سیاره سرخ میزبان مریخ‌نشین جدیدی خواهد شد

سیاره سرخ میزبان مریخ‌نشین جدیدی خواهد شد

سیاره سرخ میزبان مریخ‌نشین جدیدی خواهد شد

به‌زودی، مریخ میزبان مریخ‌نشین اینسایت (InSight، به معنی بینش) خواهد بود. این مریخ‌نشین قرار است با موشک اطلس ۵ زمین را به مقصد دشت الیسیوم در نیمکرۀ شمالی سیارۀ سرخ ترک کند. این پرتاب قرار است ساعت ۱۵ و ۳۵ دقیقه (به وقت ایران) در روز ۱۵ اردیبهشت و برخلاف معمول از ساحل غربی ایالات متحده صورت گیرد. در صورت رخ دادن هرگونه پیشامد پیش‌بینی نشده، تا دو ساعت برنامۀ زمانی مناسب برای پرتاب همچنان باز خواهد بود.

اطلس ۵ می‌تواند تا ۳/۸ میلیون نیوتون نیروی پیشران ایجاد کند و رهسپار لایه‌های بالایی جو شود. این موشک برای ۱۷ ثانیه به صورت عمودی بالا خواهد رفت و پس از آن، مسیر خود را به سمت قطب جنوب کج خواهد کرد. مریخ‌نشین اینسایت قرار است عمق مریخ را برای فهم چگونگی شکل‌گیری سیاره‌های سنگی، مانند زمین، بررسی کند. دستگاه‌هایی مثل لرزه‌نگار مریخ­ و دستگاه پایشِ جریانِ گرمای زیر سطح در مریخ‌نشین اینسایت تعبیه شده‌اند.

در جست‌وجوی حیات فرازمینی

در جست‌وجوی حیات فرازمینی

در جست‌وجوی حیات فرازمینی

ماهوارۀ تس (TESS سرواژۀ Transiting Exoplanet Survey Satellite) امروز دوشنبه ۲۷ فروردین/ ۱۶ آوریل همراه با موشک فالکون ۹ شرکت اسپیس ایکس، به فضا پرتاب می‌شود. تس با هدف کشف سیاره‌های فراخورشیدی، که امکان میزبانی حیات را دارند، ساخته شده است. این ماهواره چون ابعاد بسیار کوچکی دارد، با پهنای ۱٫۵متر، قادر به گردآوری جزئیات بسیاری از سیاره‌ها نیست و فقط شناساگر محسوب می‌شود تا راه را برای بررسی بیشتر تلسکوپ فضایی جیمز وب هموار سازد. این ماهواره، همچنین، نقش کلیدی در بررسی گستردۀ تلسکوپ پلاتو (PLATO به معنی افلاطون) خواهد داشت. شایان ذکر است، تلسکوپ پلاتو مأموریتش را در سال ۲۰۲۶ آغاز خواهد کرد.

ماهوارۀ تس قادر به جست‌وجوی سراسری آسمان است. به‌گونه‌ای که در سال اولِ فعالیتش نیمکرۀ جنوبی و سپس، در سال دوم نیمکرۀ شمالی را به‌صورت تکه تکه و هر تکه را به مدت ۲۷ روز رصد خواهد کرد. تمرکز تس بر شناسایی ستاره‌های کوتولۀ ام (M) خواهد بود. این ستاره‌ها کمی سردتر و با درخشندگی کمتر نسبت به خورشید هستند. پژوهشگران به کمک تس تلاش خواهند کرد صدها سیاره فراخورشیدی از انواع مختلف از جمله حدود ۵۰ سیاره با ابعاد یک چهارم زمین را شناسایی کنند که امیدوارند تعدادی از آن‌ها زیست پذیر باشند.

آسیاک : پایگاه تخصصي علم نجوم ۲۰۱۸-۰۴-۱۵ ۱۲:۲۸:۰۲

آسمان در این هفته، 21 تا 27 فروردین

آسمان در این هفته، 21 تا 27 فروردین

شما را هر هفته به مهمانی آسمان دعوت کرده‌ایم…

با ما همراه باشید

در این شب‌های بهاری به دلیل شرایط جوی نامناسب شاید برنامه‌ریزی برای یک شب رصدی نیاز به دقت نظر بیشتری داشته باشد. پیشنهاد می‌شود حتما وبگاه‌های هواشناسی را بررسی کنید، هرچند آسمان به همراه نعمت‌های زیادش ارزش ریسک کردن را دارد.

یکی از این نعمت‌های شگفت‌انگیز آسمان، کهکشان‌هایی هستند که با وجود فاصله زیادی که از ما دارند، رصدشان هیجان‌انگیز است. به طور مثال در صورت‌های فلکی‌ سنبله و گیسو تعداد زیادی کهکشان وجود دارد که پیشنهاد می‌شود رصد آن‌ها را از دست ندهید. البته لازم به ذکر است که برای این کار به ابزار رصدی مناسب اعم از دوربین دوچشمی یا تلسکوپ نیاز دارید.

در هفته پیش رو در ۲۴ فروردین شاهد مقارنه ماه و سیاره نپتون هستیم. نپتون آخرین سیاره منظومه شمسی است که به نام همزاد اورانوس یا خدای دریا معروف است. این پدیده حدودا در ساعت ۵:۳۰ صبح تا قبل از طلوع آفتاب قابل رصد کردن است. این دو با فاصله ظاهری ۲٫۵ درجه قوسی در سمت شرق آسمان با ابزار رصدی و چشم مسلح دیده می‌شوند.

 ۲۵ امین روز فروردین ماه شاهد رصد هلال صبحگاهی ماه رجب سال ۱۴۳۹ هجری قمری هستیم. این هلال فقط با ابزار قوی، وجود شرایط جوی مناسب و افق باز در سراسر کشور رویت می‌شود. لحظه مقارنه ماه (زمانی که ماه دقیقا بین زمین و خورشید قرار می‌گیرد و از نظر ناظر زمینی کمترین فاصله را با خورشید دارد) ۲۷ فروردین ساعت ۶:۲۸ خواهد بود.

آسیاک : پایگاه تخصصي علم نجوم ۲۰۱۸-۰۴-۱۵ ۱۲:۲۸:۰۲

آسمان در این هفته، 21 تا 27 فروردین

آسمان در این هفته، 21 تا 27 فروردین

شما را هر هفته به مهمانی آسمان دعوت کرده‌ایم…

با ما همراه باشید

در این شب‌های بهاری به دلیل شرایط جوی نامناسب شاید برنامه‌ریزی برای یک شب رصدی نیاز به دقت نظر بیشتری داشته باشد. پیشنهاد می‌شود حتما وبگاه‌های هواشناسی را بررسی کنید، هرچند آسمان به همراه نعمت‌های زیادش ارزش ریسک کردن را دارد.

یکی از این نعمت‌های شگفت‌انگیز آسمان، کهکشان‌هایی هستند که با وجود فاصله زیادی که از ما دارند، رصدشان هیجان‌انگیز است. به طور مثال در صورت‌های فلکی‌ سنبله و گیسو تعداد زیادی کهکشان وجود دارد که پیشنهاد می‌شود رصد آن‌ها را از دست ندهید. البته لازم به ذکر است که برای این کار به ابزار رصدی مناسب اعم از دوربین دوچشمی یا تلسکوپ نیاز دارید.

در هفته پیش رو در ۲۴ فروردین شاهد مقارنه ماه و سیاره نپتون هستیم. نپتون آخرین سیاره منظومه شمسی است که به نام همزاد اورانوس یا خدای دریا معروف است. این پدیده حدودا در ساعت ۵:۳۰ صبح تا قبل از طلوع آفتاب قابل رصد کردن است. این دو با فاصله ظاهری ۲٫۵ درجه قوسی در سمت شرق آسمان با ابزار رصدی و چشم مسلح دیده می‌شوند.

 ۲۵ امین روز فروردین ماه شاهد رصد هلال صبحگاهی ماه رجب سال ۱۴۳۹ هجری قمری هستیم. این هلال فقط با ابزار قوی، وجود شرایط جوی مناسب و افق باز در سراسر کشور رویت می‌شود. لحظه مقارنه ماه (زمانی که ماه دقیقا بین زمین و خورشید قرار می‌گیرد و از نظر ناظر زمینی کمترین فاصله را با خورشید دارد) ۲۷ فروردین ساعت ۶:۲۸ خواهد بود.

مقایسه چهره خورشید در طول‌موج‌های مختلف

مقایسه چهره خورشید در طول‌موج‌های مختلف

مقایسه چهره خورشید در طول‌موج‌های مختلف

رصدخانه دینامیک خورشیدی یا  «اس‌دی‌او» (SDO) ناسا تصویر خورشید را در سه طول موج مختلف فرابنفش باهم ترکیب کرده است تا نشان دهد که پدیده‌ها و جزئیات مختلفی که در یک طول موج  ظاهر می‌شوند در طول موج‌های دیگر به سختی قابل مشاهده‌اند و یا دیدن‌شان غیرممکن است.

در تصویر قرمز (۳۰۴ آنگستروم)، ما می‌توانیم سیخک‌های بسیار کوچک و برخی از زبانه‌های کوچک را در لبه خورشید مشاهده کنیم که در دو تصویر دیگر مشاهده آن آسان نیست.

در تصویر دوم ( وسط ) (۱۹۳ آنگستروم)، ما می‌توانیم به راحتی حفره‌ تاجی تاریک و بزرگی را مشاهده کنیم، در حالی که در مابقی تشخیص آن غیرممکن است.

در تصویر سوم (۱۷۱ آنگستروم)، ما می‌توانیم رشته‌های پلاسما را بالای سطح، به خصوص بالاتر از منطقه کوچک و روشن فعال در نزدیکی لبه سمت راست ببینیم. اینها فقط سه طول موج از میان ۱۰ طول موج فرابنفشی است که رصدخانه دینامیک خورشیدی هر ۱۲ ثانیه از خورشید ثبت می‌کند.

پای انسان تا کجا به فضا باز می‌شود؟

پای انسان تا کجا به فضا باز می‌شود؟

پای انسان تا کجا به فضا باز می‌شود؟

فردا پنجشنبه ۲۳ فروردین، مصادف با سالگرد پرواز یوری گاگارین (نخستین فضانورد جهان) به فضاست. او ۵۷ سال پیش در چنین روزی سوار بر فضاپیمای وُستُک ـ ۱، از پایگاه فضایی بایکانور در قزاقستان به فضا اعزام شد.

او پس از ۱۰۸ دقیقه سفر فضایی و یک بار گردش به دور زمین به سلامت به زمین بازگشت و عنوان پرافتخار نخستین فضانورد جهان را از آن خود کرد. در سال‌های گذشته علاقه‌مندان به فضا در سراسر جهان، سالگرد این رویداد تاریخی را با عنوان شب یوری جشن می‌گیرند.

با یک جست‌وجوی ساده اینترنتی می‌توانید اطلاعات زیادی درباره شب یوری و پرواز نخستین انسان به فضا به دست بیاورید. اما چیزی که به نظر من اهمیت دارد این است که بعد از گذشت نزدیک به شش دهه از پرواز گاگارین به فضا، بشریت در عرصه پروازهای فضایی سرنشین‌دار چه دستاوردهایی داشته و آینده به کدام سو می‌رود؟

از زمان پرواز گاگارین تا امروز بیش از ۵۵۰ نفر این شانس را داشته‌اند به فضا سفر کنند که بعضی از آنها چند بار سفر به فضا را تجربه کرده‌اند. ۱۲ نفر از این فضانوردان هم توانستند بین سال‌های ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۱ روی ماه فرود بیایند. در حقیقت ماه در فاصله حدود ۳۸۴ هزار کیلومتری از زمین، دورترین جایی است که انسان توانسته سفر کند. متاسفانه در جریان پروازهای فضایی، ۲۱ نفر هم جان خود را تا امروز از دست داده‌اند.

اما طی یک دهه گذشته، صنعت فضانوردی جهان در حال پوست‌اندازی است. از یک طرف سازمان‌های فضایی روسیه، آمریکا و چین در فکر تسخیر مجدد ماه و بازگشت به آنجا هستند. از طرفی همین سازمان‌ها به طور عملیاتی و جدی برنامه‌هایی را برای اعزام انسان به مریخ دنبال می‌کنند. به نظر می‌رسد در این میان عزم سازمان فضایی آمریکا جدی‌تر از بقیه باشد.

در کنار تمام این سازمان‌های دولتی، شرکت‌های فضایی خصوصی را نیز باید قدرت‌های نوظهور فضایی جهان بدانیم؛ مثلا شرکت اسپیس ایکس که طرح جاه‌طلبانه‌ای برای مهاجرت انسان به مریخ را دنبال می‌کند. همچنین شرکت بیگلو که به دنبال ایجاد نخستین هتل‌های فضایی در مدار زمین و ماه طی یک دهه آینده است. در همین بین شرکتی مانند ویرجین گلکتیک هم آخرین مراحل آماده‌سازی فضاپیمای خود را برای اعزام گردشگران به فضا پشت سر می‌گذارد.

به نظر می‌رسد در آینده نزدیک علاوه بر اعزام فضانوردان حرفه‌ای به فضا برای انجام تحقیقات علمی، شاهد پرواز شهروندان معمولی تحت عنوان گردشگران فضایی نیز به فضا باشیم. حال باید ببینیم راهی که حدود شش دهه قبل گاگارین و همدوره‌ای‌های او برای سفرهای فضایی باز کرده‌اند تا کجا ادامه دارد؟ آیا روزی سفرهای فضایی، همانند سفر با هواپیما عادی و روزمره خواهد شد؟

ممکن است کهکشان راه شیری در حال بزرگتر شدن باشد

ممکن است کهکشان راه شیری در حال بزرگتر شدن باشد

ممکن است کهکشان راه شیری در حال بزرگتر شدن باشد

اگر به‌ دلیل اضافه وزن ناشی از تعطیلات احساس بدی دارید، ناراحت نباشید! کهکشان ما هم احتمالا در حال بزرگتر شدن است. پژوهشگران با مشاهده سایر کهکشان‌های مارپیچی متوجه شدند که این کهکشان‌ها تمایل به انبساط به میزان ۵۰۰ متر در هر ثانیه دارند.

این پژوهش بر شکل‌گیری ستاره‌ها در لبه کهکشان تمرکز دارد. پس از اینکه ستاره‌های جدید از ابرهای گازی غول پیکر متولد می‌شوند، به آرامی از هم فاصله می‌گیرند و کهکشان را ذره ذره بزرگ‌تر می‌کنند. این موضوع برای راه شیری هم پیش‌بینی شده است، اما از آن جایی که ما درون آن هستیم، واقعا نمی‌توانیم این انبساط را مشاهده کنیم. این یافته‌ها را نویسنده اصلی کریستینا مارتینز لومبیلا (Cristina Martínez-Lombilla) در گردهمایی هفته اروپایی علوم نجوم و فضا (European Week of Astronomy and Space Science) که ۱۴ تا ۱۷ فروردین در لیورپول برگزار شد، ارائه داده است.

گروه از فهرست جامع کهکشانی مربوط به پروژه بررسی دیجیتال آسمان اسلون (Sloan Digital Sky Survey) استفاده کرد و آن را با مشاهدات تلسکوپ فضایی فرابنفش گلکس (GALEX ) و تلسکوپ فضایی فروسرخ اسپیتزر (Spitzer) ادغام کرد. آن‌ها حرکت ستاره‌ها را در لبه کهکشان‌های مشابه راه شیری اندازه گرفتند و به کمک به این مشاهدات، توانستند میزان انبساط راه شیری را تخمین بزنند.

مارتینز لومبیلا که دانشجوی دکتری در موسسه استروفیزیکا دو کاناریاست (Instituto de Astrofísica de Canarias)، در بیانیه‌ای گفت: «راه شیری بسیار بزرگ است اما کار ما نشان می‌دهد که حداقل بخش مرئی آن با تشکیل ستاره‌ها در حومه کهکشان، به آرامی در حال گسترش است. این انبساط سریع نخواهد بود، اما اگر می‌توانستید به آینده سفر کنید و به کهکشانمان در سه میلیارد سال دیگر نگاه کنید، از آن چه امروز هست پنج درصد بزرگتر خواهد بود.»

 این برآورد پیامدهای مهمی برای شکل راه شیری دارد. همانطور که اشاره کردیم، درک ما از شکل کهکشانمان به دلیل قرار داشتنمان در آن محدود است. راه شیری صفحه تختی است به قطر صد هزار سال نوری که در مرکز برآمدگی دارد. این صفحه تخت محل بازوهای مارپیچی است که پر از گاز و ستاره‌های جوان هستند. این برآمدگی میله‌ای شکل است و با ستاره‌های بسیار مسن‌تری پر شده است که تصور می‌شود بین ۷ تا ۱۱ میلیارد سال پیش تشکیل شده باشند. خورشید ما در یکی از بازوهای مارپیچی قرار گرفته است که حدود ۲۷ هزار سال نوری از مرکز راه شیری فاصله دارد.

سری دوم کاتالوگ تلسکوپ فضایی گایا ۵ اردیبهشت منتشر می‌شود

سری دوم کاتالوگ تلسکوپ فضایی گایا ۵ اردیبهشت منتشر می‌شود

سری دوم کاتالوگ تلسکوپ فضایی گایا ۵ اردیبهشت منتشر می‌شود

سری دوم داده‌های تلسکوپ گایا قرار است ۵ اردیبهشت ۱۳۹۷/ ۲۵ آوریل ۲۰۱۸ منتشر شود و جزئیات بیشتری از اجرام در اختیار منجمان قرار دهد. داده‌های جمع‌آوری شدۀ تلسکوپ گایا در طول پنج سال به‌تدریج منتشر می‌شود و هر بار در انتشار داده‌هاDR)  سرواژۀ(DataRelease  جزئیات بیشتری از ویژگی اجرامِ هدف‌گذاری شده به دست می‌آید. انتشار داده‌ها برای نخستین‌بار (DR1) در ۲۴شهریور ۱۳۹۵/ ۱۴سپتامبر ۲۰۱۶صورت گرفت و از این طریق نقشه‌ای سه‌بعدی و دقیق از یک میلیاردستارۀ کهکشان راه شیری به دست آمد.

داده‌های سری جدید (DR2) در مدت ۲۲ ماه (۶۶۸ روز) جمع‌آوری شده‌ است؛ به همین علت، سری دوم به مراتب با جزئیات و دقت بالاتری نسبت به نخستین انتشار داده‌ها خواهد بود. شایان ذکر است، سری نخست داده‌ها در مدت ۱۴ ماه گردآوری شده بود. به‌این‌ترتیب، در سری دوم حرکت سه‌بعدی ستاره‌ها با دقت بالاتری اندازه‌گیری خواهد شد و قدرت تفکیک نیز افزایش خواهد یافت. این موضوع، به‌ صورت تخصصی، امکان بررسی اجرام موردنظرِ منجمان را با اطلاعات بیشتری فراهم خواهد کرد.

ستاره‌شناسان حیات را روی کره زمین کشف کردند!

ستاره‌شناسان حیات را روی کره زمین کشف کردند!

ستاره‌شناسان حیات را روی کره زمین کشف کردند!

دانشمندان از فضاپیمای ناسا برای جست‌وجوی حیات بر روی زمین استفاده کرده‌اند و نشانه‌های امیدوارکننده‌ای یافتند که نشان می‌دهد ما واقعا روی زمین وجود داریم!

این فضاپیما که اُزیریس-رکس (OSIRIS-REx) نام دارد درحال حاضر در راه سیارکی به اندازه یک آسمانخراش است که در فاصله ۲۲۵ میلیون کیلومتری از ما قرار دارد و بنو ۱۰۱۹۵۵ (۱۰۱۹۵۵ Bennu) نامگذاری شده است. اما برای رسیدن به آن، در شهریور ۱۳۹۶ /سپتامبر  ۲۰۱۷ پروازی از نزدیکی زمین، ۲۲ بار نزدیک‌تر از ماه، انجام داد و از گرانش سیاره ما برای شتاب گرفتن به سوی مقصد کمک گرفت.

در این حین، فضاپیما ابزارهایش را به طرف زمین نشانه گرفت تا مطمئن شود که به درستی عمل می‌کنند. اما دانشمندان با استفاده از این داده‌ها، توانستند سیاره ما را از دور بررسی کنند؛ مشابه آنچه در سال ۱۳۶۹ /۱۹۹۰  با فضاپیمای گالیله انجام شد که به سمت مشتری پیش می‌رفت.

جمعی از نویسنده‌ها به سرپرستی دانته لورتا (Dante Lauretta) پژوهشگر ارشد ازیریس-رکس از دانشگاه آریزونا در توسان در نتیجه‌گیری‌هایشان نوشتند:  «ناظران ناآشنا با زمین، از پرواز ازیریس-رکس از کنار زمین می‌توانستند نتیجه‌گیری کنند که این سیاره با مقدار زیادی آب پوشانده شده است.»

این گروه همچنین توانستند عدم‌توازن شیمیایی‌ای در جو تشخیص دهند که نشانه‌ای از حیات در کره زمین بود. مثلا مقادیر بالای متان، اکسیژن و ازن کشف شده حاکی از وجود حیات بود. آن‌ها همچنین می‌توانستند فرایند جذب نوری را مشاهده کنند که ناشی از فتوسنتز است.

برای نخستین بار در سال ۱۳۶۹/۱۹۹۰، این آزمایش به دستور ستاره‌شناس فقید کارل ساگان با استفاده از فضاپیمای گالیله انجام شد. البته آزمایش این بار تا حدودی نگران کننده بود، ازیریس-رکس مقادیری از متان و کربن دی‌اکسید را شناسایی کرد که به ترتیب ۱۲ و ۱۴ درصد بیشتر از سال ۱۹۹۰ بود.

نویسنده‌ها با اشاره به وجود آلودگی گفتند: «این نشان می‌دهد خروج این گازها از منابعشان طی ۲۷ سال اخیر شتاب گرفته است.»

این آزمون در عین جالب بودن، نکته مهمی نیز داشت. ما واقعا می‌خواهیم سیاره‌هایی خارج از منظومه شمسی پیدا کنیم که امکان حیات دارند و چه راهی برای سنجش مهارت‌هایمان بهتر از آزمودن‌شان در تنها جهانی است که می‌دانیم زندگی در آن جریان دارد؟

نویسنده‌ها اشاره کردند: «هدف نهایی سنجش از دور سیاره‌های فراخورشیدی، یافتن ردپای حیات در جو از راه دور است.» اگر ما بتوانیم حیات را بر سیاره خودمان پیدا کنیم، شاید بخت یافتن آن را در جایی دیگر نیز داشته باشیم.

تلسکوپ هابل برنده مسابقه طناب‌کشی کیهانی را تعیین کرد

تلسکوپ هابل برنده مسابقه طناب‌کشی کیهانی را تعیین کرد

تلسکوپ هابل برنده مسابقه طناب‌کشی کیهانی را تعیین کرد

در اطراف کهکشان ما یک مسابقه طناب کشی کیهانی به راه افتاده و تنها تلسکوپ فضایی هابل ناسا می‌تواند دریابد که چه کسی پیروز شده است. بازیکنان، دو کهکشان کوتوله ابر ماژلانی بزرگ و ابر ماژلانی کوچک هستند که هر دو در مداری به دور کهکشان راه شیری می‌چرخند.

اما همان‌طور که آن‌ها در اطراف راه شیری می‌چرخند، به دور هم نیز می چرخند و یکدیگر را می کشند؛ یکی از آن‌ها یک ابر بزرگ از گاز را از همدم خود به بیرون پرت کرده است که  «بازوی پیشرو» نام دارد.بازوی پیشروتجمع عظیمی از گاز است که کهکشان راه شیری در حال بلعیدن آن است و باعث تولد ستاره‌های جدید در کهکشان ما شده است. این ساختار ابعادی تقریبا برابر نصف کهکشان ما دارد و حدود یک یا دو میلیارد ساله است. نام آن از این واقعیت گرفته شده که جلوتر از ابرهای ماژلانی حرکت می‌کند.

سوالی که وجود دارد این است که این گاز از ابر ماژلانی بزرگ بیرون کشیده شده یا ابر ماژلانی کوچک؟ اخترشناسی به نام اندرو فاکس از موسسه علوم تلسکوپ فضایی و همکارانش با استفاده از تلسکوپ هابل ترکیبات این گاز را بررسی کردند تا به منشا آن پی ببرند. تحقیقات فاکس، ادامه پژوهش سال ۱۳۹۲ /۲۰۱۳ او است که در آن ساختاری را بررسی کرد که پشت ابرهای ماژلانی بزرگ و کوچک حرکت می‌کند. در آن پژوهش مشخص شد که گاز در این ساختار نوار-مانند که «جریان ماژلانی» نامیده می‌شود، از هر دو کهکشان کوتوله نشات می‌گیرد.

حالا فاکس به سراغ همتای آن، «بازوی پیشرو» رفته است. بر خلاف جریان ماژلانی دنباله‌رو، این «بازو»ی پاره پاره در حال حاضر به صفحه کهکشان راه شیری رسیده و از این سفر جان سالم به در برده است. بازوی پیشرو یک مثال زنده از «برافزایش» گاز یعنی فرآیند سقوط گاز به کهکشان است. دیدن این موضوع در کهکشان‌های دور از راه شیری بسیار دشوار است، چرا که آن‌ها خیلی کم‌نورند، اما از آنجا که این دو کهکشان در همسایگی ما هستند، ما گویی یک صندلی ردیف جلو برای مشاهده آن‌ها داریم.

فاکس و گروه او با استفاده از تصاویر فرابنفش هابل، روی گاز بازوی پیشرو تحلیل شیمیایی انجام دادند. آن‌ها نور هفت اختروش (هسته‌های درخشان کهکشان‌های فعال) را که میلیاردها سال نوری دورتر از این ابر گاز قرار دارند مشاهده کردند. این دانشمندان با استفاده از طیفنگار هابل، اندازه‌گیری کردند که چگونه این نور از طریق ابر فیلتر می‌شود (طول موج‌هایی از آن جذب می‌شود). به طور خاص، آن‌ها به دنبال جذب نور فرابنفش از سوی اکسیژن و گوگرد ابر بودند‌. آن‌ها با ترکیبی از مشاهدات هابل و تلسکوپ گرین بنک و پس از تجزیه و تحلیل بسیار ‌توانستند ترکیبات و سرعت گاز در «ابر پیشرو» را تعیین و برنده مسابقه کیهانی را مشخص کنند: ترکیبات گاز با ابر ماژلانی کوچک مطابقت دارد. این نشان می‌دهد که ابر ماژلانی بزرگ در مسابقه طناب کشی در حال پیروز شدن است چون  گاز زیادی از همسایه کوچک‌ترش بیرون کشیده است.

رسیدن به این پاسخ تنها به دلیل قابلیت منحصر به فرد هابل در رصد فرابنفش ممکن بود. به دلیل اینکه جو زمین برخی تابش‌ها را حذف می‌کند، تابش فرابنفش از زمین قابل بررسی نیست. تمام خطوط مورد نظر در این پژوهش، از جمله اکسیژن و گوگرد، در ناحیه فرابنفش طیف قرار دارند؛ بنابراین در نور مرئی و فروسرخن می‌توان آن‌ها را مشاهده کرد.

گاز بازوی پیشرو در حال حاضر درحال عبور از صفحه کهکشان ماست. گاز در حال عبور با گاز خود کهکشان راه شیری برهم‌کنش می‌کند و چندپاره و تکه تکه می‌شود. بررسی این گاز یک مطالعه موردی مهم از چگونگی انتقال گاز به درون کهکشان‌ها و تشکیل ستاره‌‌ها به واسطه آن است. ستاره‌شناسان از شبیهسازی استفاده می‌کنند و می‌کوشند جریان گاز به داخل کهکشان‌های دیگر را درک کنند.