اثبات گرد بودن سیاره زمین به کمک توپ بسکتبال

اثبات گرد بودن سیاره زمین به کمک توپ بسکتبال

اثبات گرد بودن سیاره زمین به کمک توپ بسکتبال

یکی از علاقه‌مندان به بحث زمین تخت گرایی به تازگی برای اثبات گرد بودن سیاره زمین از روشی خلاقانه و بسیار ساده استفاده کرده است؛ در بررسی موضوع با ما همراه باشید.

اثبات گرد بودن سیاره زمین از روش‌های مختلفی امکان‌پذیر است، اما اخیرا یکی از کاربران علاقه‌مند به بحث کلی در جریان میان طرفداران و مخالفان نظریه زمین تخت، به روشی طنزآمیز و ساده، باور زمین تخت گرایان در مورد اینکه شکل سیاره ما به جای کره شبیه به یک دیسک بزرگ است را زیر سوال برده است.

این شخص که مهندسی ۳۶ ساله به نام جف است، تنها با استفاده از یک توپ بسکتبال، دوربین عکاسی و وسایل مورد نیاز برای عکس‌برداری توانسته است که تئوری زمین تخت را زیر سوال ببرد؛ در چند روز گذشته یکی دیگر از علاقه‌مندان با ثبت تصویری از افق در دریاچه میشیگان آمریکا توانسته بود که با انجام چند محاسبه مختصر انحنای زمین را در فاصله‌ی بین دو ساحل، مشخص کند، اما جف با الهام گرفتن از این ماجرا، به فکر انجام کاری مشابه به روشی ساده‌تر افتاد.

اثبات گرد بودن سیاره زمین با توپ بسکتبال

پس از ثبت تصاویر مربوط به دریاچه میشیگان،‌ بسیاری از زمین تخت گرایان مانند همیشه اظهار کردند که چون انحنای زمین در چنین مکان‌هایی قابل‌رویت نیست و افق به نظر خطی صاف است،‌ پس گرد بودن زمین زیر سوال می‌رود؛ این استدلال از گذشته تاکنون به عنوان یکی از مهم‌ترین موضوعاتی که طرفداران نظریه زمین تخت به آن استناد می‌کنند،‌ در نظر گرفته می‌شود و به چالش کشیدن آن نقش مهمی در تکنیک جف برای اثبات گرد بودن سیاره زمین دارد.

جف با استفاده از لنز عکس‌برداری ماکرو و یک توپ بسکتبال تصویری از افق توپ را ثبت کرد و این عکس را با وضعیت کره زمین مقایسه کرد؛ این مهندس نرم افزار می‌گوید که برای ما ساکنان زمین، ابعاد جرم آسمانی که بر روی آن قرار گرفته‌ایم به حدی بزرگ است که در فاصله‌هایی که چشم غیرمسلح قادر به دیدن آن‌هاست،‌ زمین زیر پایمان تخت به نظر می‌رسد. درست همانند موجود فوق‌العاده کوچکی که بر روی توپ بسکتبال قرار گرفته باشد.

به این ترتیب اگر از سطح توپ هم به کمک تجهیزاتی که برای تصویربرداری از سوژه‌های فوق‌العاده کوچک ساخته شده‌اند، استفاده کنیم، از مرحله‌ای به بعد افق ثبت‌شده از توپ به نظر خطی صاف دیده می‌شود و این تصور به وجود می‌آید که این جسم گرد و نسبتا بزرگ،‌ تخت است.

وسایل دیگری که جف برای اثبات گرد بودن سیاره زمین استفاده کرده بود شامل سه‌پایه عکاسی و ‌تجهیزات مربوط به عکس‌برداری با کنترل از راه دور می‌شد و دوربین به‌کاررفته هم از نوع نیکون P900 سوپر زوم بود. جف دوربین خود را بر روی سطح توپ بسکتبال تنظیم کرده بود و از طریق فوکوس دستی، تصاویر زیادی را از افق این جسم گرد به ثبت رساند.

در این تصویر حدودا ۴ میلی‌متر از سطح توپ بسکتبال دیده می‌شود، که با در نظر گرفتن قطر زمین، این فاصله معادل ۱۴۷ کیلومتر است. پس از بررسی این عکس، جف با استناد به استدلال زمین تخت گرایان در مورد دیده نشدن انحنای زمین با تماشای افق، نتیجه‌گیری کرد که انحنای خاصی در این عکس از افق جسم گرد مورد نظر دیده نمی‌شود،‌ بنابراین می‌توان گفت که توپ بسکتبال تخت است!

از زمان منتشر شدن تصاویر توپ بسکتبال کاربران در اقدامی طنزآلود به دنبال تشکیل انجمن نظریه تخت بودن توپ بسکتبال هستند و توجه زیادی به این موضوع جلب شده است. با اینکه جف گفته است که تصاویر او نمی‌توانند برای اثبات گرد بودن سیاره زمین مورد استفاده قرار بگیرند، اما از این طریق می‌توان به راحتی فهمید که خطای دید و اختلاف ابعادی چه تاثیر مهمی بر روی تصور ما در مورد جرم آسمانی که بر روی آن زندگی می‌کنیم،‌ دارد.

دنباله‌داری سبزرنگ در آسمان شب درخشان شده است

دنباله‌داری سبزرنگ در آسمان شب درخشان شده است

دنباله‌داری سبزرنگ در آسمان شب درخشان شده است

دنباله‌داری در آسمان شب، با نزدیک‌تر شدن به خورشید به طرز فوق العاده‌ای روشن شده است و حتی ممکن است با چشم غیر مسلح قابل رویت شود.

این دنباله‌دار که (PanSTARRS (C/2017 S3 نام دارد، حدود ۱۱ تیر/  دوم ژوئیه با گیسویی به رنگ سبز روشن-ابری از غبار و گاز در اطراف دنباله‌دار- دیده شده بود. فقط دو روز قبل، این دنباله‌دار ۱۶ بار کم‌نورتر بوده است که نشان می‌دهد خورشید در حال گرم کردن آن است.

نشریه «اسکای اند تلسکوپ» (Sky and Telescope) نوشت: «در دنباله‌دار (PanSTARRS (C/2017 S3 با قدر ۵/۱۲، در تاریخ ۹ تیر/ ۱۳ژوئن فورانی رخ داد و آن را به قدری در حدود ۹ رساند. این نشریه افزود که درخشش و اندازه دنباله‌دار به افزایش خود ادامه داد که «نشانه‌ای قطعی از فوران گاز» است.

این دنباله در تاریخ ۲۵ امرداد/ ۱۶ اوت به نزدیک‌ترین نقطه خود به خورشید در داخل مدار عطارد خواهد رسید، از این رو این احتمال وجود دارد که بتواند در آسمان شب روشن‌تر هم بشود. انتظار می‌رود بهترین چشم‌انداز در حوالی ۱۴ امرداد/ ۴ و ۵ اوت قابل مشاهده باشد، پس از آن نزدیکی دنباله‌دار به خورشید و نور روز، مشاهده آن را دشوار می‌کند.

ستاره‌شناس میشیل ژیگر (Michael Jäger) از اتریش در وبگاه اسپیس ودر ( spaceweather.com) گزارش می‌کند که گیسوی دنباله‌دار پن‌استارز در ساعت‌های پایانی ۱۱ تیر/ دوم ژوئیه، ۱۶ برابر درخشان شده است و افزایش ناگهانی در قدر از ۱۲+ به ۹+ داشته است.

(PanSTARRS (C/2017 S3 اولین بار در سال گذشته کشف شد، که علت وجود ۲۰۱۷ در نامش همین است. اکنون به‌نظر می‌رسد دمی در پشت هسته وجود داشته باشد که از نیمکره شمالی می‌توان آن را با تلسکوپ شناسایی کرد.

این دنباله‌دار در یک مدار بسیار کشیده در اطراف خورشید قرار دارد و به باور برخی، ممکن است این اولین باری باشد که وارد منظومه شمسی داخلی شده است. احتمالا این دنباله‌دار در ابر اورت شکل گرفته است: ابر گسترده‌ای از دنباله‌دارها که منظومه خورشیدی ما را احاطه کرده است.

هیچ‌کس مطمئن نیست که هنگام نزدیک شدن این دنباله‌دار به خورشید چه اتفاقی می‌افتد. ممکن است به قدر ۴ برسد؛ در این حالت به قدری درخشان خواهد بود که با چشم غیر مسلح در آسمان تاریک قابل رویت است. اما اگر فوران تکرار شود، ممکن است شرایط رصدی آن بهتر هم بشود.

اگر این دنباله‌دار سالم باقی بماند، مسیر خود را به خارج از منظومه شمسی ادامه خواهد داد. هیچ‌کس نمی‌داند آیا می‌توانیم دوباره آن را ببینیم یا نه و یا اگر بتوانیم ببینیم، چه زمانی خواهد بود.

احتمال وجود حیات با کشف نخستین مولکول‌های پیچیده در انسلادوس

افزایش احتمال وجود حیات بیگانه با کشف نخستین مولکول‌های پیچیده در انسلادوس

افزایش احتمال وجود حیات بیگانه با کشف نخستین مولکول‌های پیچیده در انسلادوس

فوران آب‌های شور از اقیانوس‌های موجود بر قمر زحل، انسلادوس ، حاوی یکی از مهم‌ترین عناصر حیات هستند. مولکول‌های ارگانیک بزرگ که شامل تعداد زیادی کربن هستند. در واقع تمامی ترکیبات لازم برای شکل‌گیری حیات بیگانه بر سطح این قمر وجود دارد.

این کشف نشان می‌دهد که لایه‌ای غتی از مولکول‌های ارگانیک، بر فراز اقیانوس‌های انسلادوس قرار گرفته است. این لایه، درست مشابه لایه‌ای است که در روی اقیانوس‌های زمین آن را داریم. لایه‌ای که به طرز فوق‌العاده‌ای غنی از ترکیبات ارگانیک است.

اگر کمی با قمر انسلادوس زحل آشنا باشید، به درستی حدس خواهید زد که این کشف، فرضیه وجود حیات ساده آبی در اقیانوس‌های انسلادوس را تقویت خواهد کرد. اقیانوس‌هایی که بوسیله دریچه‌های هیدروترمال به قدر کافی گرم شده‌اند.

پیش از این، تنها مولکول‌های ارگانیک ساده در حدود ۵۰ جرم اتمی کشف شده بودند. این مولکول‌ها، حاوی تعداد اندکی مولکول کربن بودند.

حیات در انسلادوس ، چرا و چگونه؟

ممکن است فکر کنید که قمری در منظومه خورشیدی که بسیار دور از خورشید قرار گرفته و لایه عظیمی از یخ سطح آن را فرا گرفته است، مکان مناسبی برای داشتن حیات نیست. اما شواهد موجود، چیزی دیگری را نشان می‌دهد.

سال گذشته، داده‌های رسیده از کاسینی نشان داد که در فوران‌های جت‌مانند از سطح این قمر، مولکول‌های هیدروژن وجود دارد. این فوران‌ها نتیجه احتمالی واکنش آب اقیانوس‌های زیرسطحی با صخره‌های این قمر است که توسط فرآیندهای هیدروگرمایی به سطح انسلادوس پرتاب می‌شوند. این فرآیند در سطخ زمین نیز از مدت‌ها قبل مشاهده شده است.

نمونه‌ای از فوران آب گرم در کف اقیانوس‌های زمین

منافذ هیدروگرمایی که در کف اقیانوس‌ها، باعث فوران‌های جت‌مانندی از آب‌های گرم می‌شوند. به دلیل قرارگیری در کف اقیانوس‌ها، در محل این جت‌ها نور کافی وجود ندارد تا عمل فتوسنتز بتواند انجام شود. اما گرمای موجود، باعث شکل‌گیری فرآیند متفاوتی به نام شیمی‌سنتز (chemosynthesis) می‌شود. باکتری‌های اطراف چنین منافذی، از گرمای حاصل از واکنش بین هیدروژن سولفید واکسیژن، برای تولید مولکول‌های قندی استفاده می‌کنند.

زمانی که منبع غذایی برای میکروب‌های موجود در اقیانوس فراهم شد، سوال بعدی این است که طبیعت حیات پیچیده در اقیانوس چیست؟ در واقع این کشف، گام اول در شکل‌گیری حیاتی پیچیده است که گاهی تصورش را نیز نمی‌توانیم بکنیم.

ممکن است در سال‌های آینده، ماموریتی فضایی طراحی شود تا به درون چنین فوران‌هایی شیرجه برود. به این وسیله می‌توان این مولکول‌ها را با جزئیاتی بیشتر تجزیه و تحلیل کرد. تا آن زمان، محققان مشغول کاوش روی داده‌های موجود خواهند بود تا شاید بتوانند دانش ما از شکل و نوع حیات در انسلادوس را بهبود ببخشند.

در حال حاضر، کاسینی تنها فضاپیمایی است که به ما در درک آنچه بر قمر انسلادوس می‌گذرد، کمک می‌کند. دانشمندان حوزه اخترزیست، خود را مدیون فعالیت‌های این فضاپیمای باارزش می‌دانند. متاسفانه هنوز برنامه مشخصی برای ارسال ماموریت‌های بعدی به انسلادوس، این قمر شگفت‌انگیز وجود ندارد. اما کاسینی و انسلادوس، همچنان با همکاری یکدیگر، ماموریت خود برای افزایش امید ما به کشف حیات فرازمینی را به خوبی انجام می‌دهند.

دو بار فوران ماده از یک سیاه چاله فضایی

دو بار فوران ماده از یک سیاه چاله فضایی

دو بار فوران ماده از یک سیاه چاله فضایی

دانشمندان برای نخستین بار موفق به مشاهده‌ی دوبار فوران و جوشش مواد گازی ناشی از فعالیت یک سیاه چاله فضایی در کهکشانی بیگانه شدند.

سیاه چاله ها علی‌رغم اشتهای فراوانی که دارند، همواره در حال بلعیدن فضای اطراف خود نیستند؛ چرا که مواد کیهانی مجاور آن‌ها سرانجام ته می‌کشد. آن موقع است که یک سیاه چاله فضایی آرام می‌گیرد و در انتظار رسیدن طعمه‌های بعدی خود می‌ماند. اما هنگامی که دوباره عمل بلعیدن را از سر بگیرد، فواره عظیمی متشکل از گاز و گرد و غبار را به بیرون پرتاب می‌کند؛ پدیده‌ای که به آروغ زدن تشبیه شده است.

سیاه‌چاله‌های کلان جرم، بزرگترین نوع سیاه چاله فضایی هستند

اخیرا دانشمندان اعلام کردند که موفق به مشاهده‌ی این پدیده در یک سیاه چاله فضایی کلان جرم (supermassive) شده‌اند؛ البته نه یکبار بلکه دوبار که در نوع خود بی‌سابقه است. این دو فوران در یک بازه ۱۰۰ هزار ساله رخ داده‌اند؛ موضوعی که به خواب رفتن و فعال شدن مجدد سیاه‌چاله‌های کلان جرم در یک چرخه‌ی دوره‌ای را اثبات می‌کند.

البته پر واضح است که این خوابیدن و بیدار شدن مشابه آنچه که در جانوران سراغ داریم نیست و تنها استعاره‌ای برای درک بهتر چگونگی فعالیت سیاه‌چاله‌ها و جذب مواد پیرامونی با گرانش قدرتمندشان است. در ابتدا تصور می‌شد هیچ چیز یارای گریز از این جاذبه را ندارد و کشیدن شدن مواد به سمت سیاه‌چاله‌ها، سفری یکطرفه خواهد بود؛ اما حقیقت این است که یک سیاه چاله فضایی ، همه‌ی آنچه را که به سمت خود می‌کشد نگه نمی‌دارد.

در هنگام بلعیدن طعمه‌هایی چون ستاره‌ها یا مواد گازی، فواره‌های قدرتمندی از ذرات پر انرژی در نزدیکی افق رویداد سیاه‌چاله‌ها ایجاد می‌شود، اما نه در نقطه‌ای که راه بازگشتی برای این ذرات وجود نداشته نباشد (افق رویداد: مرزی از سیاه چاله فضایی که هیچ چیز پس از گذر از آن نمی‌تواند به بیرون بازگردد).

این هیولای بلعنده در کهکشان J1354 واقع شده و حدود ۸۰۰ میلیون سال نوری با زمین فاصله دارد. مشاهده‌ی آن به کمک داده‌های جمع‌آوری شده از رصدخانه پرتو ایکس چاندرا (Chandra) صورت گرفته و شدت پرتو ساطع شده از آن به حدی زیاد بوده است که بتوان جرم آن را میلیون‌ها یا حتی میلیاردها برابر خورشید تخمین زد.

این تیم تحقیقاتی پس از مقایسه داده‌های پرتو ایکس چاندرا با داده‌های نور مرئی تلسکوپ فضایی هابل، متوجه وجود ابر ضخیمی از گاز و گرد و غبار در اطراف این سیاه چاله شدند.

اطلاعات جمع‌آوری شده از وقوع دو فوران گازی حکایت دارد؛ یکی در بالا و دیگری در پایین سیاه‌چاله کلان جرم. دانشمندان از این جوشش فواره‌ای با نام حباب فرمی (Fermi) یاد می‌کنند که معمولا پس از بلعیده شدن ماده توسط سیاه‌چاله‌ها مشاهده می‌شود. ظاهرا حباب جنوبی تا فاصله‌ی ۳۰ هزار سال نوری از مرکز کهکشان گسترش یافته و این در حالی است که میزان گسترش حباب شمالی تنها تا فاصله ۳ هزار سال نوری از مرکز کهکشان بوده است. محققان با توجه به سرعت گسترش این فوران‌ها، فاصله‌ی وقوع آن‌ها از یکدیگر را چیزی حدود ۱۰۰ هزار سال تخمین زده و حباب شمالی را تازه‌تر از دیگری می‌پندارند.

اما ایجاد این به اصطلاح سوء هاضمه در سیاه چاله ناشی از بلعیدن چه چیزی بوده است؟

شواهد نشان از آن دارد که در اثر برخورد یک کهکشان دیگر به J1354، جریانی از گاز و ستاره ایجاد شده که پیوند خوردن این دو کهکشان به یکدیگر را در پی داشته و در واقع محتویات همین کهکشان دوم به کام این سیاه چاله کشیده شده‌ است.

در راه شیری نیز ایجاد حباب فرمی ناشی از فعالیت سیاه‌چاله‌ای موسوم به کمان ای * یا *SGR A که در مرکز کهکشان واقع شده به ثبت رسیده است. دانشمندان بر این باورند که این سیاه‌چاله نیز فعلا دوران خاموشی خود را سپری می‌کند و روزی دوباره فعال خواهد شد تا بلعیدن محتویات کهکشان را از سر بگیرد.

وجود حیات فرازمینی تنها به آب وابسته نیست

وجود حیات فرازمینی تنها به آب وابسته نیست

وجود حیات فرازمینی تنها به آب وابسته نیست

در جستجوی نشانه‌هایی دال بر وجود حیات فرازمینی ، اغلب دانشمندان روی یافتن آب در اجرام آسمانی تاکید می‌کنند. اما برخی از محققان، وجود عناصر ضروری زیستی (Bioessential) نظیر فسفر و مولیبدن را نیز در قضاوت درباره زیست‌پذیر بودن دنیاهای بیگانه موثر می‌دانند.

در سیاره ما، هر کجا که آب هست، زندگی هم هست؛ از ارتفاعاتی که با ابرها پیوند خورده‌اند تا عمیق‌ترین لایه‌های زمین. به همین دلیل، وجود حیات فرازمینی هم منوط به این عامل پنداشته می‌شود. تاکنون هم عمدتا سیارات و قمرهایی هدف تحقیقات فضایی قرار گرفته‌اند که از شرایط دمایی لازم برای نگهداری آب به صورت مایع در سطح خود برخوردار بوده یا هستند.

به عنوان مثال اگرچه در حال حاضر شدت گرمای سطح سیاره زهره (ونوس) برای ذوب کردن سرب کافی است؛ اما در سال ۲۰۱۶ مقاله‌ای منتشر شد که به احتمال زیست‌پذیر بودن ونوس در گذشته‌های دور (حداقل ۷۱۵ میلیون سال پیش) به علت دمای ملایم آن دوران سیاره اشاره داشت. دانشمندان معتقدند چنانچه زندگی یکبار در این سیاره همسایه جاری شده باشد، هم‌اکنون نیز احتمال بقای اَشکالی از حیات در ابرهای زهره متصور است.

البته همانطور که «آوی لوئب» نویسنده ارشد یک مقاله تازه و مدیر گروه اخترشناسی در دانشگاه هاروارد اشاره کرده، وجود حیات فرازمینی مستلزم حضور عوامل دیگری نیز است. مثلا روی کره زمین، جاری بودن حیات در اقیانوس‌ها رابطه مستقیمی با وجود عناصر نیتروژن و فسفر در آن‌ها دارد. چرا که حضور نیتروژن، لازمه شکل‌گیری پروتئین‌ها است و هر دوی این عناصر (نیتروژن و فسفر) در ساختار DNA و RNA موجودات زنده نیز نقش کلیدی ایفا می‌کنند.

نقش عناصر زیستی در احتمال وجود حیات فرازمینی

مطالعات بسیاری از آن حکایت دارند که افزایش میزان فسفر در اقیانوس‌ها طی ۸۰۰ الی ۶۳۵ میلیون سال پیش، احتمالا یکی از عوامل موثر در روند تکامل جانوران روی کره زمین بوده است. اما برای بررسی نقش احتمالی عناصر ضروری زیستی در تکامل حیات فرازمینی ، دانشمندان روی قابلیت وصول این عناصر در دنیاهایی متمرکز شدند که زیر سطح یخ زده‌ی خود، اقیانوسی مایع دارند؛ از جمله یکی از قمرهای مشتری به نام اروپا و یکی از قمرهای زحل به نام انسلادوس.

در کره زمین، بخش عمده فسفر اقیانوس‌ها از فرسایش سنگ‌های فلسیک در اثر بارش باران‌های خفیف اسیدی تامین می‌شود. عامل خروج فسفر از دریاهای زمین نیز فعالیت هیدروترمال (گرمابی) آن‌هاست. مطالعات نشان می‌دهند که در انسلادوس و احتمالا قمر اروپا نیز جریان‌های هیدروترمال وجود دارد.

دانشمندان به وجود حیات فرازمینی در دو قمر انسلادوس و اروپا امیدوارند

پرتوافکنی مداوم مشتری روی اروپا، مولکول‌هایی موسوم به اکسیدان‌ها را به وجود می‌آورد. با تکان‌هایی که در قشر منجمد این قمر رخ می‌دهد، اکسیدان‌ها می‌توانند راه خود را به سوی دریاهای پنهان آن باز کنند و از طریق واکنش دادن با سولفیدها، سبب اسیدی شدن آب شوند. از این رو محققان احتمال می‌دهند که در اروپا مقادیر کافی فسفر برای پشتیبانی از حیات وجود دارد؛ اما از سوی دیگر، اسیدیته بالای اقیانوس‌های زیرزمینی آن، شاید عاملی محدود کننده برای وجود حیات فرازمینی باشد.

بر خلاف قمر اروپا، مطالعات پیشین حاکی از آن بود که اقیانوس‌های انسلادوس به شدت قلیایی هستند. در مقاله اخیر دانشمندان به این نتیجه رسیدند که در صورت قلیایی یا خنثی بودن این آب‌های زیرزمینی و وجود جریان‌های هیدروترمال، احتمالا تمام ذخایر فسفر در یک دوره چندین میلیون ساله (که در قیاس با عمر منظومه شمسی، زمان بسیار کوتاهی است) از اقیانوس‌های زیرزمینی انسلادوس حذف شده است. البته این دانشمندان معتقدند فلزاتی نظیر مولیبدن، منگنز و کبالت نیز می‌توانند نقش عناصر زیستی را در انسلادوس ایفا کنند.

همچنین بخوانید:

قمر اروپا سیاره مشتری شرایط مناسبی برای پشتیبانی از حیات بیگانه دارد

بنابر توضیحات «منساوی لینگام» یکی دیگر از نویسندگان مقاله و اختر فیزیکدان دانشگاه هاروارد: نقش مولیبدن در ساختار و عملکرد بسیاری از آنزیم‌ها، کلیدی است. همچنین این عنصر توانایی شکستن پیوند شیمیایی برقرار شده بین اتم‌های نیتروژن موجود در اتمسفر و تبدیل آن‌ها به مولکول‌های ارگانیک حیاتی را هم دارد. علاوه بر این‌ها مولیبدن در سنتز پروتئین، متابولیسم سلولی و رشد و نمو بسیاری از ارگانیسم‌ها نیز تاثیرگذار است. اهمیت منگنز به نقش آن در تولید اکسیژن از طریق چرخه فتوسنتز در کلروپلاست مربوط می‌شود. کبالت نیز وظایف بیولوژیک متعددی را در متابولیسم موجودات زنده بر عهده دارد که پر اهمیت‌ترین آن‌ها، نقش داشتن در تولید ویتامین ب-۱۲ است.

ایده‌ی زیست‌پذیر بودن این اجرام آسمانی از دهه ۱۹۵۰ میلادی در ذهن دانشمندان شروع به روییدن کرد؛ یعنی زمانی که مشخص شد حجم وسیعی آب در زیر سطح آن‌ها جریان دارد. اما به اعتقاد «آدام فرانک» اختر فیزیکدان دانشگاه راچستر:

به اعتقاد لینگام نیز پایین بودن سطح عناصر زیستی در دنیاهای بیگانه، عاملی محدودکننده برای وجود حیات فرازمینی در آن‌ها است.

یکی از راه‌ها برای پی بردن به اینکه آیا دنیاهای خارج از منظومه شمسی دارای عناصر ضروری زیستی هستند یا خیر، این است که به ستاره میزبان آن‌ها بنگریم. زیرا وجود هر عنصری در یک ستاره، طیف رنگ مخصوص به خود را در نور ساطع شده از آن ایجاد می‌کند و با نگریستن به این نور، می‌توان اطلاعات ارزشمندی را درباره احتمال زیست‌پذیر بودن سیارات مجاور آن ستاره به دست آورد.

البته انسلادوس و اروپا آنقدرها هم دور نیستند و امکان اعزام فضاپیماهای اکتشافی و کاوشگر به آن‌ها وجود دارد. اگرچه طی ماموریت‌های آتی احتمال کشف حیات در این اقمار زیاد نیست، اما لینگام این ماموریت‌ها را فرصتی مغتنم برای پی بردن به درستی یا نادرستی مدل ارائه شده توسط خود و همکارانش می‌داند.

برخی محققان نیز به این نکته اشاره کرده‌اند که احتمالا میانگین غلظت عناصر زیستی در دنیاهای بیگانه بسیار ناچیز است، اما لینگام امید دارد سطح عناصر زیستی در نقاط خاصی از این اقمار به اندازه‌ای باشد که از فرضیه وجود حیات فرازمینی پشتیبانی کند. البته نویسندگان مقاله به این موضوع هم واقف هستند که حیات در دنیاهای بیگانه می‌تواند با آنچه که ما در زمین سراغ داریم تفاوت داشته باشد و مبتنی بر واکنش‌های شیمیایی متفاوتی باشد؛ شکلی از حیات که به عقیده‌ی لوئب، کشف آن بسیار هیجان انگیزتر از کشف حیات آشنای زمینی خواهد بود.

ناسا تسلکوپ فضایی کپلر را بدلیل کاهش مصرف سوخت به حالت خواب فرستاد

ناسا تسلکوپ فضایی کپلر را به منظور کاهش مصرف سوخت به حالت خواب فرستاد

ناسا تسلکوپ فضایی کپلر را به منظور کاهش مصرف سوخت به حالت خواب فرستاد

ناسا امروز اعلام کرد تسلکوپ فضایی کپلر را به منظور صرفه جویی در کاهش مصرف سوخت به حال خواب خواهد فرستاد. این فضاپیما برای یافتن سیاره‌هایی مشابه زمین با قابلیت میزبانی از حیات به فضا ارسال شده بود.

ناسا در مارس سال ۲۰۰۹ میلادی فضاپیمای کپلر یا در اصل تسلکوپ فضایی کپلر را به منظور جستجو برای یافتن سیاره‌ای مشابه زمین در نزدیکی ستاره‌ای مشابه خورشید در دور دست‌ها با امکان میزبانی از حیات به فضا فرستاد. سرانجام پس از ۹ سال ناسا اعلام کرد که سوخت این فضاپیما به شدت کاهش یافته و به منظور صرفه‌جویی در مصرف سوخت، تا چند هفته دیگر تلسکوپ فضایی کپلر به حالت خواب خواهد رفت.

البته این تصمیم ناگهانی نیست و در ماه مارس ۲۰۱۸ که دقیقا ۹ سال از پرتاب کپلر گذشته بود، ناسا کاهش ذخیره سوخت کپلر و رفتن آن به خواب در آینده نزدیک را گوشزد کرده بود. تا اینکه دوشنبه پیش، تیم کپلر شاهد کاهش فشار مخزن سوخت تسلکوپ فضایی کپلر بود که نشانگر پایین بودن شدید ذخیره سوخت است. با این شرایط کپلر دیگر مشاهده علمی و کاوش فضای بی‌کران را متوقف کرده و تا روز بیست و دوم آگوست، یعنی تا زمانی که موقع مخابره اطلاعاتی که طی ۵۱ روز اخیر جمع کرده است، در حالت استراحت خواهد بود.

از تاریخ دوازدهم می ۲۰۱۸، کپلر چشمان تیزبین خود را به سمت مسیری در راستای صورت فلکی خرچنگ متمرکز کرده بود؛ این تلسکوپ فضایی در سال ۲۰۱۵ نیز یکبار دیگر این راستای فعلی را مورد مشاهده قرار داده بود. با دستیابی به اخرین اطلاعات به دست آمده از مشاهدات کپلر، می‌توان درباره سیاره‌های کاندید دارا بودن شرایط حیات که در مشاهده اول در این راستا یافت شدند، تصمیم گیری قطعی کرد. همچنین می‌تواند به دانشمندان در یافتن سیاره‌های جدید در این راستا نیز کمک کند.

همانطور که گفته شد کپلر چند هفته دیگر به خواب خواهد رفت و بیست و دوم آگوست اقدام به مخابره اطلاعات جمع آوری شده به زمین می‌کند. البته این تسلکوپ فضایی در اوایل آگوست بیدار خواهد شد و جهت آنتن‌هایش را به منظور ارسال اطلاعات به سمت زمین تنظیم می‌کند. اگر همه چیز خوب پیش رود، ماموریت مربوط به مشاهدات این فضاپیما در تاریخ ششم آگوست برپا خواهد شد و پس از آغاز مخابره، دانلود آنان تا زمان اتمام سوخت فضاپیما ادامه خواهد داشت.

همانگونه که در ابتدا نیز عنوان شد کپلر در سال ۲۰۰۹ به فضا پرتاب و سه سال نیز بیشتر از عمر خدمتی در نظر گرفته شده برای آن به فعالیت و جمع آوری اطلاعات ادامه داد. این فضاپیما تاکنون موفق به یافتن ۲۶۵۰ سیاره شده است! حتی اگر ماموریت کپلر به زودی تمام شود، با این حال حجم بسیاری از اطلاعات جمع آوری شده توسط این فضاپیما وجود دارد که میبایست بررسی و تحلیل شوند. ناسا تایید کرد که از این تحلیل‌ها پشتیبانی و همچنین حمایت مالی خواهد کرد و انتظار می‌رود حاصل آن بیش از هزار مقاله علمی در سال‌های آتی باشد.

طوفان گرد و غبار در مریخ شدیدتر می شود

طوفان گرد و غبار در مریخ شدیدتر می شود

طوفان گرد و غبار در مریخ شدیدتر می شود

طوفان گرد و غبار در مریخ که منجر به خاموشی موقت مریخ‌نورد آپورچونیتی در اوایل خرداد شده اکنون شدیدتر شده است. این طوفان به‌گونه‌ای است که اگر در زمین رخ داده بود امریکای شمالی و روسیه را به طور کامل دربرمی‌گرفت.

مریخ‌نورد کیوریاسیتی افزایش اثرهای طوفان را در عکسی سلفی در ۲۵ خرداد/۱۵ ژوئن ثبت کرد. این طوفان کمی برای رصدگران نابهنگام است، چون مریخ در حال نزدیک شدن به مقابله با زمین است. مقابله با زمین می‌تواند چشم‌اندازهای عالی‌ای از سطح مریخ ایجاد کند اما اگر این سیاره در ابر ضخیمی از گرد و غبار مدفون شود، چنین اتفاقی نخواهد افتاد.

طوفان‌های گرد و غبار منطقه‌ای در مریخ رایج است، اما دانشمندان مطمئن نیستند که چه چیزی منجر به تبدیل شدن آن‌ها به طوفان‌های سرتاسری می‌شود. این طوفان‌ها معمولاً ناشی از گرم شدن سیاره در هنگام رسیدن به نزدیک‌ترین نقطه از خورشیدند. اختلافات دمایی باد تولید می‌کند و باد دانه‌های ریز غبار را از سطح بلند کرده و گسترش می‌دهد.

مسئولان آپورچونیتی بر این باورند که این مریخ‌نورد ۱۴ساله بر اثر کاهش نور خورشید و مسدود شدن آسمان با گرد و غبار خاموش شده است زیرا صفحات خورشیدی آن نمی‌توانند انرژی کافی را برای شارژ باتری‌هایش تولید کنند. آپورچونیتی طوری طراحی شده است که ساعت آن به سنجش زمان ادامه دهد و هر از چندی مریخ‌نورد بیدار شود تا وضعیت آسمان و باتری‌ها را بررسی کند. گرچه آپورچونیتی پیش از این نیز در طوفان‌های گردوغبار گرفتار شده و نجات یافته است، شدت این طوفان و مدت پیش‌بینی شدۀ آن ممکن است سبب شود باتری‌ها کاملاً تخلیه شوند که برای این مریخ‌نورد قدیمی مشکل‌ساز خواهد بود.

وبگاه Mars Exploration Rovers اعلام کرده است، گروه هر روز در انتظار است تا آسمان صاف شود و تا زمانی که آسمان صاف نشود انتظار دریافت علائمی از آپورچونیتی وجود ندارد.

درعین‌حال، مریخ‌نورد کیوریاسیتی که باتری‌های آن به انرژی هسته‌ای متکی‌اند با وجود غلیط شدن مه گرد و غبار به کار خود ادامه می‌دهد. جدیدترین تصویر ثبت شدۀ کیوریاسیتی نشان می‌دهد مه گرد و غبار در اطراف این مریخ‌نورد شش تا هشت برابر غلیظ‌تر از شرایط عادی مریخ در این وقت سال است.

اگرچه ممکن است طوفان لذت مقابلۀ امسال مریخ را برای تماشاگران کاهش دهد، درک ما را از چگونگی شکل‌گیری، تحول و تأثیرات چنین طوفان‌هایی بهبود می‌بخشد. در حال حاضر، مریخ از طریق مریخ‌نوردها و مدارگردها تحت نظارت مستمر است و تصاویر ثبت شده از این رویداد با وضوح بالا در اختیارند.

آزگاردیا؛ نخستین کشور فضایی جهان!

آزگاردیا؛ نخستین کشور فضایی جهان!

آزگاردیا؛ نخستین کشور فضایی جهان!

شامگاه جمعه هشتم تیر ۱۳۹۷، کاخ سلطنتی هافبرگ اتریش میزبان مراسمی خاص بود؛ در این مراسم دکتر ایگور آشوربیلی، میلیاردر روسی – آذربایجانی به عنوان رهبر نخستین کشور فضایی جهان موسوم به «آزگاردیا» سوگند خورد.

او سال‌ها به عنوان یکی از فعالان اقتصادی در صنایع نفتی بوده و از سال ۱۳۹۵ ایده‌ای جاه‌طلبانه مبنی بر تشکیل یک کشور فضایی را پیگیری می‌کند. آشوربیلی در نهایت با ادای سوگند در مقابل ده‌ها مهمان از ۴۰ کشور جهان که عمده آنها را دانشمندان و علاقه‌مندان به فضا تشکیل می‌دادند، به‌طور رسمی تاسیس کشور فضایی آزگاردیا را اعلام کرد. او در نخستین انتخابات سراسری این کشور با کسب ۷۵ درصد آرا به عنوان نخستین رهبر آزگاردیا منصوب شد.

وبگاه رسمی کشور آزگاردیا اعلام کرده هدف از تاسیس این کشور، استفاده صلح‌آمیز از فضا، حفاظت از زمین در برابر خطرات فضایی و ایجاد پایگاهی علمی و رایگان در فضاست. آشوربیلی گفته به‌زودی کابینه کشور آزگاردیا را تشکیل خواهد داد و آنها در نظر دارند تا ۲۵ سال آینده ایستگاهی فضایی در مدار زمین و سپس پایگاهی در ماه را راه‌اندازی کنند.

آشوربیلی در سخنرانی خود در مراسم ادای سوگند وعده داده تا در آینده‌ای نزدیک این کشور فضایی به عضویت سازمان ملل درآید. نکته دیگر این‌که آزگاردیا دارای پرچم و سرود ملی است و واحد پول الکترونیک نیز دارد!

همه افراد به آسانی می‌توانند با ثبت‌نام در وبگاه رسمی آزگاردیا به عنوان شهروند این کشور شناخته شوند. جمعیت فعلی آزگاردیا در حال حاضر به بیش از ۲۰۰ هزار نفر می‌رسد که البته حدود ۲۰۰۰ نفر از آنها ایرانی هستند! مقامات آزگاردیا در نظر دارند که طی سال‌های آینده جمعیت این کشور را به ۱۵۰ میلیون نفر برسانند.

این کشور خودخوانده در سال گذشته یک ماهواره مکعبی کوچک را با نام «آزگاردیا ـ۱» به‌عنوان نخستین ماهواره فضایی خود به کمک فضاپیمای باری سیگنوس به ایستگاه فضایی بین‌المللی فرستاد و فضانوردان آن را در مدار زمین قرار دادند.

انگیزه اصلی از تاسیس چنین کشوری، هنوز به درستی مشخص نیست و به نظر می‌رسد چنین اقدامی از سوی ایده‌پردازان و مجریان این طرح، بیشتر راه‌انداختن یک جنجال تبلیغاتی باشد، در سال‌های اخیر به دفعات طرح‌های بلندپروازانه فضایی ارائه شده‌اند که در نهایت پس از مدتی در سکوت کامل خبری همه چیز متوقف شد. نمونه معروف آن پروژه سفر بی‌بازگشت به مریخ (مارس وان) بود که در زمان خود جنجال بسیاری به‌پا کرد و هزاران نفر از سراسر جهان برای کوچ به مریخ در وبگاه آن ثبت‌نام کردند و حتی عده‌ای نامزد آموزش‌های ویژه شدند!

حال باید دید آیا طرح تاسیس کشور آزگاردیا به راستی یک پروژه فضایی جدی است یا تنها یک جنجال تبلیغاتی چند ماهه با اهداف و انگیزه‌هایی نامعلوم است.

واکنش ایلان ماسک به پژوهشی درباره امکان تنها بودن بشر در کیهان

واکنش ایلان ماسک به پژوهشی درباره امکان تنها بودن بشر در کیهان

واکنش ایلان ماسک به پژوهشی درباره امکان تنها بودن بشر در کیهان

آرزوی ایلان ماسک برای تبدیل شدن بشر به گونه بین سیاره‌ای بر هیچ‌کس پوشیده نیست. بعد از انتشار نتایج پژوهش جدیدی که نشان می‌دهد احتمال تنها بودن ما در کیهان هم وجود دارد، او بار دیگر بر این خواسته‌اش تاکید کرد.

اواسط خرداد مقاله‌ای در اینترنت منتشر شد که نشان می‌داد احتمالی بین ۳۹ و ۸۵ درصد وجود دارد که ما در عالم قابل مشاهده‌ تنها باشیم. پژوهشگران این نتیجه را با در نظر گرفتن عدم قطعیت‌های علمی مختلف در «معادله دریک» به دست آوردند که برای تخمین تعداد تمدن‌های هوشمند برون زمینی به کار می‌رود.

ایلان ماسک معتقد است که این پژوهش بیش از پیش نیاز ما را به ترک کردن زمین و گسترش حیات در هرجایی که می‌توانیم، نشان می‌دهد. او می‌گوید: «به همین دلیل است که ما باید مشعل هوش و آگاهی را با تبدیل شدن به تمدنی با توانایی سفرهای فضایی و گسترش حیات به سیاره‌های دیگر روشن نگاه داریم. اینکه ما اکنون تنها تمدن زنده در جهان قابل مشاهده هستیم یا نه نامشخص است، اما هر میزان احتمالی که برای تنها بودن ما وجود داشته باشد، انگیزه‌ای برای گسترش حیات در فراسوی زمین است.»

ایلان ماسک البته قبلا این موضوع را مطرح کرده بود. شرکت او اسپیس ایکس (SpaceX) درحال ساخت موشک بزرگ جدیدی به نام موشک بزرگ فالکون (BFR) است تا گروه‌هایی از مهاجران را در مریخ مستقر کند. ماسک می‌خواهد یک میلیون مهاجر تا پایان قرن در این سیاره ساکن شوند.

اگر ما به راستی در جهان تنها باشیم، نیاز بیشتری به حفظ حیات زمین احساس می‌شود، چه روی این سیاره و چه در جایی دیگر. بسیاری از متخصصان از جمله استیون‌ هاوکینگ در این باره بحث کرده‌اند که بشر نیاز به ترک کردن زمین دارد. او در فستیوال استارموس (Starmus) در نروژ در سال ۲۰۱۷، اشاره کرد: « ظرفیت سیاره ما درحال تکمیل شدن است، و تنها جایی که می‌توانیم برویم، جهان‌های دیگر است. زمان آن رسیده تا به اکتشاف منظومه‌های خورشیدی دیگری بپردازیم. گسترش حیات در فضا ممکن است تنها چیزی باشد که ما را از دست خودمان نجات می‌دهد. من متقاعد شده‌‍‌ام که انسان نیاز به ترک کردن زمین دارد.»

البته خبرها آن‌چنان هم بد نیست. اندرس سندبرگ (Anders Sandberg)، نویسنده  اصلی مقاله احتمال حیات، به «نیو ساینتیست» گفت که دانشمندان هنوز تا حد زیادی خوشبین‌اند که خارج از زمین حیات وجود دارد. ما هنوز نمی‌توانیم به پارادوکس فرمی پاسخ دهیم، که می‌پرسد« اگر حیات فرازمینی فراوان است، چرا نمی‌توانیم اثری از آن را ببینیم؟»، اما احتمالات کاملا هم به ضرر ما به نظر نمی‌رسند.

او گفت: «اگر شما بخواهید ادعا کنید که حیات هوشمند قطعا وجود دارد، باید بگویید برخی از این پارامترها در محدوده باریکی قرار دارند، که ادعای بزرگی است. اما این ادعا که ما تنها هستیم نیز ادعای بزرگی است، چرا که باید بخش خوشبینانه این محدوده را حذف کنید.»

ظاهرا هیئت منصفه در حال تصمیم گیری در زمینه احتمال وجود حیات فرازمینی‌ است! اما ماسک در عقیده خود بسیار مطمئن به نظر می‌رسد. به منظور زنده ماندن یا پیشرفت کردن ما باید شروع به اکتشاف دنیاهای دیگر کنیم؛ پس بهتر است دست به کار شویم.

بررسی هوش مصنوعی، درمان سرطان و روش باغبانی در آسمان‌ها

بررسی هوش مصنوعی، درمان سرطان و روش باغبانی در آسمان‌ها

بررسی هوش مصنوعی، درمان سرطان و روش باغبانی در آسمان‌ها

فضاپیمای دراگون برای پانزدهمین بار راهی ایستگاه فضایی بین‌المللی شد. این فضاپیما برای تجدید منابع غذایی و تحویل ابزارآلاتی برای آزمایش‌های علمی روز جمعه ۸ تیر/۲۹ ژوئن با موشک فالکن ۹ از فلوریدای امریکا به سوی ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد. هدف از ارسال این ابزارهای علمی بررسی روش‌های آب‌رسانی به گیاهان، بهره‌برداری از هوش مصنوعی، تولید دارو و گسترش درمان‌های پزشکی و همچنین تشکیل برخی ساختارهای غیرآلی در شرایط بی‌وزنی و ریزگرانش است.

در این محموله ربات سایمون (CIMON)، از طرف سازمان فضایی اروپا، برای بررسی کاربرد هوش مصنوعی در کاهش استرس و فشار کاری فضانوردان ارسال شده است. این ربات نقش دستیار و همدم را برای ساکنان ایستگاه فضایی ایفا خواهد کرد. همچنین حسگرهایی برای سنجش و پایش دمای گیاهان طراحی و به ایستگاه فضایی بین‌المللی فرستاده شده است. پژوهشگران با استفاده از این سامانه، میزان آب مصرفی گیاهان و پاسخگویی آن‌ها به محرک‌ها را در فضا بررسی خواهند کرد.

برای دیگر آزمایش‌های طراحی شده، از جمله درخصوص تأثیرگذاری ریزگرانش بر جانداران میکروسکوپی یا میکروب‌های معده و روده، برای پژوهش در زمینۀ درمان سرطان‌ و همین طور برای بررسی ساختارهای شیمیایی جذاب و شگفت‌انگیزی که در برهم‌کنش محلول نمک فلزات با سیلیکات، کربنات یا سایر یون‌ها رشد می‌کنند لوازم و مواد ضروری به ایستگاه فضایی بین‌المللی فرستاده شدند.

این ابزارآلات علمی در ایستگاه فضایی بین‌المللی در کنار لوازم صدها آزمایش علمی دیگر قرار خواهند گرفت که در حال حاضر در این اقامتگاه فضایی برای پژوهش‌های گوناگون استفاده می‌شوند.