ایلان ماسک به زودی نام اولین مسافر خصوصی سفر به ماه را اعلام می‌کند

ایلان ماسک به زودی نام اولین مسافر خصوصی سفر به ماه را اعلام می‌کند

ایلان ماسک به زودی نام اولین مسافر خصوصی سفر به ماه را اعلام می‌کند

اولین مسافر خصوصی سفر به ماه امروز توسط ایلان ماسک معرفی می‌شود. مدیر عامل اسپیس ایکس، این سفر را گامی بزرگ برای محقق کردن رویای سفر به فضا می‌داند.

شرکت فضایی اسپیس ایکس به زودی اولین سفر خصوصی برای گردش به دور ماه را انجام خواهد داد. این خبر، روز پنجشنبه از طریق صفحه رسمی اسپیس ایکس در توییتر اعلام شد. به علاوه، مدیران تصویری از سیستم حمل و نقل بیان سیاره‌ای خود موسوم به Big Falcon Rocket یا به اختصار، BFR را نیز در اختیار علاقه‌مندان قرار دادند.

این شرکت در توییت رسمی خود ضمن اشاره به امضای قرارداد با اولین مسافر خصوصی برای تجربه یک پرواز در اطراف ماه به وسیله فضاپیمای BFR، از این ماموریت به عنوان یک گام مهم برای ایجاد دسترسی برای تمام افرادی یاد کرد که رویای سفر به ماه را در سر دارند. SpaceX همچنین اعلام کرد که امروز، نام این شخص و علت انتخاب آن را اعلام می‌کند.

این نخستین باری نیست که مدیران تنها از سفر به دور ماه سخن می‌گویند، نه فرود آمدن روی سطح آن؛ فوریه سال گذشته نیز اسپیس ایکس از ماموریتی برای سفر به اطراف ماه خبر داده بود. در این ماموریت قرار بود دو شهروند خصوصی (که هنوز نام آنها اعلام نشده است) در مسیری مشابه آنچه که فضانوردان آپولو ۱۳ ناسا در پیش گرفتند، به اطراف ماه بروند. گفته می‌شود مدیران قصد داشتند برای این ماموریت از BFR به عنوان قوی‌ترین سیستم حمل و نقل بین سیاره‌ای و کپسول Crew Dragon (که فضانوردان در ماموریت خود برای اوایل سال ۲۰۱۹ به کمک آن پرواز خواهند کرد) استفاده کنند.

هرچند، به نظر می‌رسد اسپیس ایکس از آن برنامه دور شده است چرا که علاوه بر کم شدن یک نفر از تعداد این مسافران، فضاپیمایی که قرار بود از آن استفاده شود نیز در مرحله آزمایشی به سر می‌برد.

مطابق با اطلاعاتی که ماسک سال گذشته در اختیارمان قرار داده بود، BFR فضاپیمایی با طول ۱۵۷ فوت (۴۷٫۸ متر) است که راکتی ۱۹۱ فوتی (۵۸٫۲ متری) را در پرتاب به فضا همراهی خواهد کرد. در مجموع، از این سیستم ۳۵ طبقه‌ای قرار است برای اولین سفرهای انسانی به مریخ استفاده شود.

البته، اسپیس ایکس نه‌تنها می‌خواهد قابلیت‌های BFR را به تصویر کشد، بلکه احتمالا از یک طراحی جدید نیز برای آن استفاده خواهد کرد. به بیان دیگر، او در پاسخ به سوال یکی از کاربران در توییتر، تایید کرد که تصویر منتشرشده نسخه جدید BFR است، اما اطلاعات بیشتری را در اختیار علاقه‌مندان قرار نداد. در مقایسه با تصاویر گرافیکی قبلی، ظاهرا این‌بار از یک دم عقبی بزرگ در کنار بال‌های کوچکتر استفاده شده است.

اولین مسافر خصوصی سفر به ماه ، ساعت ۶ بعد از ظهر امروز به وقت محلی در مقر اسپیس ایکس معرفی خواهد شد.

کشف حیات بیگانه نیازمند تلسکوپ های فضایی عظیم

کشف حیات بیگانه نیازمند تلسکوپ های فضایی عظیم

کشف حیات بیگانه نیازمند تلسکوپ های فضایی عظیم

کشف حیات بیگانه دغدغه بنیادین بشر امروز است. انسان مدرن شواهد بسیاری را در دست دارد که بیانگر احتمال بالای وجود حیات فرازمینی و تمدنهای بیگانه است، اما همچنان در صدد کشف حیات بیگانه با شواهد کافی علمی است. یکی از بهترین راهکار ها برای تحقق این هدف بکارگیری تلسکوپ های فضایی عظیم و قدرتمند خواهد بود.

کشف حیات بیگانه یکی از دل مشغولی های ناسا نیز بوده و اخیرا این سازمان جدیت بیشتری از خود در جهت تحقق این مهم نشان داده است. کارشناسان و پژوهشگران ناسا اخیرا پیشنهادی را مطرح کرده اند که تازگی چندانی ندارد اما در هر صورت بر روی این پیشنهاد پافشاری خاصی دارند. آنان معتقدند که ناسا به منظور کشف حیات بیگانه می بایست مبادرت به ساخت تلسکوپ های عظیم نماید و آنها را در فضا مورد استفاده قرار دهد.

وقتی کارشناسان از صفت عظیم در مورد تلسکوپ مورد نظر خود استفاده می کنند در واقع منظورشان ساخت تلسکوپ یا تلسکوپ هایی است که بتوانند بصورت مستقیم از سیارات خارج از منظوم شمسی عکس بگیرند.

پژوهشگران ناسا اعلام کرده اند که در حال حاضر فناوری که بتواند از خارج منظومه شمسی عکس های قابل قبول را به ثبت برساند در دسترس نیست، اما در صورتی که بتوان به چنین سطحی از فناوری دست یافت می توان مدعی بود که کشف حیات بیگانه دیگر یک هدف دور از ذهن نبوده و شاید بزودی انسان موفق به کشف سیارات دیگری شود که میزبان حیات هستند.

اما راهکار و پیشنهادی که ناسا اخیرا بر روی آن پافشاری می کند از کجا آمده است؟ کنگره ایالات متحده آمریکا از آکادمی ملی علوم، مهندسی و پزشکی خواسته بود تا تمامی راهکارها برای کشف حیات بیگانه را به عنوان پیشنهاد ارائه دهند. این آکادمی نیز پس از تحقیقات بسیار  و تجزیه و تحلیل اطلاعات مختلف در نهایت ۷ راهکار را برای کشف حیات بیگانه ارائه داد که در راس این راهکارها، ساخت تلسکوپ های عظیم قرار دارد.

کشف حیات بیگانه و چالش های موجود

محدودیت منابع مالی و سطح پایین فناوری های مورد نیاز برای ساخت تلسکوپ عظیم یاد شده از جمله مهمترین چالش های ساخت این تلسکوپ هستند. راهکار اصلی برای کشف حیات بیگانه در خارج از منظومه شمسی با استفاده از ساخت تلسکوپ های قدرتمند نیازمند هزینه های بالای و استفاده از منابع عظیم مالی خواهد بود که به نظر نمی رسد تهیه کنندگان گزارش در آکادمی ملی علوم چندان به آن توجه کرده باشند. ساخت چنین تلسکوپی می تواند برای ناسا بسیار گران تمام شود و  لذا محدودیت های مالی قادرند این راهکار را با چالش های جدی همراه سازند.

ناسا دو هدف عمده را از ساخت چنین تلسکوپی دنبال خواهد کرد؛ در ابتدا باید به این سوال پاسخ دهد که سیارات چگونه شکل می گیرند و اینکه چطور دیسک های گازی اطراف ستاره ها در نهایت تبدیل به سیارات منجمد می شوند. دومین سوال همان عطش و کنجکاوی است که همه زمینی ها آن را تجربه کرده اند؛ اینکه آیا حیات فرازمینی در سیارات دیگر وجود دارد یا خیر؟ و اینجاست که اهمیت و نقش این تلسکوپ کاملا هویدا می شود.

اخترشناسان برای شناخت از سیارات فراخورشیدی و اتمسفر آنها و نیز سطح این سیارات نیازمند مشاهدات دقیق تری هستند و این امکان تنها از طریق تلسکوپهای عظیم میسر می شود. بسیاری از این سیارات فراخورشیدی در لایه ای مبهم مخفی شده اند و سطح آنها قابل مشاهده نیست. تلسکوپ یاد شده به ستاره شناسان این امکان را خواهد داد تا درک دقیقی از ترکیبات گازی اتمسفر سیارات فراخورشیدی داشته باشند و نیز به مشاهده دقیق سطح این سیارات بپردازند.

این روزها اخترشناسان بیشتر از هر چیز توجه خود را معطوف به سیارات فراخورشیدی کرده اند. سیارات فراخورشیدی گزینه های بسیار محتملی برای میزبانی حیات بیگانه محسوب می شوند، اما اخترشناسان شانس چندانی برای مشاهده دقیق آنها ندارند. در واقع مشاهدات ستاره شناسان از سیارات یاد شده غیر مستقیم بوده و بیشتر از آنکه مشاهده تلقی شوند باید آنها را برآوردهای ممکن تصور کرد.

اخترشناسان بشدت تشنه مشاهده مستقیم سیارات فراخورشیدی هستند. بسیاری از آنها از زمین بزرگتر بوده و در فاصله مناسبی از ستاره میزبان قرار دارند. اگر آنان بتوانند با استفاده از یک تلسکوپ پیشرفته به صورت مستقیم این سیارات را مشاهده کنند به یقین پرده از اسرار بسیاری کنار خواهد رفت.

کشف حیات بیگانه و چالش های تلسکوپ مورد نظر ناسا

فناوری که در ساخت تلسکوپ مورد نظر کاشناسان ناسا مورد استفاده قرار خواهد گرفت بسیار پیچیده است. هم اکنون کارشناسان و مهندسن گزینه های مختلفی را برای ساخت این تلسکوپ معرف کرده اند که قرار است نگاه انسان را به دنیای اطراف خود تغییر دهد. یکی از فناوری های مورد نظر برای ساخت این تلسکوپ فناوری استارشید خواهد بود.

 

ناسا مایل به استفاده از استارشید است که یک ساختار گل مانند بوده و جلوتر از تلسکوپ حرکت خواهد کرد. استارشید نور ساطع شده از ستارگان را بلوکه می کند و باید در فاصله ۱۰۰ هزار کیلومتری جلوتر از تلسکوپ حرکت کند تا بتواند نوری که از ستارگان دیگر به سمت تلسکوپ می آید را متوقف کند. اما یک چالش عظیم وجود دارد؛ فناوری استارشید فناوری بالغی از نظر ناسا نیست و مراحل ابتدایی توسعه خود را می گذراند.

از سوی دیگر تلسکوپی که قصد عکس برداری فضای خارج از منظومه شمسی را دارد به یقین بسیار عظیم و سنگین خواهد بود و میلیادرها دلار هزینه برای ساخت آن طلب می شود. تامین چنین هزینه ای از سوی کنگره می تواند یک امر بسیار چالشی باشد.

پژوهشگران ناسا این راهکار را امری اجباری می دانند که بزودی باید به آن پرداخته شود. آنان این پروژه را بسیار بلند پروازانه، اما قابل دسترس عنوان می کنند. به هر حال ۷ راهکار ارائه شده است و بزودی باید بحث و تبادل نظر در خصوص هر یک از این راهکارها صورت گیرد و بهترین استراتژی با توجه به چالش ها و موانع موجود رائه شده و در نهایت بر روی آن سرمایه گزاری شود.

با وجودی که چالش های مختلف و از جمله چالش های مالی می توانند به عنوان موانعی برای رشد این فناور و ساخت تلسکوپ یاد شده ارز اندام کنند، اما کارشناسان عقیده دارند که مقامات رسمی باید نگاه ویژه ای به این پروژه داشته باشند، زیرا دیگر زمان آن فرا رسیده است تا انسان پاسخ قطعی در خصوص امکان وجود حیات بیگانه به نسل فعلی و نسل های آینده بدهد.

احتمال سقوط ایستگاه فضایی چین در ایران

احتمال سقوط ایستگاه فضایی چین در ایران

احتمال سقوط ایستگاه فضایی چین در ایران

ایستگاه فضایی چین موسوم به تیانگونگ (Tiangong-1) بین بامداد ۱۲ فروردین تا ظهر ۱۳ فروردین وارد جو زمین می‌شود و احتمال سقوط آن در ایران وجود دارد. در ادامه به بررسی احتمال و زمان وقوع این حادثه می‌پردازیم.

ایستگاه فضایی تیانگونگ چین از مدت‌ها پیش از کنترل خارج شده و به سمت زمین سقوط می‌کند. این خبری است که در رسانه‌ها منتشر شده بود و حالا پیش‌بینی شده که این مدارگرد چینی بین بامداد ۱۲ فروردین تا ظهر دوشنبه ۱۳ فروردین ۱۳۹۷ وارد جو زمین می‌شود. هنوز مسیر دقیق سقوط ایستگاه فضایی چین مشخص نیست، اما ایران نیز در محدوده‌ی احتمالی سقوط قرار دارد. در ادامه به بررسی پیش‌بینی‌های کارشناسان می‌پردازیم تا ببینم آیا در روز سیزده به در، خطری ایرانیان را تهدید می‌کند یا خیر؟

کارشناسان فضایی پیش‌بینی می‌کنند که ایستگاه فضایی تیانگونگ چین در حوالی ساعت ۱۴ روز اول آوریل ۲۰۱۸ به وقت جهانی وارد جو زمین می‌شود. این بازه زمانی گسترده است و از ۱۶ ساعت قبل تا ۱۶ ساعت بعد از زمان اعلام شده را شامل می‌شود. اگر بخواهیم این بازه زمانی را به وقت ایران اعلام کنیم، زمان سقوط فضاپیما از ساعت ۲:۳۰ بامداد ۱۲ فروردین تا ساعت ۱۰:۳۰ روز دوشنبه ۱۳ فروردین ۱۳۹۷ خواهد بود.

محدوده سقوط ایستگاه فضایی چین

ایستگاه فضایی چین در ارتفاع حدود ۱۷۷ کیلومتری سطح زمین قرار دارد و هر ۸۸ دقیقه یک بار زمین را دور می‌زند. با توجه به گردش مداری سریع و بازه ۳۲ ساعته ورود، هنوز امکان تشخیص دقیق مسیر سقوط تیانگونگ-۱ وجود ندارد. تنها اطلاعاتی که پژوهشگران ارائه داده‌اند بر اساس مدار فضاپیماست که ۴۲٫۸ درجه با استوا زاویه دارد و به این ترتیب، این ایستگاه فضایی در جایی بین عرض‌های جغرافیایی ۴۲٫۸ درجه شمالی و ۴۲٫۸ درجه جنوبی سقوط خواهد کرد. آژانس فضایی اروپا با انتشار نمودار زیر، محدوده احتمالی سقوط ایستگاه فضایی چین بر روی زمین را مشخص کرده است و بر اساس آن، کشور ما نیز در این محدوده قرار دارد.

با توجه به ساختار و ابعاد ایستگاه فضایی Tiangong-1، بعید است که این مدارگرد چینی بتواند به شکل کامل و یکپارچه به سطح زمین برسد و احتمالا در برخورد با جو زمین به قطعات متعدد و ریزتری تقسیم شده و در محدوده‌ی پیش‌بینی شده پراکنده می‌شود. همچنین با توجه به وسعت خشکی و دریاهای زمین در عرض‌های جغرافیایی مشخص شده، احتمال برخورد این قطعات با مناطق مسکونی زمین بسیار کم خواهد بود. به عبارت دیگر می‌توان گفت احتمال این که فردی بر اثر برخورد با بقایای ایستگاه فضایی چین آسیب ببیند، ۱۰ میلیون بار کمتر از احتمال آسیب دیدن فرد بر اثر برخورد با صاعقه در طول یک سال است.

ایستگاه فضایی چین موسوم به تیانگونگ-۱ در سال ۲۰۱۶ از کنترل مهندسان چینی خارج شد. قرار بود این مدارگرد پس از پایان ماموریت خود در اواخر سال ۲۰۱۷ در سقوطی کنترل شده به درون اقیانوس آرام جنوبی شیرجه برود، اما همه چیز طبق برنامه پیش نرفت و حالا سرنوشت این ایستگاه فضایی در اختیار نیروهای آیرودینامیکی و اصطکاک با لایه‌های مختلف جو زمین است.

به این ترتیب احتمال سقوط ایستگاه فضایی چین در کشور ما نیز وجود دارد؛ اما به گفته کارشناسان، فعلا خطری مناطق مسکونی را تهدید نمی‌کند.

سیگنال موجودات فضایی از طریق برخورد ستاره های نوترونی

امکان حیات میکروبی بر روی مریخ وجود ندارد!

امکان حیات میکروبی بر روی مریخ وجود ندارد!

امکان حیات میکروبی بر روی مریخ وجود ندارد و همین موضوع هیجان سفر به مریخ را کاهش می دهد زیرا نتایج پژوهش های جدید در خصوص امکان حیات میکروبی بر روی مریخ بسیار ترسناک است.

امکان حیات میکروبی بر روی مریخ و نتایج تحقیقات در این حوزه، هیجان آن دسته از افراد که تمایل به زندگی در این سیاره داشتند را کاهش می دهد و آنان را از سفر به این سیاره منصرف خواهد کرد.

نتایج پژوهش های جدید ممکن است برای علاقمندان دوآتشه زندگی در سیاره سرخ ناامید کننده باشد. سالهاست که بشر رویای قدم گذاشتن بر روی سیاره مریخ را در ذهن می پروراند. طی این مدت ارائه شواهدی دال بر وجود آب در سیاره سرخ بر شدت و علاقمندی انسان به زندگی در سیاره افزوده است.

با وجودیکه دانشمندان بر این نکته تاکید دارند که آب موجود در سیاره مریخ در زیر پوسته خارجی این سیاره قرار دارند، اما همچنان شوق بشر برای سفر به مریخ و ساختن کولونی در آنجا روز به روز افزایش می یابد.

پژوهش ها در ناسا نشان می دهد که سطح این سیاره تحت تاثیر تشعشعات مخرب قرار دارد و بسیار سرد است، اما از سوی دیگر سطح آن بشدت خشک و بیابانیست. خاک این سیاره  ۱۰۰۰ بار خشک تر از خاک بیابانی ترین و خشک ترین قسمت های زمین است.

امکان حیات میکروبی بر روی مریخ در مقایسه با صحرای آتاکاما

پژوهشگران در ناسا علاقمند هستند تا دریابند آیا شرایط محیطی مریخ امکان زندگی برای میکروارگانیزم ها را فراهم می کند یا خیر؟ برای پاسخ به این سوال به صحرای آتاکاما در شیلی رفتند که میانگین بارش سالانه ۱ تا ۳ میلیمتر را تجربه می کند.

در شمال صحرای آتاکاما کمترین میزان بارش گزارش شده است و بیشترین مشابهت را با سطح مریخ دارد. پژوهشگران ناسا به دنبال پاسخ به چند سوال بودند؛ اینکه آیا میکروارگانیزم ها در این ناحیه خشک بقا پیدا خواهند کرد و مضافا اینکه آیا قادر به رشد و تولید مثل خواهند بود.

تحقیقات نشان داد که میکرو ارگانیزم ها قادر به بقا، رشد و تولید مثل در خشک ترین ناحیه از صحرای آتاکاما نیستند. تحقیق بر روی نمونه خاک صحرا آتاکاما همچنین شواهدی را نشان داد دال بر اینکه در حدود ۱۰ هزار سال پیش در آنجا حیات میکروبی وجود داشته و از بین رفته است.

نمونه برداری از خاک مریخ امکان حیات میکروبی بر روی سیاره را مشخص می‌کند

نتایج این تحقیق دلسرد کننده بود، زیرا همانطور که گفته شد خاک مریخ هزار برابر خشک تر از خاک زمین است و لذا امکان حیات میکروبی بر روی مریخ وجود ندارد. البته نتایج این تحقیق تا حدودی منجر به خوشحالی محققان شد، زیرا آنان در جریان این پژوهش متوجه شدند که آثاری از زندگی میکروبی هزاران سال پیش در صحرای آتاکاما باقی مانده است و این بدان معناست که اگر بر روی مریخ هم حیات میکروبی بوده باشد به یقین می توان رد آن را در سیاره پیدا کرد.

ناسا قصد دارد در ماموریت های آینده خود نمونه هایی از خاک مریخ را به زمین بیاورد. در این صورت و با آنالیز نمونه های خاک می توان وجود حیات میکروبی بر روی مریخ را رد یا تایید کرد.

سیاهچاله‌ها و امکان احیای ستاره‌های مرده

سیاهچاله‌ها و امکان احیای ستاره‌های مرده

سیاهچاله‌ها و امکان احیای ستاره‌های مرده

طبق نظریه‌ای جدید، امکان دارد برخی سیاهچاله‌ها بتوانند ستاره‌های مرده را، حداقل برای چند ثانیه، به حیات بازگردانند. اخیراً پژوهشی در دانشگاه چارلزتن، در ایالت کارولینای امریکا، به بررسی چگونگی برهم‌کنش سیاهچاله‌های میان‌جرم با کوتوله‌های سفید پرداخته است.این پدیده برای یافتن سیاهچاله‌های میان‌جرم مفید است. تا کنون پیدا کردن آن‌ها در مقایسه با سیاهچاله‌های کم‌جرم و یا اَبرپرجرم دشوار بوده است. ثبت درخش‌های ایجاد شده هنگام اختلال‌های کشندی می‌تواند به پژوهشگران برای تخمین تعداد سیاهچاله‌های میان‌جرم موجود در کیهان کمک کند.

کوتوله‌های سفید ستاره‌های مرده‌ای هستند که همجوشی هسته‌ای در آن‌ها پایان می‌یابد و به مرور سرد و تاریک می‌شوند. یافته‌های این پژوهش نشان داده است که اگر کوتولۀ سفیدی از داخل شعاع کشندی سیاهچاله‌ای میان‌جرم با جرمی بین هزار  تا ۱۰هزار برابر جرم خورشید عبور کند، ممکن است برای چند ثانیه همجوشی هسته‌ای در آن دوباره زنده شود. این پدیده با عنوان «رخداد اختلال کشندی» (tidal disruption event) شناخته می‌شود و باعث می‌شود کوتولۀ سفید در جهت‌های مخالف کشیده و فشرده شود. اختلال‌های کشندی می‌توانند فوران‌های بزرگ  الکترومغناطیسی و احتمالاً امواج گرانشی ایجاد کنند که از زمین قابل مشاهده‌اند. علاوه‌برآن، این پدیده می‌تواند خود کوتولۀ سفید را نیز دستخوش تغییر کند و باعث ایجاد واکنش‌های هسته‌ای در آن شود.

همجوشی‌های هسته‌ای که در طول رخداد اختلال کشندی در کوتولۀ سفید رخ می‌دهد باعث تغییرات قابل‌توجهی در ترکیب شیمیایی آن می‌شود و بیشتر هلیوم، کربن و اکسیژن موجود در کوتولۀ سفید را به عناصری نزدیک به آهن در جدول تناوبی عناصر تبدیل می‌کند. پژوهشگران معتقدند، واکنش‌های هسته‌ای به این روش رویدادی معمول در پدیدۀ اختلال کشندی است. احتمال این رخداد و همچنین عناصر تولید شده در آن بستگی به مقدار نزدیکی کوتولۀ سفید به سیاهچاله دارد. اگر کوتولۀ سفید از سیاهچاله دورتر باشد کلسیم بیشتری تولید می‌شود؛ درحالی‌که اگر نزدیک باشد، آهن بیشتری ساخته می‌شود.

این پدیده برای یافتن سیاهچاله‌های میان‌جرم مفید است. تا کنون پیدا کردن آن‌ها در مقایسه با سیاهچاله‌های کم‌جرم و یا اَبرپرجرم دشوار بوده است. ثبت درخش‌های ایجاد شده هنگام اختلال‌های کشندی می‌تواند به پژوهشگران برای تخمین تعداد سیاهچاله‌های میان‌جرم موجود در کیهان کمک کند. دانستن اینکه چه تعداد سیاهچالۀ میان‌جرم وجود دارد موضوع مهمی است، چون این مسئله به پاسخ این پرسش که سیاهچاله‌های ابرپرجرم از کجا می‌آیند کمک خواهد کرد. به همین دلیل، یافتن سیاهچاله‌های میان‌جرم با استفاده از پدیدۀ رخداد اختلال کشندی پیشرفت فوق‌العاده‌ای خواهد بود.

هیجان دانشمندان در رابطه با ماهیت واقعی شفق قطبی بنفش استیو

هیجان دانشمندان در رابطه با ماهیت واقعی شفق قطبی بنفش استیو

هیجان دانشمندان در رابطه با ماهیت واقعی شفق قطبی بنفش استیو

شفق قطبی بنفش استیو (Steve) پدیده‌ای بسیار زیبا و نسبتا جدید است که در جریان تازه‌ترین بررسی‌های دانشمندان، سوالات زیادی در مورد ماهیت اصلی آن برای شیفتگان دنیای ستاره شناسی به وجود آمده است.

شفق قطبی بنفش رنگی که با نام استیو (Steve) شناخته می‌شود، پدیده‌ای است که از دهه‌ پیش در آسمان رویت شده و برای اولین بار در سال ۲۰۱۶ مورد توجه ستاره شناسان و علاقه‌مند به شفق‌های قطبی قرار گرفته است؛ از آن زمان تاکنون ظاهر متفاوت استیو که برخلاف شفق‌های قطبی معمولی، به جای رنگ سبز به صورت روبان‌های عظیم بنفش در آسمان دیده می‌شود، مهم‌ترین وجه تمایز آن به حساب می‌آمد.

در اوایل سال جاری میلادی، محققان پس از بررسی‌های گوناگون گفته بودند که این پدیده نوع جدیدی از شفق‌های قطبی است، اما گروهی از پژوهشگران در نتیجه تحقیقات نسبتا طولانی خود رسما اعلام کرده‌اند که شفق قطبی بنفش استیو به هیچ وجه جزو پدیده‌های دسته‌بندی‌شده با نام شفق قطبی به حساب نمی‌آید!

نوع نور تولیدشده توسط این شفق قطبی بنفش تفاوت زیادی با سایر شفق‌های دیگر دارد

به طور کلی شفق قطبی در اثر برخورد بادهای خورشیدی با ذرات باردار موجود در سپر مغناطیسی سیاره ما به وجود می‌آید که به صورت بارانی از ذرات در لایه یونوسفر جو زمین حرکت کرده و در نزدیکی قطب‌های کره، به شکل نورهای رقصانی فوق‌العاده زیبا و چشم‌نواز دیده می‌شود. این نورها که امواج رادیویی بسیار قوی را به وجود می‌آورند، در اکثر مواقع سبز رنگ هستند، اما گاهی اوقات پیش می‌آید که شفقی سرخ و یا آبی رنگ در آسمان ظاهر شود.

نمایی از پدیده‌ای که به اشتباه، با نام شفق قطبی بنفش استیو شناخته می‌شود.

با این تفاسیر، همانطور که اشاره شد به نظر می‌رسد که مکانیسم به وجود آمدن استیو با شفق‌های قطبی معمولی متفاوت باشد؛ بیا گالاردو لاکورت (Bea Gallardo-Lacourt)، فیزیکدانی از دانشگاه کلگری کانادا که یکی از محققان پژوهش اخیر در مورد این پدیده بوده، می‌گوید که تجهیزات فوق پیشرفته مورد استفاده توسط تیم او نشان داده‌اند که استیو ذرات باردار را به داخل یونوسفر زمین وارد نمی‌کند.

با این وجود عکاسان از مدت‌ها پیش استیو را با نام شفق قطبی بنفش می‌شناسند و تقریبا تمامی علاقه‌مندان هنوز از این نام برای توصیف روبان‌های بنفش استیو استفاده می‌کنند؛ دانشمندانی مانند لاکورت هم به تازگی متوجه شده‌اند که اطلاعات بسیار اندکی در مورد ماهیت واقعی این پدیده بصری در دست است و باید بررسی‌های بیشتری برای روشن شدن ماجرا انجام شود.

ستاره شناسان نام «درخشش آسمانی» (Skyglow) را به عنوان جایگزینی برای اسم استیو که مخفف «تقویت سرعت انتشار حرارتی شدید» (Strong Thermal Emission Velocity Enhancement) است، انتخاب کرده‌اند و گفته‌اند که در نظر گرفتن این پدیده به عنوان شفق قطبی کاملا اشتباه است؛ تیم لاکورت قصد دارد تا در قدم بعدی تحقیقات، جزئیات دقیق تاثیرات این درخشش آسمانی بنفش را در یونوسفر مشخص کند.

تازه‌ترین گزارش بررسی‌های انجام‌شده در این رابطه، در ژورنال “Geophysical Research Letters” چاپ شده است.

دیواره هیدروژنی عظیم بر لبه انتهایی منظومه شمسی

دیواره هیدروژنی عظیم بر لبه انتهایی منظومه شمسی

دیواره هیدروژنی عظیم بر لبه انتهایی منظومه شمسی

دیواره هیدروژنی عظیم در مرز منظومه شمسی از اکتشافات جدید ناسا است. این دیواره که گستره وسیعی را شامل می‌شود بر لبه انتهایی منظومه شمسی قرار دارد و نور شدیدی از خود ساطع می‌کند.

ناسا معتقد است در حال حاضر مشاهده دیواره هیدروژنی عظیم توسط نیوهورایزنز مقدور است. فضاپیمای نیوهورایزنز حرکت خود به سوی کمربند کویپر را در سال ۲۰۰۶ آغاز کرد. این فضاپیما برای نخستین بار توانست خود را به نزدیکی پلوتو در منتهی الیه منظومه شمسی برساند و از کنار آن عبور کند.

همانطور که گفته شد، هدف نیوهورایزنز رسیدن به کمربند کویپر است و ناسا عقیده دارد  که در حال حاضر فضاپیمای نیوهورایزنز در مسیر سفر خود قادر به مشاهده این دیواره هیدروژنی عظیم بر لبه منظومه شمسی است.

دیواره هیدروژنی عظیم ، مرز بین منظومه شمسی و فضای بینا ستاره ای

دیواره هیدروژنی عظیم در واقع یک مرز بین منظومه ما با دنیای بیناستاره ای است. در میانه این مرز بادها و ذرات نشات گرفته از خورشید سفر خود را به پایان می رسانند. همانطور که می دانید خورشید همواره فعال است و فوران های قدرتمند و شدید انرژی و مواد به سرعت از آن جدا شده و در فضا پخش می شوند. سفر این جریان ها طولانی بوده و مقصد آنها مرزهای ورا سیاره کوتوله پلوتو در انتهای منظومه است.

جریان های یاد شده در مراحل پایانی سفرشان بتدریج قدرت خود را از دست داده و ناپدید می‌شوند. این منطقه وراء مدارهای پلوتو است. در اینجا جریان های خورشیدی به آرامی ناپدید می‌شوند، اما در همین مکان مواد مرموزی از فضای میان ستاره ای قصد ورود به منظورمه شمسی را داشته و به داخل این منظورمه فشار می‌آوردند.

در این منطقه وضعیت خاصی مشاهده می‌شود. در یک سو آخرین نشانه های بادها و طوفانهای خورشیدی قرار دارند و در سوی دیگر سازه عظیمی از مواد میان ستاره ای شکل گرفته که هیدروژن بخش عظیمی از آن را تشکیل می دهد و در واقع دیوراه بزرگی از هیدروژن در این ناحیه شکل گرفته است.

ناسا که با افتخار از ماموریت موفقیت آمیز نیوهورایزنز در سال ۲۰۱۵  و گذر از کنار پلوتو یاد می‌کند ادعا دارد که هم اکنون نزدیک بودن این فضاپیما به منطقه یاد شده به آن این امکان را می‌دهد تا دیواره هیدروژنی عظیم در مرز منظومه شمسی را مشاهده کند.

دیواره هیدروژنی عظیم در قالب تشعشات ماوراء بنفش

اما سوالی که ناسا سعی دارد پاسخی مناسب به آن بدهد این است که فضاپیمای نیوهورایزنز دیواره هیدروژنی عظیم را چگونه و به چه شکلی می‌بیند. ناسا عقیده دارد فضاپیما این دیوار را در قالب تشعشعات ماوراء بنفش خواهد دید، زیرا چنین دیواره‌های هیدروژنی عظیمی اصولا با چنین نور وسیعی همراه خواهند بود.

تشعشعات ماوراء بنفش عظیمی که هم اکنون نیوهورایزنز مشاهده می‌کند مشابه همان تشعشعاتی هستند که قبلا فضاپیماهای وویجر در سال ۱۹۹۲ مشاهده آنها را گزارش کرده بودند. البته ستاره شناسان جانب احتیاط را رعایت کرده و تاکید دارند که نمی‌توان مشاهده نورهای عظیم ماوراء بنفش را نشانه قطعی دیواره هیدروژنی بزرگ عنوان کرد. حتی نمی توان با قطعیت اعلام کرد که تجریه مشابهی که فضاپیماهای وویجر در این خصوص داشتند نیز ضرورتا به معنای مشاهده دیواره عظیم هیدرژنی بوده است.

همه مشاهداتی از این دست که توسط کاوشگرها صورت گرفته می‌تواند ناشی از منبع دیگری باشد؛ بدین معنا که ضرورتا دیواره هیدروژنی عظیم منشا شکل گیری تشعشعات عظیم ماوراء بنفش نیستند و در اعماق کهکشان منابع مختلفی وجود دارند که قادر هستند نورهای ماوراء بنفش عظیم را از خود ساطع کنند.

فضاپیمای نیوهورایزنز به مشاهدات خود در آسمان ادامه خواهد داد و کشف منابع تشعشعات ماوراء بنفش نیز از جمله اهداف این فضاپیماست. فضا پیمای یاد شده با ارسال گزارشهای ارزشمند خود به زمین بزودی رازهای سر به مهر این پدیده کیهانی را هویدا خواهد ساخت.

البته ناسا تاکید دارد که برای رد و یا تایید منشا نورهای عظیم ماوراء بنفش در دیواره هیدروژنی غول آسای انتهای منظومه شمسی می توان یک استدلال ساده داشت. بدین معنا که اگر منشا این تشعشعات دیواره هیدروژنی عظیم باشد، با دور شدن فضاپیمای نیوهورایزنز از آن باید بتدریج از شدت این تشعشعات کم شود. در این صورت با قطعیت می توان گفت که منشا این تشعشعات دیواره هیدروژنی است. در غیر این صورت نیوهورایزنز باید منیع دیگری برای این تشعشعات پیدا کرده و به زمین گزارش دهد.

ادعای کشف کشتی فرازمینی ها در مثلث برمودا

گشت رصدی مجله نجوم در الموت

ادعای کشف کشتی فرازمینی ها در مثلث برمودا

ادعای کشف کشتی فرازمینی ها تنها یک ادعای ساده نیست که بتوان از کنار آن گذشت. گزارشات و ادعاهایی از این دست می تواند موجی از سوالات مختلف را در ذهن بشر ایجاد کند و جهان بینی او را با چالش های جدی روبرو سازد.

ادعای کشف کشتی فرازمینی ها مورد جدیدی است که توسط دارل میکلاس صورت گرفته است. او از کاشفان شبکه تلویزیونی دیسکاوری است. میکلاس و دیگر اعضا تیمش معتقدند که در زیر مثلث برمودا و در نزدیکی باهاما، سازه مرموزی را در زیر دریا کشف کرده اند که احتمال دارد یک کشتی باستانی و متعلق به موجودات فرازمینی باشد.

مثلث برمودا که به نام مثلث شیطان هم معروف است قلمرویی از اسرار ترسناک و شگفت انگیز است. برمودا که منطقه‌ای در ناحیه غربی اقیانوس اطلس شمالی است سرزمین رموز و اسرار پیچیده ایست که تاکنون علم نتوانسته علتی منطقی و علمی برای آن پیدا کند.

گزارش ها و روایت هایی که از این منطقه به گوش می رسد همواره دارای یک صفت مشترک هستند؛ اینکه این منطقه بسیار خطرناک است. یکی از ویژگی هایی که برمودا را تبدیل به قلمرویی شیطانی کرده و این واژه را هم رده مرگ و تباهی قرار می دهد، گزارشات متعددی است که جملگی بر ناپدید شدن ساخته های غول پیکر دست بشر مانند هواپیما، کشتی  و…تاکید دارند. چنین پدیداه ای را نمی توان با هیچ منطقی از دنیای فیزیک توضیح داد.

شرایط خاص مثلث برمودا باعث شده تا بسیاری از دنیای علم و فیزیک فاصله گرفته و سعی در یافتن توضیحاتی غیر علمی برای پاسخ به سوالات خود بنمایند. آنها عقیده دارند منشا تمامی اتفاقات ناگوار و خطرناکی که در مثلث برمودا رخ می دهد به ماوراء الطبیعه و موجودات فرازمینی و ناشناخته باز می گردد. به هر حال شرایط خطرناک و خاص منطقه در حدی جدی است که هیچ تضمینی برای سلامت کشتی و هواپیمایی که از این قلمرو رد می شود وجود ندارد و هر آن ممکن است به شکلی غیر قابل توضیح ناپدید شده و نابود گردد.

اما داستان کشف میکلاس از این قرار است. میکلاس نقشه ای در دست داشته که در آن مختصات بقایای یک کشتی در زیر آب های برمودا مورد اشاره قرار گرفته است. نقشه یاد شده تنها به شرح مختصات محل قرار گرفتن کشتی اشاره داشته و هیچ توجهی به شرایط ویژه و خاص کشتی نداشته است. ویژگی هایی آنچنان عجیب که میکلاس و تیمش را وادار کرده تا به صراحت اعلام کنند که کشف صورت گرفته مربوط به بقایای کشتی فرازمینی ها است.

میکلاس به منظور انجام اکتشافات ترسناک خود در زیر آبهای مثلث شیطان نقشه ای بسیار مهم به همراه دارد. این نقشه توسط یکی از فضانوردان ناسا بنام گوردن کوپر ترسیم شده است. کوپر در دهه ۶۰ میلادی این نقشه را آماده ساخت و در آن به ۱۰۰ نقطه نابهنجار اشاره دارد.

کشف بقایای این کشتی در زمانی صورت گرفت که میکلاس و دیگر اعضا تیم در حال فیلمبردای یکی از برنامه های شبکه دیسکاوری بودند. میکلاس آنچنان در خصوص کشف خود مطمئن است که در یکی از مصاحبه هایش عنوان کرده که قصد دارد کشتی بیگانگان! را به خشکی منتقل کند.

آنچه که میکلاس در زیر آبهای تاریک مثلث برمودا کشف کرد شباهتی به بقایای یک کشتی غرق شده در دریا ندارد. در واقع شکل عجیب و منحصر بفرد بقایای این کشتی، نقطه قوت استدلال میکلاس در خصوص منشا فرازمینی این سازه است. آنچه که میکلاس آن را کشتی فرازمینی ها عنوان می کند هیچ شباهتی به ساخته های عادی دست بشر ندارد و مهمتر اینکه هیچ شباهتی هم به کشتی هایی که انسان تاکنون آنها را روانه آبهای سطح کره زمین نموده ندارد.

کشف بقایای کشتی های باستانی مورد جدید و تازه ای برای میکلاس و تیمش نیست. اما ادعای کشف کشتی فرازمینی ها موردی تازه و جدی است. آنها سالهاست که در این زمینه تجربه دارند و با شمایل کشتی ها و تغییرات صورت گرفته در طول تاریخ تکامل آنها آشنا هستند. بر این اساس میکلاس با تاکید بسیار بیان می کند که بقایای یاد شده هیچ شباهتی به کشتی های دیگر و یا پدیده های طبیعی ندارد. این سازه عجیب با مرجان پوشیده شده و ضخامت مرجان ها نشان می دهد که  این سازه صدها سال است که در زیر آب باقی مانده است.

تصور عامه بر آن است که مثلث برمودا تنها یک منطقه آبی را شکل می دهد. این در حالی است که نقشه های مربوط به این منطقه نشان می دهند برمودا خشکی های بسیاری را نیز شامل می شود. از کار افتادن سیستم های الکترونیک در زمان عبور از این مثلث یکی از مواردیست که گزارشات متعددی در خصوص آن مخابره شده است.

میکلاس قصد دارد با استفاده از نقشه کوپر اکتشافات خود را ادامه دهد. او اعتقاد دارد در صورت کنکاش بیشتر می تواند به مدارک و شواهدی دست یابد که تعلق کشتی به موجودات فرازمینی را اثبات کند.

کاشف شبکه دیسکاوری موضوعی را مرا مطرح می کند که در عین ترسناک بودن کنجکاوی انسان را بشدت تحریک می کند. او می گوید کوپر نقشه را به گونه ای ترسیم کرده که انگار قصد دارد بگوید چیزهای بیشتری در این بخش وجود دارد و تلاش بیشتری را طلب می کند. به احتمال زیاد گوردن کوپر هم بر این موضوع اشراف کامل داشته که بقایای کشتی یافت شده متعلق به موجوداتی از دنیایی دیگر است.

میکلاس در توصیف خود از کوپر، او را فضانوردی عنوان می کند که اعتقادی کامل به وجود فرازمینی ها داشته و گویا حضور آنها بر روی زمین و نیز مثلث برمودا از امور بدیهی مورد نظر کوپر بوده است. ادعای کشف کشتی فرازمینی ها توسط میکلاس در حال حاضر ذهن بسیاری را به خود مشغول کرده و سوالات بسیاری را موجب گردیده است.

یکی از مهندسان ناسا مدعی مشاهده موجود زنده بیگانه شد

یکی از مهندسان ناسا مدعی مشاهده موجود زنده بیگانه شد

یکی از مهندسان ناسا مدعی مشاهده موجود زنده بیگانه شد

لیلاند ملوین یکی از ستاره شناسان و مهندسین ناسا است. او اخیرا اعلام کرده که موجودات فرازمینی را در فضا مشاهده کرده است. این ادعا می تواند بسیار بزرگ باشد اما به یقین به مانند ادعاها و اعترافات مشابه دیگری از این دست نمی‌توان راهی برای رد و یا اثبات آن یافت.

اورگانیک و شبه بیگانه بودن توصیفی است که ملوین برای آنچه که مشاهده کرده بکار می برد. ادعای ملوین که از مهندسین با سابقه ناسا است شکارچیان بشقاب پرنده را بشدت به وجد آورده است.

ادعای مشاهده موجود زنده بیگانه توسط یکی از ستاره شناسان ناسا توجهات بسیاری را به سوی خود جلب کرده است. اثبات مشاهداتی از این دست می تواند زندگی و فضای ذهنی انسانها را برای همیشه دستخوش انقلابی عظیم کند.

مشاهده موجود زنده بیگانه و پاسخ ناسا

ملوین که قبلا به عنوان یک فوتبالیست فعالیت می‌کرده، ادعا دارد که موجودی شبیه به موجودات بیگانه، کاملا اورگانیک و زنده را در محل بارگیری شاتل فضایی آتلانتیس مشاهده کرده که بر مدار زمین در گردش بوده است.

ملوین و همکارانش با مشاهده آنچه که آنها از آن به عنوان یک موجود زنده یاد می کنند بشدت هیجان زده می شوند و به سرعت دست بکار شده تا گزارش مشاهدات خود را برای ناسا ارسال نمایند. گویا موجود یاد شده دارای بدنی شفاف و منحنی بوده است.

اما پاسخ کارشناسان ناسا متفاوت بود؛ آنها اعلام کردند که در این بین هیچ چیز مرموزی رخ نداده است و آنچه که مهندس یاد شده و همکارانش مشاهده کرده اند تنها قطعه‌ای از یخ بوده که از بدنه شاتل جدا شده است و حرکات این قطعه یخ باعث ایجاد توهم مشاهده موجود بیگانه و یا موجود زنده در آنها شده است.

مشاهده موجود زنده بیگانه و کنجکاوی بی پایان بشر

فضا و آسمان همواره کنجکاوی انسان را برانگیخته است. انسان ها کمتر به این موضوع می‌اندیشند که در صورت کشف حیات فرازمینی، زندگی بر روی زمین دستخوش چه تحولاتی خواهد شد، آنها تنها در صدد ارضا کنجکاوی دیرینه خود هستند؛ اینکه آیا زندگی فرا زمینی وجود دارد یا خیر؟

این نخستین بار نیست که یک ستاره شناس و یا کارشناس خبره در زمینه مشاهده موجودات فضایی اظهار نظر می کند. ناسا همواره سعی کرده تا یک توضیح منطقی برای مشاهدات ارائه دهد و معمولا امکان مشاهده یک موجود بیگانه و یا فرازمینی را رد کرده است.

اینکه آیا ناسا از روی عمد این کار را انجام می دهد و نیز آیا اصلا زندگی فرازمینی وجود دارد یا خیر، جز اسراری هستند که همچنان بدون پاسخ باقی مانده‌اند و عطش عظیمی در انسان وجود دارد تا بتواند پاسخی برای این سوالات پیدا کند. انسان می خواهد بداند که آیا در این کیهان لایتنهای تنهاست و یا اینکه موجودات زنده دیگری در اعماق کهکشانها و در سیارات دیگر زندگی می کنند.

به هر حال گزارشاتی از این دست کم نیستند. گزارشاتی از قبیل مشاهده موجودات زنده در فضا و یا محاصره شدن توسط موجودات عجیب فضایی. برخی حتی به صراحت به اظهار این عقیده می‌پردازند که در سراسر آسمان موجوداتی متفاوت با فناوریهای پیشرفته در رفت و آمد هستند. همه موارد یاد شده ادعاهایی هستند که تا کنون نه پاسخی قانع کننده برای آنها پیدا شده و نه مدرک علمی متقتی وجود دارد که آنها را به اثبات برساند.

سوالاتی از این دست برای همیشه با انسان باقی خواهد ماند. شاید روزی برسد که انسان بتواند با ادله کافی علمی به همه آنها پاسخ دهد و از این آشفتگی ذهنی رهایی یابد.

بارش شهابی برساوشی را در روزهای ۲۱ و ۲۲ مرداد از دست ندهید

بارش شهابی برساوشی را در روزهای 21 و 22 مرداد از دست ندهید

بارش شهابی برساوشی را در روزهای 21 و 22 مرداد از دست ندهید

بارش شهابی برساوشی در روزهای ۲۱ و ۲۲ مرداد ۱۳۹۷ به اوج خود می‌رسد و علاقه‌مندان می‌توانند این پدیده زیبا را مشاهده کنند. در ادامه این مطلب، جزئیات این شهاب باران و شرایط عکاسی از آن را بررسی می‌کنیم.

آسمان ایران در روزهای ۲۱ و ۲۲ مرداد ۱۳۹۷ شاهد اوج بارش شهابی برساوشی خواهد بود. منجمان می‌گویند در شهاب باران برساوشی امسال، تعداد ۶۰ تا ۷۰ شهاب در هر ساعت قابل مشاهده است. اسدالله قمری نژاد، عضو کمیته نظارت و ارزیابی انجمن نجوم ایران گفت بارش شهابی برساوشی هر سال اتفاق می‌افتد. هنگامی که زمین در مدار خود در حال حرکت است، گاهی یکی از مدارهای دنباله دار و یا سیارک‌ها را قطع می‌کند و ذارت جدا شده از این سیارک‌ها و دنباله‌دارها به جو زمین وارد می‌شوند. این ذرات با ورود به جو زمین به دلیل سرعت و اصطکاک در جو زمین شروع به سوخت می‌کنند و به شکل شهاب‌های نورانی دیده می‌شوند.

به گفته این کارشناس نجوم، دنباله داری به اسم سویفت تاتل (Swift Tuttle) منشا بارش شهابی برساوشی است که تقریبا هر ۱۳۰ سال یک بار حرکت مداری خود را کامل می‌کند. قمری نژاد اضافه کرد در بهترین شرایط رصدی می‌توان تعداد ۱۲۰ تا ۲۰۰ شهاب را در بارش شهابی برساوشی رویت کرد که به ندرت چنین بارشی را مشاهده خواهیم کرد.

در زمان بارش شهابی برساوشی امسال، ماه به وضعیت محاق یا ماه تاریک درمی‌آید و ماه در آسمان صبحگاهی دیده می‌شود. بنابراین امکان رصد این پدیده نجومی به خوبی وجود خواهد داشت. گفته می‌شود تعداد شهاب‌های قابل مشاهده در این بارش شهابی بین ۶۰ تا ۷۰ شهاب در هر ساعت است. معمولا ZHR متوسط از دنباله دار سویفت تاتل، حدود ۵۰ شهاب در ساعت است، اما در بارش شهابی برساوشی سال ۱۳۹۵، تعداد شهاب‌های قابل مشاهده در هر ساعت بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ شهاب بود که البته با توجه به وضعیت ماه، امکان رصد کردن این تعداد شهاب میسر نشد. لازم به ذکر است که ZHR به معنی تعداد شهاب‌های قابل مشاهده برای رصد کنندگان در مدت یک ساعت است.

همنشینی مریخ و زحل با زمین

عضو کمیته نظارت و ارزیابی انجمن نجوم ایران تاکید کرد رویت این بارش شهابی از شهرهای بزرگ به دلیل آلودگی نوری به سختی صورت می‌گیرد. وی همچنین افزود وجود سیاره‌های مریخ و زحل در آسمان شبانگاهی می‌تواند بارش شهابی امسال را زیباتر از همیشه کند. سیاره مریخ در شب‌های اوج بارش شهابی برساوشی در حضیض مداری (نزدیک‌ترین فاصله به زمین) قرار دارد و به صورت یک سیاره سرخ رنگ در آسمان مشاهده می‌شود. مریخ تا حدود ساعت ۴ بامداد روز ۲۲ مرداد در آسمان رویت خواهد شد.

بارش شهابی برساوشی از ۲۷ تیرماه آغاز شده و تا روز ۳ شهریورماه ادامه خواهد داشت، اما اوج این شهاب باران در نیمه شب روزهای ۲۱ و ۲۲ مردادماه اعلام شده است. در این روزها، زمین زمین از منطقه‌ای می‌گذرد که از ذرات ریز به جای مانده از دنباله دار سویفت تاتل وجود دارد. قمری نژاد بیان کرد این بارش در صورت فلکی برساوشی اتفاق می‌افتد و هر ساله از روزهای ۱۹ تا ۲۲ مرداد، بهترین زمان برای مشاهده این پدیده نجومی است.

بهترین شرایط رصد و عکاسی از بارش شهابی برساوشی

این بارش شهابی در تمام کشور قابل مشاهده خواهد بود، اما بهترین مناطق برای رصد آن در مناطقی به دور از آلودگی نوری است. برای عکاسی از این پدیده نجومی زیبا بهتر است به مناطقی بروید که در آن علاوه بر مناظر آسمانی، مناظر طبیعی هم وجود داشته باشد. همچنین کسانی که می‌خواهند به ثبت این پدیده بپردازند و داده‌هایی در زمینه رنگ‌های شهاب‌ها به دست آورند، باید مناطقی را انتخاب کنند که افق باز داشته باشد. در شهرهایی که آلودگی نوری بالایی دارند، حتی سیاره‌های پرنور را هم به زحمت می‌توان دید و از همین روز نباید انتظار رصد شهاب‌ها را داشت.

قمری نژاد اضافه کرد حتی اگر در جای تاریک قرار دارید و از محیط پر نور به محیط تاریک می‌روید تا بارش شهابی را مشاهده کنید، باز هم نباید انتظار داشته باشید به خوبی این پدیده نجومی را رصد کنید. حداقل زمان مورد نیاز برای سازگاری چشم با نور آسمان و تاریکی بین ۱۵ تا ۳۰ دقیقه است و برای مشاهده این بارش شهابی باید به چشم، زمان سازگاری با تاریکی داده شود.

این کارشناس نجوم در ادامه گفت بیشترین بارش برساوشی را در سال ۱۹۹۲ و در زمان عبور دنباله دار سویفت تاتل داشتیم و اگر بخواهیم دوباره آن را تجربه کنیم باید تا سال ۲۱۲۶ منتظر باشیم، چون دوره بازگشت این دنباله دار ۱۳۰ سال طول می‌کشد. بارش شهابی برساوشی ، معروف‌ترین بارش سال است و با شهاب‌های زیاد خود در اواسط تابستان، بسیار چشم‌گیر و تماشایی خواهد بود. نام این بارش شهابی برگرفته از محل کانون آن یعنی صورت فلکی برساوشی است.