuttle) منشا بارش شهابی برساوشی است که تقریبا هر ۱۳۰ سال یک بار حرکت مداری خود را کامل می‌کند. قمری نژاد اضافه کرد در بهترین شرایط رصدی می‌توان تعداد ۱۲۰ تا ۲۰۰ شهاب را در بارش شهابی برساوشی رویت کرد که به ندرت چنین بارشی را مشاهده خواهیم کرد.

در زمان بارش شهابی برساوشی امسال، ماه به وضعیت محاق یا ماه تاریک درمی‌آید و ماه در آسمان صبحگاهی دیده می‌شود. بنابراین امکان رصد این پدیده نجومی به خوبی وجود خواهد داشت. گفته می‌شود تعداد شهاب‌های قابل مشاهده در این بارش شهابی بین ۶۰ تا ۷۰ شهاب در هر ساعت است. معمولا ZHR متوسط از دنباله دار سویفت تاتل، حدود ۵۰ شهاب در ساعت است، اما در بارش شهابی برساوشی سال ۱۳۹۵، تعداد شهاب‌های قابل مشاهده در هر ساعت بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ شهاب بود که البته با توجه به وضعیت ماه، امکان رصد کردن این تعداد شهاب میسر نشد. لازم به ذکر است که ZHR به معنی تعداد شهاب‌های قابل مشاهده برای رصد کنندگان در مدت یک ساعت است.

همنشینی مریخ و زحل با زمین

عضو کمیته نظارت و ارزیابی انجمن نجوم ایران تاکید کرد رویت این بارش شهابی از شهرهای بزرگ به دلیل آلودگی نوری به سختی صورت می‌گیرد. وی همچنین افزود وجود سیاره‌های مریخ و زحل در آسمان شبانگاهی می‌تواند بارش شهابی امسال را زیباتر از همیشه کند. سیاره مریخ در شب‌های اوج بارش شهابی برساوشی در حضیض مداری (نزدیک‌ترین فاصله به زمین) قرار دارد و به صورت یک سیاره سرخ رنگ در آسمان مشاهده می‌شود. مریخ تا حدود ساعت ۴ بامداد روز ۲۲ مرداد در آسمان رویت خواهد شد.

بارش شهابی برساوشی از ۲۷ تیرماه آغاز شده و تا روز ۳ شهریورماه ادامه خواهد داشت، اما اوج این شهاب باران در نیمه شب روزهای ۲۱ و ۲۲ مردادماه اعلام شده است. در این روزها، زمین زمین از منطقه‌ای می‌گذرد که از ذرات ریز به جای مانده از دنباله دار سویفت تاتل وجود دارد. قمری نژاد بیان کرد این بارش در صورت فلکی برساوشی اتفاق می‌افتد و هر ساله از روزهای ۱۹ تا ۲۲ مرداد، بهترین زمان برای مشاهده این پدیده نجومی است.

بهترین شرایط رصد و عکاسی از بارش شهابی برساوشی

این بارش شهابی در تمام کشور قابل مشاهده خواهد بود، اما بهترین مناطق برای رصد آن در مناطقی به دور از آلودگی نوری است. برای عکاسی از این پدیده نجومی زیبا بهتر است به مناطقی بروید که در آن علاوه بر مناظر آسمانی، مناظر طبیعی هم وجود داشته باشد. همچنین کسانی که می‌خواهند به ثبت این پدیده بپردازند و داده‌هایی در زمینه رنگ‌های شهاب‌ها به دست آورند، باید مناطقی را انتخاب کنند که افق باز داشته باشد. در شهرهایی که آلودگی نوری بالایی دارند، حتی سیاره‌های پرنور را هم به زحمت می‌توان دید و از همین روز نباید انتظار رصد شهاب‌ها را داشت.

قمری نژاد اضافه کرد حتی اگر در جای تاریک قرار دارید و از محیط پر نور به محیط تاریک می‌روید تا بارش شهابی را مشاهده کنید، باز هم نباید انتظار داشته باشید به خوبی این پدیده نجومی را رصد کنید. حداقل زمان مورد نیاز برای سازگاری چشم با نور آسمان و تاریکی بین ۱۵ تا ۳۰ دقیقه است و برای مشاهده این بارش شهابی باید به چشم، زمان سازگاری با تاریکی داده شود.

این کارشناس نجوم در ادامه گفت بیشترین بارش برساوشی را در سال ۱۹۹۲ و در زمان عبور دنباله دار سویفت تاتل داشتیم و اگر بخواهیم دوباره آن را تجربه کنیم باید تا سال ۲۱۲۶ منتظر باشیم، چون دوره بازگشت این دنباله دار ۱۳۰ سال طول می‌کشد. بارش شهابی برساوشی ، معروف‌ترین بارش سال است و با شهاب‌های زیاد خود در اواسط تابستان، بسیار چشم‌گیر و تماشایی خواهد بود. نام این بارش شهابی برگرفته از محل کانون آن یعنی صورت فلکی برساوشی است.

مریخ نورد آپورچونیتی ناسا ارتباط خود را با سیاره ما از دست داده است!

مریخ نورد آپورچونیتی ناسا ارتباط خود را با سیاره ما از دست داده است!

مریخ نورد آپورچونیتی ناسا ارتباط خود را با سیاره ما از دست داده است!

مریخ نورد آپورچونیتی (Opportunity)‌ ناسا، یکی از فضاپیماهای جالب‌توجه آژانس فضایی آمریکا بر روی سیاره مریخ بوده که به تازگی در یک طوفان شن قوی گرفتار شده و ارتباط آن به کلی با زمین قطع شده است.

مریخ نورد آپورچونیتی (Opportunity)‌ سازمان فضایی ایالات متحده یک فضاپیمای ۴۰۰ میلیون دلاری برای کاوش مریخ است که در سال ۲۰۰۳ به سمت سیاره سرخ پرتاب شد؛ از آن زمان تاکنون اطلاعات منحصر به فردی از سوی این کاوشگر به زمین مخابره شده، اما به تازگی خبر رسیده که وقوع طوفان امکان ارتباط‌گیری دانشمندان با کاوشگر آپورچونیتی را به کلی از بین برده است.

این فضاپیما که با کمک پنل‌های خورشیدی انرژی ذخیره می‌کند، به واسطه طوفان شن موجود از نور آفتاب محروم شده و به همین دلیل، به ‌اندازه کافی انرژی برای مخابره داده‌های جمع‌آوری‌شده به سیاره مبدا خود را ندارد.

تاثیر مشکلات جوی بر روی مریخ نورد آپورچونیتی

آخرین باری که مریخ نورد آپورچونیتی اطلاعاتی به زمین فرستاد، ۱۰ ژوئن بود که پیام مربوط به پایین آمدن میزان الکتریسیته ذخیره‌شده در باتری‌ها و وارد شدن فضاپیما به حالت اورژانسی از سوی آن مخابره شد. دانشمندان امیدوارند که با عبور طوفان از منطقه استقرار، آپورچونیتی مجددا در معرض نور خورشید قرار بگیرد و به حالت قبلی برگردد؛ با این وجود، همچنان کارشناسان بر اساس برآوردهای انجام‌شده نگران هستند که آیا واقعا این اتفاق رخ می‌دهد یا خیر؟

در این تصویر خیالی تاثیر طوفان بر روی میزان تابش نور خورشید به مریخ نورد آپورچونیتی را می‌بینیم.

مدیران ناسا گفته‌اند که تا زمان محو شدن طوفان، دانشمندان پروژه آپورچونیتی چاره‌ای جز صبر کردن ندارند، اما اینطور که به نظر می‌رسد، قرار است که جو سیاره سرخ در اطراف این کاوشگر برای مدتی نسبتا طولانی کاملا کدر باشد؛ بررسی‌ها نشان می‌دهد که از چند هفته گذشته طوفان شن مورد نظر تقریبا یک چهارم مریخ را پوشانده است و روزهای این بخش از سیاره را به شب تبدیل کرده است.

 

گفته شده که تا چند هفته آینده کل سطح مریخ تحت تاثیر این گرد و غبارها قرار می‌گیرد و انتظار می‌رود که این وضعیت حداقل تا یک ماه دیگر ادامه پیدا کند. این طور که به نظر می‌رسد بزرگ‌ترین مشکلی که چنین طوفانی برای مریخ نورد آپورچونیتی ایجاد می‌کند، سرد شدن تجهیزات مختلف فضاپیما بیش از حد مجاز است؛ به طور کلی انجام فعالیت‌های مختلف و کاوش بر روی سیاره چهارم منظومه شمسی آپورچونیتی را تا اندازه مشخصی گرم نگه می‌دارد، اما ساکن ماندن در یک جا باعث می‌شود که دمای ربات کم شده و در صورت ادامه پیدا کردن وضعیت،‌ به مریخ نورد آسیب وارد شود.

البته نکته خوشحال‌کننده ماجرا اینجاست که طراحان ۸ یونیت گرم‌کننده حاوی پلوتونیوم را در کاوشگر آپورچونیتی تعبیه کرده‌اند؛ این یونیت‌ها توانایی تولید حرارت به میزان لازم برای سالم ماندن وسیله را دارند و از طرف دیگر، وقوع این طوفان مریخی با رسیدن به فصل تابستان در منطقه مربوط به فضاپیمای ناسا همزمان بوده و تابش خورشید به ذرات گرد و غبار معلق در اتمسفر هم باعث گرم شدن محیط می‌شود.

همچنین، با اینکه ناسا این مریخ نورد را به گونه‌ای ساخته‌ است که تحمل حداکثر سرمای ۵۵- درجه سلسیوس را داشته باشد، متخصصان برآورد کرده‌اند که مشکل جوی اخیر دمای آپورچونیتی را تنها تا ۳۲٫۸- درجه سلسیوس پایین می‌برد.

در این تصاویر گسترش گرد و غبارها بر روی منطقه مربوط به کاوشگر آپورچونیتی نمایش داده شده است.

مایک سیبرت (Mike Seibert)، یکی از کارشناسان سابق پروژه فضاپیمای آپورچونیتی، در رابطه با وضعیت کنونی می‌گوید که در حال حاضر تمامی مصرف الکتریسیته ربات ناسا به ساعت تعبیه‌شده در آن مربوط می‌شود و به جز این قسمت، مابقی تجهیزات وسیله خاموش هستند؛ اما دلیل روشن ماندن ساعت هماهنگ نگه داشتند آپورچونیتی با وضعیت گردشی مریخ و زمان‌های مربوط به روز و شب بر روی این سیاره است. این وسیله به گونه‌ای طراحی شده که بر اساس محاسبات مربوط به ساعت خود، زمان تابش حداکثری نور خورشید بر روی سیاره سرخ را محاسبه کرده و کار ذخیره انرژی و کاوش را به آن زمان موکول کند.

با این حال اگر به هر دلیلی انرژی کافی برای ساعت تامین نشود، آپورچونیتی دیگر امکان هماهنگ شدن با زمان بیشترین تابش خورشید بر روی مریخ را ندارد و بازگرداندن مجدد کاوشگر به روتین قبلی خود پس از عبور طوفان شن، کار چالش‌برانگیزی می‌شود.

با این تفاسیر کارشناسان ناسا همچنان حداکثر تلاش خود را می‌کنند که در اولین فرصت با آپورچونیتی ارتباط بگیرند و این ربات فوق‌العاده گران‌قیمت را هرچه سریع‌تر به ادامه ماموریت خود بازگردانند. سیبرت در انتهای صحبت‌هایش می‌گوید که مریخ نورد آپورچونیتی بیش از ۱۴ سال است که بر روی سیاره همسایه ما دوام آورده و احتمال اینکه یک طوفان شن مشکلی جدی را برای آن ایجاد کند، چندان زیاد نیست.

اثبات گرد بودن سیاره زمین به کمک توپ بسکتبال

اثبات گرد بودن سیاره زمین به کمک توپ بسکتبال

اثبات گرد بودن سیاره زمین به کمک توپ بسکتبال

یکی از علاقه‌مندان به بحث زمین تخت گرایی به تازگی برای اثبات گرد بودن سیاره زمین از روشی خلاقانه و بسیار ساده استفاده کرده است؛ در بررسی موضوع با ما همراه باشید.

اثبات گرد بودن سیاره زمین از روش‌های مختلفی امکان‌پذیر است، اما اخیرا یکی از کاربران علاقه‌مند به بحث کلی در جریان میان طرفداران و مخالفان نظریه زمین تخت، به روشی طنزآمیز و ساده، باور زمین تخت گرایان در مورد اینکه شکل سیاره ما به جای کره شبیه به یک دیسک بزرگ است را زیر سوال برده است.

این شخص که مهندسی ۳۶ ساله به نام جف است، تنها با استفاده از یک توپ بسکتبال، دوربین عکاسی و وسایل مورد نیاز برای عکس‌برداری توانسته است که تئوری زمین تخت را زیر سوال ببرد؛ در چند روز گذشته یکی دیگر از علاقه‌مندان با ثبت تصویری از افق در دریاچه میشیگان آمریکا توانسته بود که با انجام چند محاسبه مختصر انحنای زمین را در فاصله‌ی بین دو ساحل، مشخص کند، اما جف با الهام گرفتن از این ماجرا، به فکر انجام کاری مشابه به روشی ساده‌تر افتاد.

اثبات گرد بودن سیاره زمین با توپ بسکتبال

پس از ثبت تصاویر مربوط به دریاچه میشیگان،‌ بسیاری از زمین تخت گرایان مانند همیشه اظهار کردند که چون انحنای زمین در چنین مکان‌هایی قابل‌رویت نیست و افق به نظر خطی صاف است،‌ پس گرد بودن زمین زیر سوال می‌رود؛ این استدلال از گذشته تاکنون به عنوان یکی از مهم‌ترین موضوعاتی که طرفداران نظریه زمین تخت به آن استناد می‌کنند،‌ در نظر گرفته می‌شود و به چالش کشیدن آن نقش مهمی در تکنیک جف برای اثبات گرد بودن سیاره زمین دارد.

جف با استفاده از لنز عکس‌برداری ماکرو و یک توپ بسکتبال تصویری از افق توپ را ثبت کرد و این عکس را با وضعیت کره زمین مقایسه کرد؛ این مهندس نرم افزار می‌گوید که برای ما ساکنان زمین، ابعاد جرم آسمانی که بر روی آن قرار گرفته‌ایم به حدی بزرگ است که در فاصله‌هایی که چشم غیرمسلح قادر به دیدن آن‌هاست،‌ زمین زیر پایمان تخت به نظر می‌رسد. درست همانند موجود فوق‌العاده کوچکی که بر روی توپ بسکتبال قرار گرفته باشد.

به این ترتیب اگر از سطح توپ هم به کمک تجهیزاتی که برای تصویربرداری از سوژه‌های فوق‌العاده کوچک ساخته شده‌اند، استفاده کنیم، از مرحله‌ای به بعد افق ثبت‌شده از توپ به نظر خطی صاف دیده می‌شود و این تصور به وجود می‌آید که این جسم گرد و نسبتا بزرگ،‌ تخت است.

وسایل دیگری که جف برای اثبات گرد بودن سیاره زمین استفاده کرده بود شامل سه‌پایه عکاسی و ‌تجهیزات مربوط به عکس‌برداری با کنترل از راه دور می‌شد و دوربین به‌کاررفته هم از نوع نیکون P900 سوپر زوم بود. جف دوربین خود را بر روی سطح توپ بسکتبال تنظیم کرده بود و از طریق فوکوس دستی، تصاویر زیادی را از افق این جسم گرد به ثبت رساند.

در این تصویر حدودا ۴ میلی‌متر از سطح توپ بسکتبال دیده می‌شود، که با در نظر گرفتن قطر زمین، این فاصله معادل ۱۴۷ کیلومتر است. پس از بررسی این عکس، جف با استناد به استدلال زمین تخت گرایان در مورد دیده نشدن انحنای زمین با تماشای افق، نتیجه‌گیری کرد که انحنای خاصی در این عکس از افق جسم گرد مورد نظر دیده نمی‌شود،‌ بنابراین می‌توان گفت که توپ بسکتبال تخت است!

از زمان منتشر شدن تصاویر توپ بسکتبال کاربران در اقدامی طنزآلود به دنبال تشکیل انجمن نظریه تخت بودن توپ بسکتبال هستند و توجه زیادی به این موضوع جلب شده است. با اینکه جف گفته است که تصاویر او نمی‌توانند برای اثبات گرد بودن سیاره زمین مورد استفاده قرار بگیرند، اما از این طریق می‌توان به راحتی فهمید که خطای دید و اختلاف ابعادی چه تاثیر مهمی بر روی تصور ما در مورد جرم آسمانی که بر روی آن زندگی می‌کنیم،‌ دارد.

بررسی هوش مصنوعی، درمان سرطان و روش باغبانی در آسمان‌ها

بررسی هوش مصنوعی، درمان سرطان و روش باغبانی در آسمان‌ها

بررسی هوش مصنوعی، درمان سرطان و روش باغبانی در آسمان‌ها

فضاپیمای دراگون برای پانزدهمین بار راهی ایستگاه فضایی بین‌المللی شد. این فضاپیما برای تجدید منابع غذایی و تحویل ابزارآلاتی برای آزمایش‌های علمی روز جمعه ۸ تیر/۲۹ ژوئن با موشک فالکن ۹ از فلوریدای امریکا به سوی ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد. هدف از ارسال این ابزارهای علمی بررسی روش‌های آب‌رسانی به گیاهان، بهره‌برداری از هوش مصنوعی، تولید دارو و گسترش درمان‌های پزشکی و همچنین تشکیل برخی ساختارهای غیرآلی در شرایط بی‌وزنی و ریزگرانش است.

در این محموله ربات سایمون (CIMON)، از طرف سازمان فضایی اروپا، برای بررسی کاربرد هوش مصنوعی در کاهش استرس و فشار کاری فضانوردان ارسال شده است. این ربات نقش دستیار و همدم را برای ساکنان ایستگاه فضایی ایفا خواهد کرد. همچنین حسگرهایی برای سنجش و پایش دمای گیاهان طراحی و به ایستگاه فضایی بین‌المللی فرستاده شده است. پژوهشگران با استفاده از این سامانه، میزان آب مصرفی گیاهان و پاسخگویی آن‌ها به محرک‌ها را در فضا بررسی خواهند کرد.

برای دیگر آزمایش‌های طراحی شده، از جمله درخصوص تأثیرگذاری ریزگرانش بر جانداران میکروسکوپی یا میکروب‌های معده و روده، برای پژوهش در زمینۀ درمان سرطان‌ و همین طور برای بررسی ساختارهای شیمیایی جذاب و شگفت‌انگیزی که در برهم‌کنش محلول نمک فلزات با سیلیکات، کربنات یا سایر یون‌ها رشد می‌کنند لوازم و مواد ضروری به ایستگاه فضایی بین‌المللی فرستاده شدند.

این ابزارآلات علمی در ایستگاه فضایی بین‌المللی در کنار لوازم صدها آزمایش علمی دیگر قرار خواهند گرفت که در حال حاضر در این اقامتگاه فضایی برای پژوهش‌های گوناگون استفاده می‌شوند.

چینی‌ها در مسیر اعزام انسان به ماه

چینی‌ها در مسیر اعزام انسان به ماه

چینی‌ها در مسیر اعزام انسان به ماه

یکی از اهداف بلندپروانه چینی‌ها در فضا، اعزام فضانوردان این کشور به ماه تا پایان دهه ۱۴۰۰/ ۲۰۲۰ است. به همین دلیل در سال‌های گذشته سازمان فضایی چین ماموریت‌های فضایی مختلفی را در مدار زمین و ماه برای فراهم‌آوردن مقدمات این سفر هیجان‌انگیز انجام داده‌اند؛ از ارسال ایستگاه‌های فضایی به مدار زمین تا پرتاب کاوشگرهای روباتیک به ماه. در هفته‌ای که گذشت آنها با اتمام و شروع دو ماموریت فضایی، دو گام دیگر به اعزام فضانوردان خود به ماه نزدیک‌تر شد.

سه‌شنبه هفته گذشته هشت داوطلب چینی پس از ۳۷۰ روز از یک آزمایشگاه سربسته موسوم به «یوگنگ-۱» (به معنی قصر قمری) در دانشگاه بیهانگ چین بیرون آمدند.

داوطلبان در آزمایشگاه یوگنگ – ۱، اقامتی یک ساله را در ماه شبیه‌سازی کردند. این آزمایشگاه حدود ۱۵۰ مترمربع مساحت دارد و شرایط آن شبیه کلونی‌های فضایی است که در آینده قرار است برای اقامت فضانوردان چینی روی ماه ساخته شود. این داوطلبان همه نیازهای اولیه خود مانند هوا، آب و غذا را از طریق امکانات موجود در آزمایشگاه یوگنگ تامین می‌کردند. مثلا در این آزمایشگاه سامانه‌هایی برای بازیافت هوا و آب وجود داشت. یا داوطلبان بخش قابل توجهی از غذای خود را از طریق کشت گیاهان تامین می‌کردند. حتی جالب است بدانید ارتباط آنها با مرکز فرماندهی ماموریت نیز از طریق ارتباطات رادیویی انجام می‌شد! داوطلبان در این ماموریت طولانی‌مدت و رکوردشکن آزمایش‌ها و بررسی‌های مختلفی روی تاب‌آوری روحی انسان در اقامت‌های بلندمدت انجام دادند و تجربیات ویژه‌ای در این زمینه به دست آوردند.

ارتباط با نیمه پنهان ماه

سازمان فضایی چین شامگاه یکشنبه ۳۰ اردیبهشت۹۷ فضاپیمایی ارتباطی با نام «کوچیا» (Queqiao) را به فضا پرتاب کرد. این فضاپیما در فاصله ۵/۱ میلیون کیلومتری از زمین قرار گرفت. کوچیا ماموریت دارد تا در آینده به عنوان یک رابط ارتباطی بین ماه‌نورد چانگه – ۴ چین و ایستگاه زمینی عمل کند. این ماه‌نورد اوایل تابستان امسال به فضا پرتاب می‌شود و قرار است در بخش پنهان ماه فرود بیاید. از آنجا که سرعت گردش ماه به دور زمین با سرعت چرخش آن به دور خود تقریبا برابر است، به همین دلیل همیشه یک طرف ماه به سمت زمین است و نیمه دیگر آن را نمی‌توانیم ببینیم. از این رو اگر کاوشگری در نیمه پنهان ماه فرود بیاید، عملا امکان برقراری ارتباط رادیویی با آن وجود ندارد. به همین دلیل کوچیا در فاصله مناسبی از ماه و زمین قرار می‌گیرد تا بتواند ارتباط بین چانگه – ۴ و مرکز فرماندهی در زمین را برقرار کند.

جزئیات بی‌نظیر از لکه سرخ بزرگ مشتری در تصویر جدید جونو

جزئیات بی‌نظیر از لکه سرخ بزرگ مشتری در تصویر جدید جونو

جزئیات بی‌نظیر از لکه سرخ بزرگ مشتری در تصویر جدید جونو

فضاپیمای جونو (Juno) درحال نزدیک شدن به پایان ماموریت اولیه خود است و به گرفتن تصاویر جذاب و دیدنی از مشتری ادامه می‌دهد. آخرین مجموعه تصاویر، چشم‌اندازی از بالا از لکه سرخ بزرگ نشان می‌دهد که در واقع طوفان واچرخندی (anticyclonic) عظیمی است که ۲۲ درجه جنوب استوای این سیاره قرار دارد.

عکس زیر در تاریخ ۱۲ فروردین/یکم آوریل در جریان آخرین پرواز نزدیک جونو از کنار مشتری گرفته شد، یعنی در دوازدهمین کنارگذر کاوشگر ناسا از زمان رسیدن آن به مشتری در تیر ۱۳۹۵/ جولای ۲۰۱۶٫ این عکس زمانی گرفته شده که جونو بین ۲۴۷۴۹ تا ۴۹۲۹۹ کیلومتر از بالای ابرهای سیاره فاصله داشته ودر عرض جغرافیایی بین ۴۳٫۲ و ۶۲٫۱ درجه جنوبی درحال پرواز بوده است.

تصاویر خام جونو در وبگاهی بارگذاری شده است و همه می‌توانند آن‌ها را تماشا و حتی پردازش کنند. آخرین عکس را دو نفر به نام‌های جرارد آیشتات (Gerald Eichstädt) و شان دوران (Seán Doran) پردازش کرده‌اند. در این عکس لکه سرخ بزرگ با جریان‌های آشفته‌ای احاطه شده که پوشش‌ ابری عظیم سیاره گازی را شکل می‌دهد.

این لکه سرخ بزرگ از سال ۱۲۰۹ شمسی/ ۱۸۳۰ میلادی دیده شده و احتمال دارد از سال ۱۰۴۴ شمسی/   ۱۶۶۵میلادی هم روی قرص مشتری بوده باشد، گرچه بعضی فکر می‌کنند که ممکن است در آغاز ستاره شناسی جدید طوفان متفاوتی مشاهده شده باشد. قطر این طوفان ۱۶ هزار کیلومتر است که حدودا ۳/۱ برابر زمین است.

این طوفان توانسته است چندین دهه به حیات خود ادامه دهد چراکه مشتری سطح جامدی ندارد. این یعنی عامل شدیدی برای تغییر تکانه زاویه‌ای سیستم وجود ندارد. با این وجود اندازه این طوفان در ۱۰۰ سال گذشته کاهش قابل توجهی یافته است. اینکه آیا کاهش اندازه این طوفان ادامه پیدا می‌کند تا زمانی که از بین برود یا اینکه این تغییرات اندازه، بخشی از نوسان عادی آن است مشخص نشده است. طوفان‌هایی مانند این در گاز‌های غو‌ل‌پیکر رایج هستند اما ما هنوز درک درستی از سازوکار آن‌ها نداریم. امیدواریم جونو در این زمینه به ما کمک کند.

وظیفه فضاپیما این است که مانند الهه‌ اسطوره‌ای که نامش را از آن‌ گرفته است، از میان ابرها میدان‌های گرانشی و مغناطیسی سیاره را بشناسد و تغییر ترکیبات، دما و ساختار جو را ثبت کند. ماموریت اولیه جونو با چهاردمین گردش آن به دور مشتری در تاریخ ۲۵ تیر/ ۱۶ جولای به پایان خواهد رسید. ناسا پس از آن باید تصمیم بگیرد که یا این ماموریت را تمدید کند و یا جونو را به داخل مشتری بفرستد تا متلاشی شود.

هابل کهکشانی را کشف کرد که ماده تاریک ندارد

هابل کهکشانی را کشف کرد که ماده تاریک ندارد

هابل کهکشانی را کشف کرد که ماده تاریک ندارد

یک گروه پژوهشی بین‌المللی با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل و چندین رصدخانه زمینی، برای اولین بار کهکشانی را در محدوده کیهانی ما کشف کرده‌اند که تقریبا هیچ ماده تاریکی ندارد. کشف کهکشان NGC 1052-DF2 نظریه‌های پذیرفته شده کنونی برای شکل‌گیری کهکشان‌ها را به چالش می‌کشد و بینش جدیدی را درباره ماهیت ماده تاریک ارائه می‌دهد.

هابل کمک کرده است تا  فاصله دقیق ۶۵ میلیون سال نوری این کهکشان از ما تایید و اندازه و روشنایی آن نیز تعیین شود. بر اساس این داده‌ها، گروه کشف کرد که NGC 1052-DF2 بزرگتر از راه شیری است، اما تعداد ستاره‌های آن تقریبا ۲۵۰ برابر کمتر است که باعث می‌شود آن را در رده یک «کهکشان فوق‌العاده پراکنده (غیرمتمرکز)» (UDG یا Ultra Diffuse Galaxy) تقسیم‌بندی کنیم‌. این کهکشان واقعا شگفت‌آور است، لکه‌ای غول پیکر که می‌توان کهکشان‌های پشت سر آن را دید و به معنای واقعی کلمه یک کهکشان شفاف است.

اندازه‌گیری‌های بیشتر از خواص دینامیکی ده خوشه کروی که به دور کهکشان حرکت می‌کردند به گروه این امکان را داد که مقدار جرم کهکشان را به دست آورند. این جرم با جرم ستاره‌های کهکشان قابل مقایسه است و منجر به این نتیجه می‌شود که NGC 1052-DF2 حداقل ۴۰۰ برابر کمتر از مقداری که ستاره‌شناسان برای چنین کهکشانی پیش‌بینی می‌کنند، ماده تاریک دارد. نظریه‌های فعلی در مورد توزیع ماده تاریک و تاثیر آن در شکل گیری کهکشان این یافته را پیش‌بینی نمی‌کنند. به طور معمول تصور می‌شود ماده تاریک بخش جدایی‌ناپذیری از تمام کهکشان‌ها است؛ همانند چسبی که اجزای آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد. این ماده نامرئی اسرارآمیز، جنبه کاملا غالب هر کهکشان است. پیدا کردن یک کهکشان بدون ماده تاریک کاملا غیرمنتظره است و دیدگاه‌های معمول درباره نحوه عملکرد کهکشان‌ها را به چالش می‌کشد.

هیچ نظریه‌ای وجود ندارد که این نوع کهکشان‌ها را پیش‌بینی کند. هرچند عجیب به نظر می‌رسد، اما وجود کهکشان بدون آثاری از ماده تاریک نظریه‌هایی را که سعی در توضیح کیهان بدون ماده تاریک دارند، نفی می‌کند. کشف NGC 1052-DF2 نشان می‌دهد که ماده تاریک گویی از کهکشان‌ها جداشدنی است و در صورتی انتظار چنین چیزی می‌رود که ماد‌ه تاریک به ماده معمولی فقط از طریق گرانش مقید باشد. محققان در حال حاضر ایده‌هایی را در مورد چگونگی توضیح ماده تاریک گمشده در NGC 1052-DF2 دارند؛ آیا یک رویداد فاجعه‌بار مانند تولد تعداد بسیار زیادی ستاره‌ پرجرم، همه ماده گاز و ماده تاریک کهکشان را از بین ‌برده است؟ آیا رشد کهکشان‌ بیضوی پرجرم مجاور یعنی NGC 1052 که میلیاردها سال پیش روی داد، نقش مهمی در کمبود ماده تاریک NGC 1052-DF2 ایفا کرده است؟

برای پیدا کردن توضیح مناسب، گروه در حال حاضر به دنبال شکار کهکشان‌های دیگری است که کمبود ماده تاریک داشته باشند و برای این کار در حال تجزیه و تحلیل تصاویر هابل از ۲۳ کهکشان  فوق‌العاده پراکنده است که به نظر می‌رسد سه کهکشان از میان آن‌ها مشابه NGC 1052-DF2 باشند.

 

افزایش عمق حضور انسان‌ در فضا با پایگاهی به دور ماه

افزایش عمق حضور انسان‌ در فضا با پایگاهی به دور ماه

افزایش عمق حضور انسان‌ در فضا با پایگاهی به دور ماه

به نظر می‌­رسد منکران سفر به ماه دیگر نتوانند توقف سفرها را به مقصد ماه، در فهرست ایراداتشان نگاه دارند. ناسا به تازگی تصویری از برنامه‌هایش برای سفر به مریخ شامل حضور مجدد در ماه و مدارش را به نمایش گذاشته است. این سازمان در حال توسعه طرحی است که فرصت‌های تاز‌ه‌ای را برای حضور انسان در نواحی دورتری از مدار زمین مهیا می‌کند و فاصله حدود ۴۰۰ کیلومتری ایستگاه فضایی بین المللی را با سامانه جدیدی به بیش از سیصد و هشتاد هزار کیلومتر در مدار ماه خواهد رساند، به این معنی که به لحاظ بعد مسافت در حدود ۹۵۰ برابر عمق حضور انسان در فضای منظومه شمسی افزایش خواهد یافت. برای ماه­‌ها طرح قرارگیری یک مدارگرد به دور ماه زمین مورد مطالعه قرار گرفت و به تازگی ناسا برای دهه میلادی ۲۰۲۰/۱۴۰۰ برپایی «دروازه سکوی مداری ماه» («the Lunar Orbital Platform-Gateway») را نوید می­دهد.

بخش ‌های مختلف «دروازه سکوی مداری ماه»

این سامانه دست‌کم شامل یک موتور پیشران، یک واحد سکونت‌پذیر، یک واحد تدارکات و تجهیزات و دریچه‌های هوایی خواهد بود؛ این در حالی است که همچنان قابلیت‌های بیشتری در قالب‌های مختلف فنی و همکاری‌های علمی در دست بررسی است. بر اساس طرح، این تجهیزات با سامانة پرتاب فضایی ناسا و یا راکت‌‌های تجاری به فضا پرتاب خواهد شد و در فضا مونتاژ می‌شوند.

موتور پیشران مهم‌ترین قسمت این سامانه، قرار است چهار سال دیگر (حدود سال ۱۴۰۱) به فضا پرتاب شود. این سامانه از پیشرفته‌ترین پیشران‌های خورشیدی استفاده خواهد کرد که موجب ثبات و افزایش کارایی علمی و عملیاتی سامانه خواهد شد. همچنین در این سامانه ارتباطات مخابراتی قوی‌تر و قابل اطمینان‌تری به‌کار رفته است. با استفاده از سامانة لیزری می‌توان در قیاس با کانال‌‌های رادیویی رایج، حجم اطلاعات بیشتری را بین مبدأ و مقصد‌های مختلف مخابره کرد.

قسمت قابل سکونت این سامانه یک سال بعد در سال ۱۴۰۲ پرتاب خواهد شد که به‌طرز چشمگیری قابلیت علمی و پژوهشی دانشمندان را افزایش خواهد داد. سرنشینان این سامانه می‌توانند در هر مأموریت از ۳۰ تا ۶۰ روز در این سامانه مداری زندگی و کار کنند و این یعنی تحقیقات بیشتر و متنوع‌تری در مدار ماه انجام خواهند داد. همین‌طور در این سامانه شرایطی پیش‌بینی شده است تا امکاناتی را برای مأموریت‌هایی بر سطح ماه نیز داشته باشد.

علاوه بر همه این‌ها دریچه هوایی این سامانه به گونه‌ای طراحی شده است تا راهپیمایی‌های فضایی، مانور‌های وصل شدن بخش­‌های جدید به سامانه و فعالیت ‌های علمی با راحتی بیشتری انجام شود. همچنین یک واحد پشتیبانی برای تأمین منابع، برپایی تجهیزات علمی و ارتقا به فناوری‌های نوین در نظر گرفته شده است.

قرار است بر اساس پیشرفت‌های فنی موجود، این طرح یکی از طرح ‌های پیشرو در زمینه ماموریت‌های رباتیک بر سطح  و مدار ماه برای بازگشت انسان به ماه با اهداف تحقیقاتی و علمی باشد و شرایط را برای پیشروی در منظومه خورشیدی آماده کند

نحوه ایجاد شکل خاص سحابی رزت شبیه‌سازی شد

نحوه ایجاد شکل خاص سحابی رزت شبیه‌سازی شد

نحوه ایجاد شکل خاص سحابی رزت شبیه‌سازی شد

در فاصله ۵۰۰۰ سال نوری ما، سحابی‌ای به شکل گل سرخ وجود دارد که به سبب رنگ قرمز-صورتی و حفره خاص و عجیب وسطش معروف است. سحابی رزت (Rosette Nebula) همچنین ستاره‌های آبی درخشان و پرجرمی را در مرکزش دارد که چشم‌اندازی شگفت‌انگیز برای اخترشناسان به‌وجود آورده است. اکنون به یاری پژوهشی جدید، ما علت ایجاد این شکل متمایز را می‌دانیم.

نویسنده اصلی دکتر کریستوفر وارینگ (Christopher Wareing) از دانشگاه لیدز (Leeds University) در بیانیه‌ای گفت: «ستاره‌های پرجرمی که خوشه مرکزی سحابی رزت را تشکیل می‌دهند، چند میلیون ساله هستند و نیمی از چرخه عمرشان را سپری کرده‌اند. با توجه به مدتی که بادهای ستاره‌ای آن‌ها جریان داشته، انتظار می‌رود حفره مرکزی آن‌ها تا ده برابر بزرگتر از این باشد. ما نحوه اثر بادهای ستاره‌ای و شکل‌گیری این سحابی را در مدل‌های مختلف ابر مولکولی شبیه‌سازی کردیم، که شامل کروی کلوخه‌ای، قرص رشته‌دار ضخیم و صفحه نازک می‌شد و همگی از یک ابر اتمی کم چگالی اولیه تشکیل شده‌ بودند. از میان آن‌ها این صفحه نازک بود که توانست در شبیه‌سازی، ظاهر فیزیکی یعنی اندازه حفره، شکل و میدان مغناطیسی این سحابی را در سنی که با ستاره‌های مرکزی و قدرت بادهایشان سازگار باشد، ایجاد کند.»

این شبیه‌سازی فقط با استفاده از ابررایانه‌ای پیشرفته ممکن بود که قادر به اجرای ۹ شبیه‌سازی از شرایط مختلفی باشد که می‌توانستند این سحابی را ایجاد کنند. این کار محاسباتی به یک میلیون ساعت سی‌پی‌یو زمان نیاز داشت که برای یک رایانه استاندارد معمولی حدود ۵۷ سال زمان می‌برد.

وارینگ در ادامه گفت:«داشتن مدلی که به این دقت ظاهر فیزیکی را مطابق با داده‌های مشاهداتی بازتولید کند، بدون اینکه از ابتدا چنین هدفی داشته باشد، بی‌نظیر است. ما خوش شانس بودیم که توانستیم داده‌های مربوط به بررسی‌های گایا را که هنوز در جریان است، در مدل‌هایمان وارد کنیم؛ تعدادی از ستاره‌های درخشان سحابی رزت جزو این بررسی‌ها هستند. اعمال این داده‌ها به مدل‌هایمان درک جدیدی از نقشی که هر ستاره در سحابی رزت ایفا می‌کند، به ما می‌دهد.»

پژوهشگران اکنون امیدوارند تا این نوع از شبیه‌سازی‌ها برای سایر سحابی‌های کهکشان نیز به کار گرفته شود.