سیاره سرخ میزبان مریخ‌نشین جدیدی خواهد شد

سیاره سرخ میزبان مریخ‌نشین جدیدی خواهد شد

سیاره سرخ میزبان مریخ‌نشین جدیدی خواهد شد

به‌زودی، مریخ میزبان مریخ‌نشین اینسایت (InSight، به معنی بینش) خواهد بود. این مریخ‌نشین قرار است با موشک اطلس ۵ زمین را به مقصد دشت الیسیوم در نیمکرۀ شمالی سیارۀ سرخ ترک کند. این پرتاب قرار است ساعت ۱۵ و ۳۵ دقیقه (به وقت ایران) در روز ۱۵ اردیبهشت و برخلاف معمول از ساحل غربی ایالات متحده صورت گیرد. در صورت رخ دادن هرگونه پیشامد پیش‌بینی نشده، تا دو ساعت برنامۀ زمانی مناسب برای پرتاب همچنان باز خواهد بود.

اطلس ۵ می‌تواند تا ۳/۸ میلیون نیوتون نیروی پیشران ایجاد کند و رهسپار لایه‌های بالایی جو شود. این موشک برای ۱۷ ثانیه به صورت عمودی بالا خواهد رفت و پس از آن، مسیر خود را به سمت قطب جنوب کج خواهد کرد. مریخ‌نشین اینسایت قرار است عمق مریخ را برای فهم چگونگی شکل‌گیری سیاره‌های سنگی، مانند زمین، بررسی کند. دستگاه‌هایی مثل لرزه‌نگار مریخ­ و دستگاه پایشِ جریانِ گرمای زیر سطح در مریخ‌نشین اینسایت تعبیه شده‌اند.

در جست‌وجوی حیات فرازمینی

در جست‌وجوی حیات فرازمینی

در جست‌وجوی حیات فرازمینی

ماهوارۀ تس (TESS سرواژۀ Transiting Exoplanet Survey Satellite) امروز دوشنبه ۲۷ فروردین/ ۱۶ آوریل همراه با موشک فالکون ۹ شرکت اسپیس ایکس، به فضا پرتاب می‌شود. تس با هدف کشف سیاره‌های فراخورشیدی، که امکان میزبانی حیات را دارند، ساخته شده است. این ماهواره چون ابعاد بسیار کوچکی دارد، با پهنای ۱٫۵متر، قادر به گردآوری جزئیات بسیاری از سیاره‌ها نیست و فقط شناساگر محسوب می‌شود تا راه را برای بررسی بیشتر تلسکوپ فضایی جیمز وب هموار سازد. این ماهواره، همچنین، نقش کلیدی در بررسی گستردۀ تلسکوپ پلاتو (PLATO به معنی افلاطون) خواهد داشت. شایان ذکر است، تلسکوپ پلاتو مأموریتش را در سال ۲۰۲۶ آغاز خواهد کرد.

ماهوارۀ تس قادر به جست‌وجوی سراسری آسمان است. به‌گونه‌ای که در سال اولِ فعالیتش نیمکرۀ جنوبی و سپس، در سال دوم نیمکرۀ شمالی را به‌صورت تکه تکه و هر تکه را به مدت ۲۷ روز رصد خواهد کرد. تمرکز تس بر شناسایی ستاره‌های کوتولۀ ام (M) خواهد بود. این ستاره‌ها کمی سردتر و با درخشندگی کمتر نسبت به خورشید هستند. پژوهشگران به کمک تس تلاش خواهند کرد صدها سیاره فراخورشیدی از انواع مختلف از جمله حدود ۵۰ سیاره با ابعاد یک چهارم زمین را شناسایی کنند که امیدوارند تعدادی از آن‌ها زیست پذیر باشند.

آسیاک : پایگاه تخصصي علم نجوم ۲۰۱۸-۰۴-۱۵ ۱۲:۲۸:۰۲

آسمان در این هفته، 21 تا 27 فروردین

آسمان در این هفته، 21 تا 27 فروردین

شما را هر هفته به مهمانی آسمان دعوت کرده‌ایم…

با ما همراه باشید

در این شب‌های بهاری به دلیل شرایط جوی نامناسب شاید برنامه‌ریزی برای یک شب رصدی نیاز به دقت نظر بیشتری داشته باشد. پیشنهاد می‌شود حتما وبگاه‌های هواشناسی را بررسی کنید، هرچند آسمان به همراه نعمت‌های زیادش ارزش ریسک کردن را دارد.

یکی از این نعمت‌های شگفت‌انگیز آسمان، کهکشان‌هایی هستند که با وجود فاصله زیادی که از ما دارند، رصدشان هیجان‌انگیز است. به طور مثال در صورت‌های فلکی‌ سنبله و گیسو تعداد زیادی کهکشان وجود دارد که پیشنهاد می‌شود رصد آن‌ها را از دست ندهید. البته لازم به ذکر است که برای این کار به ابزار رصدی مناسب اعم از دوربین دوچشمی یا تلسکوپ نیاز دارید.

در هفته پیش رو در ۲۴ فروردین شاهد مقارنه ماه و سیاره نپتون هستیم. نپتون آخرین سیاره منظومه شمسی است که به نام همزاد اورانوس یا خدای دریا معروف است. این پدیده حدودا در ساعت ۵:۳۰ صبح تا قبل از طلوع آفتاب قابل رصد کردن است. این دو با فاصله ظاهری ۲٫۵ درجه قوسی در سمت شرق آسمان با ابزار رصدی و چشم مسلح دیده می‌شوند.

 ۲۵ امین روز فروردین ماه شاهد رصد هلال صبحگاهی ماه رجب سال ۱۴۳۹ هجری قمری هستیم. این هلال فقط با ابزار قوی، وجود شرایط جوی مناسب و افق باز در سراسر کشور رویت می‌شود. لحظه مقارنه ماه (زمانی که ماه دقیقا بین زمین و خورشید قرار می‌گیرد و از نظر ناظر زمینی کمترین فاصله را با خورشید دارد) ۲۷ فروردین ساعت ۶:۲۸ خواهد بود.

آسیاک : پایگاه تخصصي علم نجوم ۲۰۱۸-۰۴-۱۵ ۱۲:۲۸:۰۲

آسمان در این هفته، 21 تا 27 فروردین

آسمان در این هفته، 21 تا 27 فروردین

شما را هر هفته به مهمانی آسمان دعوت کرده‌ایم…

با ما همراه باشید

در این شب‌های بهاری به دلیل شرایط جوی نامناسب شاید برنامه‌ریزی برای یک شب رصدی نیاز به دقت نظر بیشتری داشته باشد. پیشنهاد می‌شود حتما وبگاه‌های هواشناسی را بررسی کنید، هرچند آسمان به همراه نعمت‌های زیادش ارزش ریسک کردن را دارد.

یکی از این نعمت‌های شگفت‌انگیز آسمان، کهکشان‌هایی هستند که با وجود فاصله زیادی که از ما دارند، رصدشان هیجان‌انگیز است. به طور مثال در صورت‌های فلکی‌ سنبله و گیسو تعداد زیادی کهکشان وجود دارد که پیشنهاد می‌شود رصد آن‌ها را از دست ندهید. البته لازم به ذکر است که برای این کار به ابزار رصدی مناسب اعم از دوربین دوچشمی یا تلسکوپ نیاز دارید.

در هفته پیش رو در ۲۴ فروردین شاهد مقارنه ماه و سیاره نپتون هستیم. نپتون آخرین سیاره منظومه شمسی است که به نام همزاد اورانوس یا خدای دریا معروف است. این پدیده حدودا در ساعت ۵:۳۰ صبح تا قبل از طلوع آفتاب قابل رصد کردن است. این دو با فاصله ظاهری ۲٫۵ درجه قوسی در سمت شرق آسمان با ابزار رصدی و چشم مسلح دیده می‌شوند.

 ۲۵ امین روز فروردین ماه شاهد رصد هلال صبحگاهی ماه رجب سال ۱۴۳۹ هجری قمری هستیم. این هلال فقط با ابزار قوی، وجود شرایط جوی مناسب و افق باز در سراسر کشور رویت می‌شود. لحظه مقارنه ماه (زمانی که ماه دقیقا بین زمین و خورشید قرار می‌گیرد و از نظر ناظر زمینی کمترین فاصله را با خورشید دارد) ۲۷ فروردین ساعت ۶:۲۸ خواهد بود.

مقایسه چهره خورشید در طول‌موج‌های مختلف

مقایسه چهره خورشید در طول‌موج‌های مختلف

مقایسه چهره خورشید در طول‌موج‌های مختلف

رصدخانه دینامیک خورشیدی یا  «اس‌دی‌او» (SDO) ناسا تصویر خورشید را در سه طول موج مختلف فرابنفش باهم ترکیب کرده است تا نشان دهد که پدیده‌ها و جزئیات مختلفی که در یک طول موج  ظاهر می‌شوند در طول موج‌های دیگر به سختی قابل مشاهده‌اند و یا دیدن‌شان غیرممکن است.

در تصویر قرمز (۳۰۴ آنگستروم)، ما می‌توانیم سیخک‌های بسیار کوچک و برخی از زبانه‌های کوچک را در لبه خورشید مشاهده کنیم که در دو تصویر دیگر مشاهده آن آسان نیست.

در تصویر دوم ( وسط ) (۱۹۳ آنگستروم)، ما می‌توانیم به راحتی حفره‌ تاجی تاریک و بزرگی را مشاهده کنیم، در حالی که در مابقی تشخیص آن غیرممکن است.

در تصویر سوم (۱۷۱ آنگستروم)، ما می‌توانیم رشته‌های پلاسما را بالای سطح، به خصوص بالاتر از منطقه کوچک و روشن فعال در نزدیکی لبه سمت راست ببینیم. اینها فقط سه طول موج از میان ۱۰ طول موج فرابنفشی است که رصدخانه دینامیک خورشیدی هر ۱۲ ثانیه از خورشید ثبت می‌کند.

پای انسان تا کجا به فضا باز می‌شود؟

پای انسان تا کجا به فضا باز می‌شود؟

پای انسان تا کجا به فضا باز می‌شود؟

فردا پنجشنبه ۲۳ فروردین، مصادف با سالگرد پرواز یوری گاگارین (نخستین فضانورد جهان) به فضاست. او ۵۷ سال پیش در چنین روزی سوار بر فضاپیمای وُستُک ـ ۱، از پایگاه فضایی بایکانور در قزاقستان به فضا اعزام شد.

او پس از ۱۰۸ دقیقه سفر فضایی و یک بار گردش به دور زمین به سلامت به زمین بازگشت و عنوان پرافتخار نخستین فضانورد جهان را از آن خود کرد. در سال‌های گذشته علاقه‌مندان به فضا در سراسر جهان، سالگرد این رویداد تاریخی را با عنوان شب یوری جشن می‌گیرند.

با یک جست‌وجوی ساده اینترنتی می‌توانید اطلاعات زیادی درباره شب یوری و پرواز نخستین انسان به فضا به دست بیاورید. اما چیزی که به نظر من اهمیت دارد این است که بعد از گذشت نزدیک به شش دهه از پرواز گاگارین به فضا، بشریت در عرصه پروازهای فضایی سرنشین‌دار چه دستاوردهایی داشته و آینده به کدام سو می‌رود؟

از زمان پرواز گاگارین تا امروز بیش از ۵۵۰ نفر این شانس را داشته‌اند به فضا سفر کنند که بعضی از آنها چند بار سفر به فضا را تجربه کرده‌اند. ۱۲ نفر از این فضانوردان هم توانستند بین سال‌های ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۱ روی ماه فرود بیایند. در حقیقت ماه در فاصله حدود ۳۸۴ هزار کیلومتری از زمین، دورترین جایی است که انسان توانسته سفر کند. متاسفانه در جریان پروازهای فضایی، ۲۱ نفر هم جان خود را تا امروز از دست داده‌اند.

اما طی یک دهه گذشته، صنعت فضانوردی جهان در حال پوست‌اندازی است. از یک طرف سازمان‌های فضایی روسیه، آمریکا و چین در فکر تسخیر مجدد ماه و بازگشت به آنجا هستند. از طرفی همین سازمان‌ها به طور عملیاتی و جدی برنامه‌هایی را برای اعزام انسان به مریخ دنبال می‌کنند. به نظر می‌رسد در این میان عزم سازمان فضایی آمریکا جدی‌تر از بقیه باشد.

در کنار تمام این سازمان‌های دولتی، شرکت‌های فضایی خصوصی را نیز باید قدرت‌های نوظهور فضایی جهان بدانیم؛ مثلا شرکت اسپیس ایکس که طرح جاه‌طلبانه‌ای برای مهاجرت انسان به مریخ را دنبال می‌کند. همچنین شرکت بیگلو که به دنبال ایجاد نخستین هتل‌های فضایی در مدار زمین و ماه طی یک دهه آینده است. در همین بین شرکتی مانند ویرجین گلکتیک هم آخرین مراحل آماده‌سازی فضاپیمای خود را برای اعزام گردشگران به فضا پشت سر می‌گذارد.

به نظر می‌رسد در آینده نزدیک علاوه بر اعزام فضانوردان حرفه‌ای به فضا برای انجام تحقیقات علمی، شاهد پرواز شهروندان معمولی تحت عنوان گردشگران فضایی نیز به فضا باشیم. حال باید ببینیم راهی که حدود شش دهه قبل گاگارین و همدوره‌ای‌های او برای سفرهای فضایی باز کرده‌اند تا کجا ادامه دارد؟ آیا روزی سفرهای فضایی، همانند سفر با هواپیما عادی و روزمره خواهد شد؟

ممکن است کهکشان راه شیری در حال بزرگتر شدن باشد

ممکن است کهکشان راه شیری در حال بزرگتر شدن باشد

ممکن است کهکشان راه شیری در حال بزرگتر شدن باشد

اگر به‌ دلیل اضافه وزن ناشی از تعطیلات احساس بدی دارید، ناراحت نباشید! کهکشان ما هم احتمالا در حال بزرگتر شدن است. پژوهشگران با مشاهده سایر کهکشان‌های مارپیچی متوجه شدند که این کهکشان‌ها تمایل به انبساط به میزان ۵۰۰ متر در هر ثانیه دارند.

این پژوهش بر شکل‌گیری ستاره‌ها در لبه کهکشان تمرکز دارد. پس از اینکه ستاره‌های جدید از ابرهای گازی غول پیکر متولد می‌شوند، به آرامی از هم فاصله می‌گیرند و کهکشان را ذره ذره بزرگ‌تر می‌کنند. این موضوع برای راه شیری هم پیش‌بینی شده است، اما از آن جایی که ما درون آن هستیم، واقعا نمی‌توانیم این انبساط را مشاهده کنیم. این یافته‌ها را نویسنده اصلی کریستینا مارتینز لومبیلا (Cristina Martínez-Lombilla) در گردهمایی هفته اروپایی علوم نجوم و فضا (European Week of Astronomy and Space Science) که ۱۴ تا ۱۷ فروردین در لیورپول برگزار شد، ارائه داده است.

گروه از فهرست جامع کهکشانی مربوط به پروژه بررسی دیجیتال آسمان اسلون (Sloan Digital Sky Survey) استفاده کرد و آن را با مشاهدات تلسکوپ فضایی فرابنفش گلکس (GALEX ) و تلسکوپ فضایی فروسرخ اسپیتزر (Spitzer) ادغام کرد. آن‌ها حرکت ستاره‌ها را در لبه کهکشان‌های مشابه راه شیری اندازه گرفتند و به کمک به این مشاهدات، توانستند میزان انبساط راه شیری را تخمین بزنند.

مارتینز لومبیلا که دانشجوی دکتری در موسسه استروفیزیکا دو کاناریاست (Instituto de Astrofísica de Canarias)، در بیانیه‌ای گفت: «راه شیری بسیار بزرگ است اما کار ما نشان می‌دهد که حداقل بخش مرئی آن با تشکیل ستاره‌ها در حومه کهکشان، به آرامی در حال گسترش است. این انبساط سریع نخواهد بود، اما اگر می‌توانستید به آینده سفر کنید و به کهکشانمان در سه میلیارد سال دیگر نگاه کنید، از آن چه امروز هست پنج درصد بزرگتر خواهد بود.»

 این برآورد پیامدهای مهمی برای شکل راه شیری دارد. همانطور که اشاره کردیم، درک ما از شکل کهکشانمان به دلیل قرار داشتنمان در آن محدود است. راه شیری صفحه تختی است به قطر صد هزار سال نوری که در مرکز برآمدگی دارد. این صفحه تخت محل بازوهای مارپیچی است که پر از گاز و ستاره‌های جوان هستند. این برآمدگی میله‌ای شکل است و با ستاره‌های بسیار مسن‌تری پر شده است که تصور می‌شود بین ۷ تا ۱۱ میلیارد سال پیش تشکیل شده باشند. خورشید ما در یکی از بازوهای مارپیچی قرار گرفته است که حدود ۲۷ هزار سال نوری از مرکز راه شیری فاصله دارد.

ستاره‌شناسان حیات را روی کره زمین کشف کردند!

ستاره‌شناسان حیات را روی کره زمین کشف کردند!

ستاره‌شناسان حیات را روی کره زمین کشف کردند!

دانشمندان از فضاپیمای ناسا برای جست‌وجوی حیات بر روی زمین استفاده کرده‌اند و نشانه‌های امیدوارکننده‌ای یافتند که نشان می‌دهد ما واقعا روی زمین وجود داریم!

این فضاپیما که اُزیریس-رکس (OSIRIS-REx) نام دارد درحال حاضر در راه سیارکی به اندازه یک آسمانخراش است که در فاصله ۲۲۵ میلیون کیلومتری از ما قرار دارد و بنو ۱۰۱۹۵۵ (۱۰۱۹۵۵ Bennu) نامگذاری شده است. اما برای رسیدن به آن، در شهریور ۱۳۹۶ /سپتامبر  ۲۰۱۷ پروازی از نزدیکی زمین، ۲۲ بار نزدیک‌تر از ماه، انجام داد و از گرانش سیاره ما برای شتاب گرفتن به سوی مقصد کمک گرفت.

در این حین، فضاپیما ابزارهایش را به طرف زمین نشانه گرفت تا مطمئن شود که به درستی عمل می‌کنند. اما دانشمندان با استفاده از این داده‌ها، توانستند سیاره ما را از دور بررسی کنند؛ مشابه آنچه در سال ۱۳۶۹ /۱۹۹۰  با فضاپیمای گالیله انجام شد که به سمت مشتری پیش می‌رفت.

جمعی از نویسنده‌ها به سرپرستی دانته لورتا (Dante Lauretta) پژوهشگر ارشد ازیریس-رکس از دانشگاه آریزونا در توسان در نتیجه‌گیری‌هایشان نوشتند:  «ناظران ناآشنا با زمین، از پرواز ازیریس-رکس از کنار زمین می‌توانستند نتیجه‌گیری کنند که این سیاره با مقدار زیادی آب پوشانده شده است.»

این گروه همچنین توانستند عدم‌توازن شیمیایی‌ای در جو تشخیص دهند که نشانه‌ای از حیات در کره زمین بود. مثلا مقادیر بالای متان، اکسیژن و ازن کشف شده حاکی از وجود حیات بود. آن‌ها همچنین می‌توانستند فرایند جذب نوری را مشاهده کنند که ناشی از فتوسنتز است.

برای نخستین بار در سال ۱۳۶۹/۱۹۹۰، این آزمایش به دستور ستاره‌شناس فقید کارل ساگان با استفاده از فضاپیمای گالیله انجام شد. البته آزمایش این بار تا حدودی نگران کننده بود، ازیریس-رکس مقادیری از متان و کربن دی‌اکسید را شناسایی کرد که به ترتیب ۱۲ و ۱۴ درصد بیشتر از سال ۱۹۹۰ بود.

نویسنده‌ها با اشاره به وجود آلودگی گفتند: «این نشان می‌دهد خروج این گازها از منابعشان طی ۲۷ سال اخیر شتاب گرفته است.»

این آزمون در عین جالب بودن، نکته مهمی نیز داشت. ما واقعا می‌خواهیم سیاره‌هایی خارج از منظومه شمسی پیدا کنیم که امکان حیات دارند و چه راهی برای سنجش مهارت‌هایمان بهتر از آزمودن‌شان در تنها جهانی است که می‌دانیم زندگی در آن جریان دارد؟

نویسنده‌ها اشاره کردند: «هدف نهایی سنجش از دور سیاره‌های فراخورشیدی، یافتن ردپای حیات در جو از راه دور است.» اگر ما بتوانیم حیات را بر سیاره خودمان پیدا کنیم، شاید بخت یافتن آن را در جایی دیگر نیز داشته باشیم.

ثبت تصویری از حلقه اینشتین در اطراف یک عدسی‌ کیهانی

ثبت تصویری از حلقه اینشتین در اطراف یک عدسی‌ کیهانی

ثبت تصویری از حلقه اینشتین در اطراف یک عدسی‌ کیهانی

این تصویر پر از کهکشان است! چشمان تیزبین می‌تواند کهکشان‌های بیضوی و مارپیچی دیدنی را در آن بیابد که با سمت‌گیری‌های گوناگون قابل مشاهده‌اند: برخی کهکشان‌ها از لبه دیده می‌شوند و برخی قرص کامل و بازوهای مارپیچی با شکوهشان به وضوح مشخص است. اکثریت قریب به اتفاق لکه‌ها در این تصویر کهکشان هستند. جرم درخشان مرکز تصویر با نام SDSSJ0146-0929، یک خوشه کهکشانی است، مجموعه عظیمی از صدها کهکشان که با نیروی گرانش گویی در قل و زنجیر شده و کنارهم مانده‌اند.

جرم این خوشه کهکشانی آن‌قدر بزرگ است که می‌تواند فضازمان را به شدت خم و منحنی‌‌های عجیب و غریبی ایجاد ‌کند که تقریبا به شکل دایره‌ای خوشه را در بر گرفته‌اند. این قوس‌های باشکوه نمونه‌هایی از یک پدیده کیهانی به نام حلقه انیشتین هستند. حلقه نورانی زمانی ایجاد می‌شود که نور از اجرام دور مانند کهکشان‌ها از کنار جرمی بسیار عظیم و سنگین مانند این خوشه کهکشان می‌گذرد. در این تصویر، نور از یک کهکشان پس  زمینه به این خوشه کهکشانی می‌رسد و گرانش خوشه سبب می‌شود نور منحرف شود و از مسیرهای مختلف به زمین برسد؛ در نتیجه ما چندین تصویر از یک کهکشان را مشاهده می‌کنیم. این «عدسی‌های گرانشی» دقیقا همانند عدسی‌های اپتیکی سبب بزرگنمایی تصاویر کهکشان‌های پس‌زمینه می‌شوند.

 

آسمان در این هفته، ۱۴ تا ۲۰ فروردین

آسمان در این هفته، 14 تا 20 فروردین

آسمان در این هفته، 14 تا 20 فروردین

در هفته پیش‌رو شاهد پدیده‌های زیبایی خواهیم بود که برای رصد بیشتر آن‌ها به یک ابزار رصدی نیاز خواهیم داشت.

در شب‌های آغازین هفته، ماه با فاز بیش از ۸۰ درصد مانعی بزرگ برای رصد اجرام ژرف آسمان بهار است، اما به مرور این فاز کاهش می‌یابد تا در شب‌های ۱۹ و ۲۰ فروردین بتوانیم به راحتی اجرام ژرف آسمان را جستجو کنیم.

به‌علاوه بهتر است بدانید در شب‌های آغازین بهار فرصت مناسبی برای رصد تعداد زیادی از کهکشان‌ها، در محدوده صور فلکی دب اکبر و تازی‌ها و گیسو و اسد و سنبله، خواهید داشت. برای رصد این اجرام به یک تلسکوپ یا یک دوربین دوچشمی نیاز است و هرچه از ابزار بزرگ‌تر و با کیفیت‌تری بهره ببرید می‌توانید تعداد بیشتری از این کهکشان‌ها را رصد کنید.

در ساعت ۲:۲۴ بامداد ۱۴ فروردین شاهد مقارنه ارباب حلقه‌ها و مریخ خواهیم بود. در این مقارنه سیاره زیبای زحل و مریخ همانند دو ستاره نسبتا درخشان در فاصله زاویه‌ای ظاهری ۱٫۳ درجه از یکدیگر قرار خواهند گرفت. این منظره را با چشم غیرمسلح نیز می‌توانید رصد کنید؛ اما نمای این دوسیاره در کنار هم از پشت چشمی تلسکوپ بی‌نظیر است.

ساعت ۰۰:۵۱ بامداد ۱۵ فروردین اختفای ماه و ستاره گاما-میزان با قدر ظاهری ۳٫۹ آغاز می‌شود و تا ساعت ۲:۱۱ ادامه خواهد یافت، رصد این پدیده برای علاقه‌مندان به رصد اختفاها فرصت مناسبی است تا دانش و مهارتشان را در این زمینه ارتقا دهند.

۱۸ فروردین نیز فرصت دیگری برای علاقه‌مندان به رصد اختفاها رقم می‌خورد، ساعت ۴:۳۱ اختفای بین ماه و مو-قوس آغاز می‌شود و تقریبا تا ساعت ۵:۴۸ ادامه می‌یابد.

۱۹ فروردین فرصت مناسبی است تا منظره‌ای بدیع از اجتماع ماه و مریخ و زحل را شاهد باشیم، منظره‌ای که فرصت بی‌نظیری برای عکاسان آسمان را فراهم می‌کند تا نمای این اجتماع را در کنار مناظر زمینی ثبت کنند.