ایلان ماسک به زودی نام اولین مسافر خصوصی سفر به ماه را اعلام می‌کند

ایلان ماسک به زودی نام اولین مسافر خصوصی سفر به ماه را اعلام می‌کند

ایلان ماسک به زودی نام اولین مسافر خصوصی سفر به ماه را اعلام می‌کند

اولین مسافر خصوصی سفر به ماه امروز توسط ایلان ماسک معرفی می‌شود. مدیر عامل اسپیس ایکس، این سفر را گامی بزرگ برای محقق کردن رویای سفر به فضا می‌داند.

شرکت فضایی اسپیس ایکس به زودی اولین سفر خصوصی برای گردش به دور ماه را انجام خواهد داد. این خبر، روز پنجشنبه از طریق صفحه رسمی اسپیس ایکس در توییتر اعلام شد. به علاوه، مدیران تصویری از سیستم حمل و نقل بیان سیاره‌ای خود موسوم به Big Falcon Rocket یا به اختصار، BFR را نیز در اختیار علاقه‌مندان قرار دادند.

این شرکت در توییت رسمی خود ضمن اشاره به امضای قرارداد با اولین مسافر خصوصی برای تجربه یک پرواز در اطراف ماه به وسیله فضاپیمای BFR، از این ماموریت به عنوان یک گام مهم برای ایجاد دسترسی برای تمام افرادی یاد کرد که رویای سفر به ماه را در سر دارند. SpaceX همچنین اعلام کرد که امروز، نام این شخص و علت انتخاب آن را اعلام می‌کند.

این نخستین باری نیست که مدیران تنها از سفر به دور ماه سخن می‌گویند، نه فرود آمدن روی سطح آن؛ فوریه سال گذشته نیز اسپیس ایکس از ماموریتی برای سفر به اطراف ماه خبر داده بود. در این ماموریت قرار بود دو شهروند خصوصی (که هنوز نام آنها اعلام نشده است) در مسیری مشابه آنچه که فضانوردان آپولو ۱۳ ناسا در پیش گرفتند، به اطراف ماه بروند. گفته می‌شود مدیران قصد داشتند برای این ماموریت از BFR به عنوان قوی‌ترین سیستم حمل و نقل بین سیاره‌ای و کپسول Crew Dragon (که فضانوردان در ماموریت خود برای اوایل سال ۲۰۱۹ به کمک آن پرواز خواهند کرد) استفاده کنند.

هرچند، به نظر می‌رسد اسپیس ایکس از آن برنامه دور شده است چرا که علاوه بر کم شدن یک نفر از تعداد این مسافران، فضاپیمایی که قرار بود از آن استفاده شود نیز در مرحله آزمایشی به سر می‌برد.

مطابق با اطلاعاتی که ماسک سال گذشته در اختیارمان قرار داده بود، BFR فضاپیمایی با طول ۱۵۷ فوت (۴۷٫۸ متر) است که راکتی ۱۹۱ فوتی (۵۸٫۲ متری) را در پرتاب به فضا همراهی خواهد کرد. در مجموع، از این سیستم ۳۵ طبقه‌ای قرار است برای اولین سفرهای انسانی به مریخ استفاده شود.

البته، اسپیس ایکس نه‌تنها می‌خواهد قابلیت‌های BFR را به تصویر کشد، بلکه احتمالا از یک طراحی جدید نیز برای آن استفاده خواهد کرد. به بیان دیگر، او در پاسخ به سوال یکی از کاربران در توییتر، تایید کرد که تصویر منتشرشده نسخه جدید BFR است، اما اطلاعات بیشتری را در اختیار علاقه‌مندان قرار نداد. در مقایسه با تصاویر گرافیکی قبلی، ظاهرا این‌بار از یک دم عقبی بزرگ در کنار بال‌های کوچکتر استفاده شده است.

اولین مسافر خصوصی سفر به ماه ، ساعت ۶ بعد از ظهر امروز به وقت محلی در مقر اسپیس ایکس معرفی خواهد شد.

امکان وجود حیات فرازمینی در اقمار ۱۲۱ سیاره فراخورشیدی

امکان وجود حیات فرازمینی در اقمار 121 سیاره فراخورشیدی

امکان وجود حیات فرازمینی در اقمار 121 سیاره فراخورشیدی

در هیچیک از ۳۷۳۰ سیاره فراخورشیدی (Exoplanet) شناسایی شده تا به امروز، شواهدی دال بر وجود حیات فرازمینی یافت نشده است؛ اما شاید ما مکان‌های نادرستی را برای جستجوی موجودات فضایی انتخاب کرده‌ایم!

به تازگی توجه اخترشناسان به  (سیارات واقع در خارج از منظومه شمسی) جلب شده که ظرفیت لازم برای جریان داشتن حیات فرازمینی در اطراف آن‌ها وجود دارد؛ مشخصا در قمرهایی که به دور این غول‌های گازی شکل در حال چرخش هستند. این ایده چندان هم عجیب و محیرالعقول به نظر نمی‌رسد اما نباید انتظار وجود قمری آنچنان توسعه یافته و سرسبز همانند اندور (Endor) در مجموعه فیلم‌های جنگ ستارگان را هم داشته باشیم.

مدت‌هاست که ناسا در جستجوی حیات فرازمینی چشم به اقمار سیارات موجود در منظومه شمسی دوخته و دو سوژه‌ی اصلی این تحقیقات، انسلادوس (یکی از قمرهای سیاره زحل) و اروپا (یکی از قمرهای سیاره مشتری) هستند که انتظار می‌رود اقیانوسی مایع در زیر سطح خشک و خشن آن‌ها جریان داشته باشد.

از طرفی قمر گانیمِد مشتری نیز میدان مغناطیسی مخصوص به خود را دارد که یک ویژگی اساسی برای مصون نگه داشتن هرگونه حیات احتمالی از پرتوهای خورشیدی است. ویژگی کلیدی تایتان نیز (بزرگترین قمر زحل) که آن را جزو گزینه‌ها قرار داده برخورداری از اتمسفر متراکم است.

 

بر اساس دانش فعلی ما، در بین تعداد پرشمار اقمار موجود در منظومه شمسی تنها همین چند مورد، حداقل یک ویژگی کلیدی برای میزبانی از حیات فرازمینی را دارند؛ اما این احتمال متصور است که در نقطه‌ای از کیهان، یک قمرِ دارای مگنتوسفر و اتمسفر به دور سیاره‌ای عظیم و گازی شکل در حال گردش باشد.

تاکنون تلاش‌های بسیاری به قصد یافتن سیاره‌ای قابل سکونت در خارج از منظومه شمسی صورت گرفته است. یک سیاره فراخورشیدی که همانند کره زمین، سنگی و صخره‌ای باشد؛ حاوی آب بوده و در فاصله مناسبی از خورشید خود واقع شده باشد؛ نه آنچنان دور که آب آن یخ بزند و نه آنچنان نزدیک که بخار شود.

دانشمندان ۱۲۱ سیاره فراخورشیدی عظیم گازی را شناسایی کرده‌اند که در محدوده زیست‌پذیر ستاره‌ی میزبان واقع شده‌اند.

اغلب سیارات فراخورشیدی شناسایی شده غول‌هایی گازی شکل و غیر قابل سکونت برای هر موجود زنده‌ هستند اما به عقیده‌ی محققان دانشگاه ریورساید کالیفرنیا (UCR) و دانشگاه کویینزلند جنوبی استرالیا این موضوع نباید به منزله رد کردن احتمال وجود حیات فرازمینی در اطراف آن‌ها قلمداد شود.

به گفته‌ی«استیفن کین» اخترفیزیکدان دانشگاه UCR: در حال حاضر ۱۷۵ قمر حول هشت سیاره منظومه شمسی شناسایی شده‌اند که البته بیشتر آن‌ها متعلق به مشتری و زحل هستند. این سیارات در فاصله‌ای بسیار دور از خورشید و خارج از محدوده‌ی زیست‌پذیر قرار دارند اما در سایر سامانه‌های کیهانی لزوماً این‌چنین نیست. قمرهای سنگی پرشماری در اطراف سیارات فراخورشیدی یافت می‌شوند که می‌توانند سوژه‌ی تحقیقات جدید ما برای یافتن حیات فرازمینی باشند.

مطالعات دانشمندان از شناسایی ۱۲۱ سیاره فراخورشیدی عظیم گازی شکل حکایت دارد که در محدوده زیست‌پذیر خورشید خود واقع شده‌اند و اگر آن‌ها هم اندک شباهتی به سیارات گازی منظومه شمسی داشته باشند، قاعدتا می‌بایست تعداد زیادی قمر بزرگ را در اطراف خود جای داده باشند. با توجه به فاصله‌ی مناسب از ستاره‌ی میزبان، این اقمار می‌توانند به هدف بلقوه‌ای برای جستجوی حیات فرازمینی بدل شوند. در مطالعات پیشین به این نکته هم اشاره شده بود که چه بسا چنین قمرهایی ابعادی به اندازه‌ی مریخ داشته باشند و در این صورت جاذبه‌ی قوی آن‌ها موجب خواهد شد تا بتوانند آب درون خود را حفظ کنند.

اما سخت‌ترین بخش برای تحقق چنین سناریویی، یافتن این اجرام آسمانی است. در حال حاضر اخترشناسان به منظور شناسایی هر سیاره فراخورشیدی از دو روش عمده استفاده می‌کنند: مشاهده‌ی سوسو زدن گاه و بیگاه نور ستاره‌ها که ناشی از قرار گرفتن سیارات بین ما و آن‌هاست؛ یا مشاهده حالت بسیار ضعیفی از دگرسانی داپلر (تغییر بسامد امواج صوتی و نوری) که در اثر کشش جاذبه‌ای وارد شده از سیاره به خورشید میزبان بروز می‌یابد و نتیجه‌ی آن، افزایش یا کاهش بسیار جزئی فاصله‌ی ستاره نسبت به ما است.

 

هر دو شیوه به نور متکی هستند و از آنجایی که سیارات از خود نوری ساطع نمی‌کنند؛ بنابراین شکار چنین قمرهایی احتمالا به آینده و ساخته شدن تلسکوپ‌های پیشرفته‌تر از تکنولوژی امروزی موکول خواهد شد. با این حال نشان کردن مکان‌های جستجو اولین گام برای کشف حیات فرازمینی است و به همین منظور یک پایگاه داده از سیارات فراخورشیدی واقع در محدوده‌ی زیست‌پذیر ستاره‌ی میزبان ایجاد شده تا به محض توسعه‌ی سخت فزارهای لازم، فرایند کشف و مطالعه روی قمرهای کاندیدا آغاز شود.

مشاهده باد فرا سریع نشات گرفته از دوران ابتدایی کیهان

مشاهده باد فرا سریع نشات گرفته از دوران ابتدایی کیهان

مشاهده باد فرا سریع نشات گرفته از دوران ابتدایی کیهان

مشاهده باد فرا سریع نشات گرفته از کیهان در دوران ابتدایی شکل گیری، رویدادی منحصر‌به‌فرد و در نوع خود بسیار حیرت‌انگیز است.

مشاهده باد فرا سریع از کهکشانی با فاصله بسیار دور از زمین و از دوران ابتدایی شکل گیری کیهان برای اخترشناسان موضوعی بسیار هیجان‌انگیز است. کهکشان ها رفتارهای عجیب و غریبی از خود نشان می‌دهند و برخی از این رفتارها در همه آنها یکسان بوده و برخی دیگر منحصر به یک کهکشان خاص است. در این بین یک رفتار مشترک در میان کهکشان‌ها وجود دارد  که شبیه به رفتار حیوانات خانگی است.

کهکشان‌ها نیز مانند حیوانات خانگی نیاز دارند که دائما تغذیه شوند. در واقع آنها برای مدتی طولانی نیاز به تغذیه ممتد دارند. شاید تغذیه شدید حیوانات خانگی آنها را شاد کند، اما در بلند‌مدت می‌تواند برای آنها مخاطراتی به همراه داشته باشد.

اگر کهکشانی باشد که با سرعت بالا و در حجم بزرگ تغذیه شود، این امر به ضرر کهکشان خواهد بود. اگر به کهکشان همه سوخت و غذای مورد نیاز را در دوران ابتدای شکل‌گیری بدهید اتفاق عجیبی رخ خواهد داد؛ این اتفاق همان چیزی است که ستاره شناسان آن را ستاره فشانی می‌نامند. در واقع این روند منجر به شکل‌گیری کهکشان ستاره فشان می‌شود که مرگ زود هنگام از ویژگی‌های مشترک آنهاست.

مشاهده باد فرا سریع نشات گرفته از یک کهکشان ستاره فشان

کهکشان ستاره‌فشان یا Starburst galaxy به گونه‌ای از کهکشان گفته می‌شود که نرخ بالاتری ار فرایند تشکیل ستاره‌ای را  نشان می‌دهد. این کهکشان‌ها اغلب شامل کهکشان‌هایی می‌شوند که با دیگر کهکشان‌ها تصادف و یا برخورد نزدیکی داشته است و از ویژگی‌های بارز آنها انتشار بیش از حد امواج رادیویی و نور فرو سرخ است.

همچنین کهکشان ستاره‌فشان سوخت مورد نیاز خود را به سرعت و در حجم بالا می‌بلعد و به سرعت آنها رابه ستاره تبدیل می‌کند. بر این اساس کهکشان های ستاره‌فشان نمی‌توانند روند طبیعی رشد را طی کرده و به دوران بزرگ‌سالی خود برسند، بلکه در دوران جوانی و قبل از بلوغ کامل می‌میرند. آنها نمی‌توانند فرایندی که دیگر کهکشان‌ها مانند راه شیری طی می کنند را طی نمایند.

با این وجود برخی از کهکشان های ستاره فشان از یک ساز و کار دفاعی برای فرار از این سرنوشت شوم برخوردارند که همان باد کهکشانی است. بادهای کهکشانی در واقع جریاناتی از مولکول هستند که به بیرون از کهکشان می‌وزند. این جریانات در فضای کیهانی پخش می‌شوند و یا به شکل حلقه‌هایی از مواد در مداری خاص جای می‌گیرند. این مواد پس از مدتی می‌توانند به کهکشان بازگشته و سوخت مورد نیاز برای شکل‌گیری ایمن ستارگان را فراهم کنند.

در واقع باد کهکشانی مانع از مرگ کهکشان می‌شود و روند رشد کهکشان را کند می‌کند. این جریان به کهکشان فرجه لازم برای رشد طبیعی و رسیدن به دوران بلوغ را می‌دهد.

برای اولین بار، ستاره شناسان موفق به مشاهده باد کهکشانی شده‌اند که از کهکشانی در دوران ابتدای شکل‌گیری کیهان نشات گرفته است. در واقع اختر شناسان موفق شدند باد کهکشانی را مشاهده کنند که از یک کهکشان با فاصله ۱۲ میلیارد سال نوری از زمین نشات می‌گیرد. این کهکشان SPT2319-55 نام دارد.

مشاهده باد کهکشانی از فاصله ای چنین دور در نوع خود شگفت‌انگیز است، اما حیرت‌انگیز‌تر از آن این واقعیت است که رسیدن این باد به زمین ۱۱ میلیارد سال نوری طول کشیده است. این بدان معناست که باد یاد شده از کهکشانی برخاسته که سن آن یک میلیارد سال بوده است. یعنی یک میلیارد سال پس از بیگ بنگ، این کهکشان شکل گرفته و در همان زمان این باد کهکشانی از آن به بیرون خارج شده است.

باد کهکشانی وزیده شده از کهکشان  SPT2319-55 با سرعت ۵۰۰ مایل بر ثانیه معادل ۸۰۰ کیلومتر در ثانیه می‌وزد. کهکشان  SPT2319-55  یک کهکشان ستاره فشان است و برای ستاره شناسان هنوز مشخص نیست که آیا این کهکشان توانسته است مراحل شکل‌گیری طبیعی را طی کرده و به سن بلوغ رسد یا خیر. اما این احتمال وجود دارد که این باد کهکشانی مانع از شکل‌گیری سریع ستارگان در این کهکشان شده باشد و در نتیجه به کهکشان  SPT2319-55  این امکان را داده تا روند رشد طبیعی خود را طی نماید.

کشف حیات بیگانه نیازمند تلسکوپ های فضایی عظیم

کشف حیات بیگانه نیازمند تلسکوپ های فضایی عظیم

کشف حیات بیگانه نیازمند تلسکوپ های فضایی عظیم

کشف حیات بیگانه دغدغه بنیادین بشر امروز است. انسان مدرن شواهد بسیاری را در دست دارد که بیانگر احتمال بالای وجود حیات فرازمینی و تمدنهای بیگانه است، اما همچنان در صدد کشف حیات بیگانه با شواهد کافی علمی است. یکی از بهترین راهکار ها برای تحقق این هدف بکارگیری تلسکوپ های فضایی عظیم و قدرتمند خواهد بود.

کشف حیات بیگانه یکی از دل مشغولی های ناسا نیز بوده و اخیرا این سازمان جدیت بیشتری از خود در جهت تحقق این مهم نشان داده است. کارشناسان و پژوهشگران ناسا اخیرا پیشنهادی را مطرح کرده اند که تازگی چندانی ندارد اما در هر صورت بر روی این پیشنهاد پافشاری خاصی دارند. آنان معتقدند که ناسا به منظور کشف حیات بیگانه می بایست مبادرت به ساخت تلسکوپ های عظیم نماید و آنها را در فضا مورد استفاده قرار دهد.

وقتی کارشناسان از صفت عظیم در مورد تلسکوپ مورد نظر خود استفاده می کنند در واقع منظورشان ساخت تلسکوپ یا تلسکوپ هایی است که بتوانند بصورت مستقیم از سیارات خارج از منظوم شمسی عکس بگیرند.

پژوهشگران ناسا اعلام کرده اند که در حال حاضر فناوری که بتواند از خارج منظومه شمسی عکس های قابل قبول را به ثبت برساند در دسترس نیست، اما در صورتی که بتوان به چنین سطحی از فناوری دست یافت می توان مدعی بود که کشف حیات بیگانه دیگر یک هدف دور از ذهن نبوده و شاید بزودی انسان موفق به کشف سیارات دیگری شود که میزبان حیات هستند.

اما راهکار و پیشنهادی که ناسا اخیرا بر روی آن پافشاری می کند از کجا آمده است؟ کنگره ایالات متحده آمریکا از آکادمی ملی علوم، مهندسی و پزشکی خواسته بود تا تمامی راهکارها برای کشف حیات بیگانه را به عنوان پیشنهاد ارائه دهند. این آکادمی نیز پس از تحقیقات بسیار  و تجزیه و تحلیل اطلاعات مختلف در نهایت ۷ راهکار را برای کشف حیات بیگانه ارائه داد که در راس این راهکارها، ساخت تلسکوپ های عظیم قرار دارد.

کشف حیات بیگانه و چالش های موجود

محدودیت منابع مالی و سطح پایین فناوری های مورد نیاز برای ساخت تلسکوپ عظیم یاد شده از جمله مهمترین چالش های ساخت این تلسکوپ هستند. راهکار اصلی برای کشف حیات بیگانه در خارج از منظومه شمسی با استفاده از ساخت تلسکوپ های قدرتمند نیازمند هزینه های بالای و استفاده از منابع عظیم مالی خواهد بود که به نظر نمی رسد تهیه کنندگان گزارش در آکادمی ملی علوم چندان به آن توجه کرده باشند. ساخت چنین تلسکوپی می تواند برای ناسا بسیار گران تمام شود و  لذا محدودیت های مالی قادرند این راهکار را با چالش های جدی همراه سازند.

ناسا دو هدف عمده را از ساخت چنین تلسکوپی دنبال خواهد کرد؛ در ابتدا باید به این سوال پاسخ دهد که سیارات چگونه شکل می گیرند و اینکه چطور دیسک های گازی اطراف ستاره ها در نهایت تبدیل به سیارات منجمد می شوند. دومین سوال همان عطش و کنجکاوی است که همه زمینی ها آن را تجربه کرده اند؛ اینکه آیا حیات فرازمینی در سیارات دیگر وجود دارد یا خیر؟ و اینجاست که اهمیت و نقش این تلسکوپ کاملا هویدا می شود.

اخترشناسان برای شناخت از سیارات فراخورشیدی و اتمسفر آنها و نیز سطح این سیارات نیازمند مشاهدات دقیق تری هستند و این امکان تنها از طریق تلسکوپهای عظیم میسر می شود. بسیاری از این سیارات فراخورشیدی در لایه ای مبهم مخفی شده اند و سطح آنها قابل مشاهده نیست. تلسکوپ یاد شده به ستاره شناسان این امکان را خواهد داد تا درک دقیقی از ترکیبات گازی اتمسفر سیارات فراخورشیدی داشته باشند و نیز به مشاهده دقیق سطح این سیارات بپردازند.

این روزها اخترشناسان بیشتر از هر چیز توجه خود را معطوف به سیارات فراخورشیدی کرده اند. سیارات فراخورشیدی گزینه های بسیار محتملی برای میزبانی حیات بیگانه محسوب می شوند، اما اخترشناسان شانس چندانی برای مشاهده دقیق آنها ندارند. در واقع مشاهدات ستاره شناسان از سیارات یاد شده غیر مستقیم بوده و بیشتر از آنکه مشاهده تلقی شوند باید آنها را برآوردهای ممکن تصور کرد.

اخترشناسان بشدت تشنه مشاهده مستقیم سیارات فراخورشیدی هستند. بسیاری از آنها از زمین بزرگتر بوده و در فاصله مناسبی از ستاره میزبان قرار دارند. اگر آنان بتوانند با استفاده از یک تلسکوپ پیشرفته به صورت مستقیم این سیارات را مشاهده کنند به یقین پرده از اسرار بسیاری کنار خواهد رفت.

کشف حیات بیگانه و چالش های تلسکوپ مورد نظر ناسا

فناوری که در ساخت تلسکوپ مورد نظر کاشناسان ناسا مورد استفاده قرار خواهد گرفت بسیار پیچیده است. هم اکنون کارشناسان و مهندسن گزینه های مختلفی را برای ساخت این تلسکوپ معرف کرده اند که قرار است نگاه انسان را به دنیای اطراف خود تغییر دهد. یکی از فناوری های مورد نظر برای ساخت این تلسکوپ فناوری استارشید خواهد بود.

 

ناسا مایل به استفاده از استارشید است که یک ساختار گل مانند بوده و جلوتر از تلسکوپ حرکت خواهد کرد. استارشید نور ساطع شده از ستارگان را بلوکه می کند و باید در فاصله ۱۰۰ هزار کیلومتری جلوتر از تلسکوپ حرکت کند تا بتواند نوری که از ستارگان دیگر به سمت تلسکوپ می آید را متوقف کند. اما یک چالش عظیم وجود دارد؛ فناوری استارشید فناوری بالغی از نظر ناسا نیست و مراحل ابتدایی توسعه خود را می گذراند.

از سوی دیگر تلسکوپی که قصد عکس برداری فضای خارج از منظومه شمسی را دارد به یقین بسیار عظیم و سنگین خواهد بود و میلیادرها دلار هزینه برای ساخت آن طلب می شود. تامین چنین هزینه ای از سوی کنگره می تواند یک امر بسیار چالشی باشد.

پژوهشگران ناسا این راهکار را امری اجباری می دانند که بزودی باید به آن پرداخته شود. آنان این پروژه را بسیار بلند پروازانه، اما قابل دسترس عنوان می کنند. به هر حال ۷ راهکار ارائه شده است و بزودی باید بحث و تبادل نظر در خصوص هر یک از این راهکارها صورت گیرد و بهترین استراتژی با توجه به چالش ها و موانع موجود رائه شده و در نهایت بر روی آن سرمایه گزاری شود.

با وجودی که چالش های مختلف و از جمله چالش های مالی می توانند به عنوان موانعی برای رشد این فناور و ساخت تلسکوپ یاد شده ارز اندام کنند، اما کارشناسان عقیده دارند که مقامات رسمی باید نگاه ویژه ای به این پروژه داشته باشند، زیرا دیگر زمان آن فرا رسیده است تا انسان پاسخ قطعی در خصوص امکان وجود حیات بیگانه به نسل فعلی و نسل های آینده بدهد.

احتمال سقوط ایستگاه فضایی چین در ایران

احتمال سقوط ایستگاه فضایی چین در ایران

احتمال سقوط ایستگاه فضایی چین در ایران

ایستگاه فضایی چین موسوم به تیانگونگ (Tiangong-1) بین بامداد ۱۲ فروردین تا ظهر ۱۳ فروردین وارد جو زمین می‌شود و احتمال سقوط آن در ایران وجود دارد. در ادامه به بررسی احتمال و زمان وقوع این حادثه می‌پردازیم.

ایستگاه فضایی تیانگونگ چین از مدت‌ها پیش از کنترل خارج شده و به سمت زمین سقوط می‌کند. این خبری است که در رسانه‌ها منتشر شده بود و حالا پیش‌بینی شده که این مدارگرد چینی بین بامداد ۱۲ فروردین تا ظهر دوشنبه ۱۳ فروردین ۱۳۹۷ وارد جو زمین می‌شود. هنوز مسیر دقیق سقوط ایستگاه فضایی چین مشخص نیست، اما ایران نیز در محدوده‌ی احتمالی سقوط قرار دارد. در ادامه به بررسی پیش‌بینی‌های کارشناسان می‌پردازیم تا ببینم آیا در روز سیزده به در، خطری ایرانیان را تهدید می‌کند یا خیر؟

کارشناسان فضایی پیش‌بینی می‌کنند که ایستگاه فضایی تیانگونگ چین در حوالی ساعت ۱۴ روز اول آوریل ۲۰۱۸ به وقت جهانی وارد جو زمین می‌شود. این بازه زمانی گسترده است و از ۱۶ ساعت قبل تا ۱۶ ساعت بعد از زمان اعلام شده را شامل می‌شود. اگر بخواهیم این بازه زمانی را به وقت ایران اعلام کنیم، زمان سقوط فضاپیما از ساعت ۲:۳۰ بامداد ۱۲ فروردین تا ساعت ۱۰:۳۰ روز دوشنبه ۱۳ فروردین ۱۳۹۷ خواهد بود.

محدوده سقوط ایستگاه فضایی چین

ایستگاه فضایی چین در ارتفاع حدود ۱۷۷ کیلومتری سطح زمین قرار دارد و هر ۸۸ دقیقه یک بار زمین را دور می‌زند. با توجه به گردش مداری سریع و بازه ۳۲ ساعته ورود، هنوز امکان تشخیص دقیق مسیر سقوط تیانگونگ-۱ وجود ندارد. تنها اطلاعاتی که پژوهشگران ارائه داده‌اند بر اساس مدار فضاپیماست که ۴۲٫۸ درجه با استوا زاویه دارد و به این ترتیب، این ایستگاه فضایی در جایی بین عرض‌های جغرافیایی ۴۲٫۸ درجه شمالی و ۴۲٫۸ درجه جنوبی سقوط خواهد کرد. آژانس فضایی اروپا با انتشار نمودار زیر، محدوده احتمالی سقوط ایستگاه فضایی چین بر روی زمین را مشخص کرده است و بر اساس آن، کشور ما نیز در این محدوده قرار دارد.

با توجه به ساختار و ابعاد ایستگاه فضایی Tiangong-1، بعید است که این مدارگرد چینی بتواند به شکل کامل و یکپارچه به سطح زمین برسد و احتمالا در برخورد با جو زمین به قطعات متعدد و ریزتری تقسیم شده و در محدوده‌ی پیش‌بینی شده پراکنده می‌شود. همچنین با توجه به وسعت خشکی و دریاهای زمین در عرض‌های جغرافیایی مشخص شده، احتمال برخورد این قطعات با مناطق مسکونی زمین بسیار کم خواهد بود. به عبارت دیگر می‌توان گفت احتمال این که فردی بر اثر برخورد با بقایای ایستگاه فضایی چین آسیب ببیند، ۱۰ میلیون بار کمتر از احتمال آسیب دیدن فرد بر اثر برخورد با صاعقه در طول یک سال است.

ایستگاه فضایی چین موسوم به تیانگونگ-۱ در سال ۲۰۱۶ از کنترل مهندسان چینی خارج شد. قرار بود این مدارگرد پس از پایان ماموریت خود در اواخر سال ۲۰۱۷ در سقوطی کنترل شده به درون اقیانوس آرام جنوبی شیرجه برود، اما همه چیز طبق برنامه پیش نرفت و حالا سرنوشت این ایستگاه فضایی در اختیار نیروهای آیرودینامیکی و اصطکاک با لایه‌های مختلف جو زمین است.

به این ترتیب احتمال سقوط ایستگاه فضایی چین در کشور ما نیز وجود دارد؛ اما به گفته کارشناسان، فعلا خطری مناطق مسکونی را تهدید نمی‌کند.

سیگنال موجودات فضایی از طریق برخورد ستاره های نوترونی

امکان حیات میکروبی بر روی مریخ وجود ندارد!

امکان حیات میکروبی بر روی مریخ وجود ندارد!

امکان حیات میکروبی بر روی مریخ وجود ندارد و همین موضوع هیجان سفر به مریخ را کاهش می دهد زیرا نتایج پژوهش های جدید در خصوص امکان حیات میکروبی بر روی مریخ بسیار ترسناک است.

امکان حیات میکروبی بر روی مریخ و نتایج تحقیقات در این حوزه، هیجان آن دسته از افراد که تمایل به زندگی در این سیاره داشتند را کاهش می دهد و آنان را از سفر به این سیاره منصرف خواهد کرد.

نتایج پژوهش های جدید ممکن است برای علاقمندان دوآتشه زندگی در سیاره سرخ ناامید کننده باشد. سالهاست که بشر رویای قدم گذاشتن بر روی سیاره مریخ را در ذهن می پروراند. طی این مدت ارائه شواهدی دال بر وجود آب در سیاره سرخ بر شدت و علاقمندی انسان به زندگی در سیاره افزوده است.

با وجودیکه دانشمندان بر این نکته تاکید دارند که آب موجود در سیاره مریخ در زیر پوسته خارجی این سیاره قرار دارند، اما همچنان شوق بشر برای سفر به مریخ و ساختن کولونی در آنجا روز به روز افزایش می یابد.

پژوهش ها در ناسا نشان می دهد که سطح این سیاره تحت تاثیر تشعشعات مخرب قرار دارد و بسیار سرد است، اما از سوی دیگر سطح آن بشدت خشک و بیابانیست. خاک این سیاره  ۱۰۰۰ بار خشک تر از خاک بیابانی ترین و خشک ترین قسمت های زمین است.

امکان حیات میکروبی بر روی مریخ در مقایسه با صحرای آتاکاما

پژوهشگران در ناسا علاقمند هستند تا دریابند آیا شرایط محیطی مریخ امکان زندگی برای میکروارگانیزم ها را فراهم می کند یا خیر؟ برای پاسخ به این سوال به صحرای آتاکاما در شیلی رفتند که میانگین بارش سالانه ۱ تا ۳ میلیمتر را تجربه می کند.

در شمال صحرای آتاکاما کمترین میزان بارش گزارش شده است و بیشترین مشابهت را با سطح مریخ دارد. پژوهشگران ناسا به دنبال پاسخ به چند سوال بودند؛ اینکه آیا میکروارگانیزم ها در این ناحیه خشک بقا پیدا خواهند کرد و مضافا اینکه آیا قادر به رشد و تولید مثل خواهند بود.

تحقیقات نشان داد که میکرو ارگانیزم ها قادر به بقا، رشد و تولید مثل در خشک ترین ناحیه از صحرای آتاکاما نیستند. تحقیق بر روی نمونه خاک صحرا آتاکاما همچنین شواهدی را نشان داد دال بر اینکه در حدود ۱۰ هزار سال پیش در آنجا حیات میکروبی وجود داشته و از بین رفته است.

نمونه برداری از خاک مریخ امکان حیات میکروبی بر روی سیاره را مشخص می‌کند

نتایج این تحقیق دلسرد کننده بود، زیرا همانطور که گفته شد خاک مریخ هزار برابر خشک تر از خاک زمین است و لذا امکان حیات میکروبی بر روی مریخ وجود ندارد. البته نتایج این تحقیق تا حدودی منجر به خوشحالی محققان شد، زیرا آنان در جریان این پژوهش متوجه شدند که آثاری از زندگی میکروبی هزاران سال پیش در صحرای آتاکاما باقی مانده است و این بدان معناست که اگر بر روی مریخ هم حیات میکروبی بوده باشد به یقین می توان رد آن را در سیاره پیدا کرد.

ناسا قصد دارد در ماموریت های آینده خود نمونه هایی از خاک مریخ را به زمین بیاورد. در این صورت و با آنالیز نمونه های خاک می توان وجود حیات میکروبی بر روی مریخ را رد یا تایید کرد.

کشف آب در لکه سرخ مشتری اخترشناسان را شگفت زده کرد

کشف آب در لکه سرخ مشتری اخترشناسان را شگفت زده کرد

کشف آب در لکه سرخ مشتری اخترشناسان را شگفت زده کرد

کشف آب در لکه سرخ مشتری معمای این لکه بزرگ و به طور کلی سیاره مشتری را پیچیده تر کرد، زیرا قرنهاست که ستاره شناسان با این معما دست و پنجه نرم می کنند که براستی ترکیبات شیمیایی این سیاره چیست و روند شکل گیری آن به چه صورت بوده است؟

پژوهشگران در ناسا اخیرا به روشی دست یافته اند که با استفاده از آن می توانند ترکیبات شیمیایی سیاره مشتری را شناسایی کنند. آنان با استفاده از این روش موفق به کشف آب در سیاره گازی مشتری شدند.

آنان در مطالعات اخیر خود بر روی لکه سرخ مشتری متمرکز شدند و می خواستند بدانند اصلی ترین عناصر شیمیایی که در این لکه وجود دارد شامل چه مواردی می شود. فناوری های مادون قرمز به آنها این امکان را داد تا به مطالعه ابرها در عمق لکه سرخ مشتری بپردازند.

از طریق این پژوهش در نهایت به این نتیجه تاثیر گذار دست یافتند که در این قسمت از سیاره آب و مونواکسید کربن وجود دارد. همچنین منجمان ناسا دریافتند که میزان اکسیژن موجود در مشتری بین دو تا نه برابر اکسیژن خورشید است. فضاپیمای جونو در حال حاضر مشغول مطالعه بر روی لایه های عمیق تر اتمسفر مشتری است تا به طور کامل وجود آب بر روی سیاره را تایید کند.

کشف آب در لکه سرخ مشتری از قبل پیش بینی شده بود

پژوهشگران و ستاره شناسان عقیده دارند اقمار سیاره مشتری در بر دارنده مقادیر بسیار عظیمی از یخ هستند، بر این اساس وجود آب در مشتری نباید چندان تعجب برانگیز باشد و کشف آب در لکه سرخ مشتری از قبل قابل پیش بینی بود.

به یقین همه شما می دانید که سیاره مشتری در عین حال که پنجمین سیاره از منظومه خورشیدی است همچنین عنوان دار بزرگترین سیاره این سامانه نیز می باشد. اگر از مرکز سامانه خورشیدی حرکت کنید، پس از عبور از از تیر، ناهید، زمین و زحل در نهایت به مشتری می رسید.

سیارات مختلف در منظومه شمسی هر یک دارای یک یا چندین ویژگی بارز هستند. به طور مثال زحل را بیشتر از هر چیز با حلقه های اطرافش می شناسند، زمین حیات را در خود جای داده است و البته مشتری که بارزترین نمود سطح آن لکه سرخ بزرگی که از مدت ها پیش ستاره شناسان را به خود مشغول کرده است. این لکه قرمز شبیه به گردبادی از گازهای چرخان است.

البته تصوری که از لکه و حجم آن دارید را باید تا حدودی بازتعریف کنید زیرا این لکه عظیم قطری در حدد سه برابر زمین دارد. سال ۱۶۶۴ بود که رابرت هوک این لکه را کشف کرد و از آن زمان همچنان یک معمای بزرگ باقی مانده است.

به هر حال اخترشناسان از مدتها پیش به شواهد و مدارک متعددی دست یافته بودند که وجود آب بر روی مشتری را اثبات می کرد، اما اثبات این قضیه تنها در سطح تئوریک بود  و در عمل مدرک عینی برای ارائه نداشتند. مطالعات اخیر که به لطف فناوری های پیشرفته جونو کاملا معتبر هستند در نهایت توانست شواهد مورد نیاز برای اثبات وجود آب بر روی مشتری را ارائه دهد.

از نظر اخترشناسان، جو سیاره مشتری از سه لایه تشکیل شده است؛ در لایه زیرین اتمسفر، آب مایع و یخ وجود دارد، در لایه میانی شاهد وجود آمونیاک و سولفور هستیم و در لایه بیرونی نیز آمونیاک مسلط ترین عنصر تشکیل دهنده اتمسفر است.

البته ماموریت جونو در این خصوص هنوز به پایان نرسیده است. یافته ها جدید تنها در خصوص بخشی از سیاره مشتری مصداق دارد و ستاره شناسان برای تایید نهایی وجود آب بر روی سیاره، موظف هستند تا دیگر نقاط سیاره را مورد مطالعه قرار دهند.

وجود آب بر روی سیاه مشتری این امکان را به ستاره شناسان می دهد تا روند شکل گیری این سیاره گازی را بهتر تئوریزه کنند، اما این در صورتی است که بتوانند میزان آب در جاهای مختلف سیاره را تخمین بزنند. ترکیبات شیمایی هر سیاره ای در فهم روند شکل گیر سیاره نقش بسزایی دارد و مشتری هم از این قانون مستثنی نیست.

ایلان ماسک و طرح مجدد سناریوی زندگی در دنیای شبیه سازی شده

ایلان ماسک و طرح مجدد سناریوی زندگی در دنیای شبیه سازی شده

ایلان ماسک و طرح مجدد سناریوی زندگی در دنیای شبیه سازی شده

زندگی در دنیای شبیه سازی شده  سناریویی است که بشدت مورد علاقه ایلان ماسک است. بر اساس سناریوی زندگی در دنیای شبیه سازی شده، آنچه که در اطراف خود مشاهده می کنیم از جمله کیهان، کهکشانها و ستاره ها، جملگی بخشی از دنیای شبیه سازه شده هستند.

از نظر ایلان ماسک مدیر شرکت اسپس اکس، محتمل ترین سناریو در خصوص کیهان و واقعیت اطراف ما، زندگی در دنیای شبیه سازی شده  است. تنها با این نگرش می توان پارادوکس های واقعیت را حل کرد و سوالات بی شمار در خصوص واقعیت و زندگی فرازمینی را پاسخ داد.

ماسک اعتقاد دارد آنچه که به عنوان واقعیت مشاهده می کنیم شبیه سازی واقعیت است که توسط تمدنهای پیشرفته صورت گرفته است. از نظر ماسک، عمر ۱۳ میلیارد و ۸۰۰ میلیون ساله کیهان به تمدنهای فرازمینی این فرصت را داده تا دانش فناوری خود را به بالاترین و پیشرفته ترین مراحل برسانند. آنها با چنین دانشی در تکاپو برای شبیه سازی واقعیت می افتند.

ماسک تاکید دارد که این تنها یک احتمال است، اینکه شبیه سازی های بسیاری وجود دارد که واقعیت و یا جهان های چند لایه تصور می شوند. جهان های شبیه سازی شده از جایی کنترل می شوند و اینکه چرا در این پایگاه فرایند شبیه سازی آغاز شده به احتمال زیاد به خاطر این بوده که واقعیت در دنیا آنها خسته کننده بوده است. یعنی اینکه شبیه سازی فرصتی است برای خلاص شدن از شر واقعیت های خسته کننده.

!

از نظر ماسک همانطو ر که انسانها با توسعه بازی های رایانه ای و یا ساخت فیلم، فرایند شبیه سازی را انجام داده و سعی می کنند چیزی جذاب تر از واقعیت ارائه دهند، به احتمال بسیار، دنیاهای شبیه سازی شده ای که خود ما بخشی از آن هستیم، راهی برای خلق چیزی جذاب تر از واقعیت بوده است؛ بدین معنا که واقعیتی که در پس پرده ساخت شبیه سازی ما وجود داشته واقعیت خسته کننده ای بوده است.

البته ایلان ماسک تنها طرفدار نظریه و سناریوی زندگی در دنیای شبیه سازی شده نیست و بسیاری از فلاسفه، فیزیکدان ها و کیهان شناسان، این سناریو و نظریه را قانع کننده و پاسخگوی پیچیدگی های واقعیت عنوان کرده اند.

زندگی در دنیای شبیه سازی شده تنها به یک مورد ختم نمی شود

اگر تمدن های بیگانه قادر بوده اند تا دنیای شبیه سازی شده را خلق کنند و دنیای اطراف ما هم یکی از آنهاست، می توان نتیجه گرفت که شاید آنها هزاران، میلیونها و یا میلیاردها دنیای شبیه سازی شده را خلق کرده باشند. در این صورت ساکنان دنیاهای شبیه سازی شده هرگز قادر به فهم حقیقت نخواهند بود، زیرا خالقان دنیاهای شبیه سازی شده تمامی شواهد و مدارک را به گونه ای تغییر می دهند که ساکنان دنیاهای شبیه سازی شده قادر به فهم حقیقت نباشند.

در واقع ایده شبیه سازی درصدد یافتن راه حلی برای پارادوکس فرمی است. پارادوکس فرمی درصدد پاسخ دادن به این سوال است که موجودات فرازمینی کجا زندگی می کنند. بسیاری سعی کرده اند تا این پارادوکس را حل کنند، اما سوال اصلی همچنان باقی است؛ موجودات فرازمینی کجا زندگی می‌کنند؟

ماسک نظریات دیگری هم دارد، اینکه آینده بشر در گرو سفر به سیارات دیگر  و اسکان  در آنجاست که البته شامل منظومه شمسی و حتی وراء آن نیز خواهد شد. ماسک همچنین به عنوان مدیر شرکت خودروسازی برقی موسوم به تسلا اعتقاد دارد که انسان باید خود را از شر سوخت های فسیلی رها سازد. از نظر ماسک، سناریویی که در آن دی اکسید کربن وارد اتمسفر و اقیانوس ها می شود و همچنان رو به افزایش است، سناریویی مبهم است و مشخص نیست که آینده بشر را با چه مخاطراتی روبرو می کند. او انرژی های جایگزین را راه حل مشکل عنوان می کند.

او اخیرا ایده هواپیمای فراصوت را مطرح کرده که قادر است به صورت عمود بلند شده و یا بر روی زمین بنشیند، اما از نظر ماسک این ایده در حال حاضر چندان اولویتی برایش ندارد، زیرا آینده بشر با مخاطراتی مواجه است و لذا ماسک سعی دارد بر روی ایده هایی متمرکز شود که در صدد یافتن راه حلی برای تهدیدات زندگی بشر است.

ماسک در توصیف خود می گوید که هر لحظه در زندگی او شامل شکل گیری ایده های مختلف در ذهنش است و همین ویژگی او را از دیگر انسانها متمایز می سازد. او این تفاورت را در سن ۵ سالگی احساس کرده بود. تفاوت او با دیگران به حدی بوده که او حتی تصور می کرده که دیوانه است و اگر مقامات دولتی بدانند که او چقدر عجیب است به یقین او را به جایی دور تبعید می کنند!

سیاه چاله ها به کوتوله های سفید حیات مجدد می بخشند!

سیاه چاله ها به کوتوله های سفید حیات مجدد می بخشند!

سیاه چاله ها به کوتوله های سفید حیات مجدد می بخشند!

سیاه چاله ها همواره نمادی از بالاترین حد ویرانگری هستند، آنها همه چیز را می بلعند و در یک لحظه حجم غیرقابل باوری از موارد را در دهلیزها و مغاک های تاریک خود فرو می برند. اما این همه ماجرا نیست و آنها در مواردی به ناجیان کیهانی مبدل می شوند.

سیاه چاله ها ویرانگران بی همتای کیهانی هستند که وظیفه آنها بلعیدن همه موادی است که جسارت کرده و به آنها نزدیک می شوند. اما تحقیقات اخیر نشان داد که در مواردی سیاه چاله ها  از این خصلت ذاتی خود فاصله گرفته و حتی در مواردی حیات بخش عرصه کیهانی می شوند.

در مطالعات اخیر بر روی این پدیده های شگفت انگیز مشخص شد که سیاه چاله ها در مواردی به ستارگان حیات مجدد می بخشند. این بدان معنا نیست که سیاه چاله ها از وظیفه اصلی خود دست کشیده باشند، بلکه مورد یاد شده یعنی حیات بخشیدن به ستارگان در شرایط خاصی و در مورد ستارگان و سیاه چاله های ویژه ای رخ می دهد.

سیاه چاله ها و فروزش مجدد کوتوله های سفید

یک ستاره را در نظر بگیرید که در حال نزدیک شدن به سیاه چاله است. سیاه چاله مبادرت به بلعیدن و فروپاشاندن ستاره کرده و هیچ چیز باقی نمی گذارد. هیچ ماده ای یارای فرار از چنگال قدرتمند جاذبه سیاه چاله ها را ندارد.

اما قضیه در خصوص سناریویی که در آن یک کوتوله سفید به سیاه چاله نزدیک می شود متفاوت است. کوتوله سفید بودن مرحله پایانی از زندگی برخی ستارگان است. این اجرام آسمانی دارای جرم های بسیار سنگینی هستند، به گونه ای که یک فنجان کوتوله سفید می تواند هزاران تن وزن داشته باشد.

همجوشی هیدروژنی در کوتوله سفید قبل از بلعیده شدن توسط سیاه چاله متوقف شده است. در این صورت به محض بلعیدن شدن کوتوله سفید توسط سیاه چاله، همجوشی در هسته کوتوله سفید آغاز می شود، ستاره نورانی شده و دوباره زنده می گردد.

این اتفاق ممکن است تنها برای چند ثانیه تداوم داشته باشد و ستاره کوتوله برای لحظاتی زندگی دوباره را تجربه کند. ستاره شناسان این پارادوکس را جالب تصور می کنند و معتقدند بزرگترین ترمیناتور کیهانی نیز گاها تمایل به بخشیدن حیات و زندگی از خود نشان می دهد.

البته سیاه چاله های جرم متوسط تنها مواردی هستند که قدرت بخشدن حیات به ستارگان را از خود نشان داده اند. در کیهان انواع مختلفی از سیاه چاله وجود دارد. نوع اول، سیاه چاله جرم ستاره ای است که جرم آن ۱۰۰ برابر جرم خورشید است. دوم سیاه چاله های بسیار پرجرم هستند که جرمی بین میلیون ها تا میلیارد ها برابر جرم خورشید دارند و دانشمندان احتمال می دهند که سیاه چاله ای که در مرکز اغلب کهکشان ها وجود دارد، از جمله کهکشان راه شیری،از این دسته اند. سیاه چاله بسیار پر جرم مرکز کهکشان راه شیری موسوم به ساگیتاریوس ای، جرمی معادل با ۴ میلیون برابر جرم خورشید دارد.

هیچ یک از دو گونه سیاه چاله یاد شده، یعنی سیاه چاله پر جرم و سیاه چاله های جرم ستاره ای قادر نیستند به کوتوله های سفید حیات مجدد ببخشند. این تنها سیاه چاله های جرم متوسط هستند که چنین ویژگی را از خود نشان می دهند.

اگر یک کوتوله سفید توسط یک سیاه چاله جرم متوسط بلعیده شود، همجوشی هسته ای مجدد باعث می شود تا ترکیبات معمول کوتوله سفید که شامل هلیوم، کربن و اکسیژن است به عناصر سنگین تر مانند آهن و کلسیم تبدیل شوند. حتی به محض نزدیک شدن یک کوتوله سفید به سیاه چاله، کوتوله سفید مبادرت به تولید کلسیم می کند و  هر چه نزدیک تر می شود بتدریج بر تولید آهن نیز افزوده می گردد.

کیهان عرصه رازهای بزرگ و پیچیده است. برای انسان ها، کیهان مکانی برای تولید ممتد سوالاتی است که ممکن است هرگز پاسخی برای آنها پیدا نکند. ستاره شناسان پدیده های بسیاری را مشاهده می کنند و سعی دارند تا برای همه آنها توجیهات علمی پیدا کنند، اما در موارد بسیاری قادر نیستند تمامی جوانب پدیده های کیهانی را کشف نمایند. یکی از مرموز ترین این پدیده ها سیاه چاله ها هستند که هر روز بر راز و رمز این اجرام هولناک کیهانی افزوده می شود. بخشیدن حیات یکی دیگر از رفتار های عجیبی است که اخیرا شاهد بروز آن در سیاه چاله ها هستیم.

وجود منابع آبی در سیارات تراپیست وان بیشتر از زمین است

وجود منابع آبی در سیارات تراپیست وان بیشتر از زمین است

وجود منابع آبی در سیارات تراپیست وان بیشتر از زمین است

وجود منابع آبی در سیارات دیگر می‌تواند نشانه ای از حیات در آن سیارات باشد. سیارات منظومه شمسی و سیارات فراخورشیدی دیر زمانی است که با پیشرفت‌های صورت گرفته در حوزه فناوری های مختلف، مورد توجه اخترشناسان قرار گرفته تا از وجود منابع آبی در آنها مطلع شوند.

وجود منابع آبی بخصوص در سیاره مریخ از جمله حوزه های مطالعاتی بسیاری هیجان‌انگیز است که مورد توجه سازمان‌های مختلف هوا فضا در سراسر دنیا از جمله ناسا بوده است. اما وجود منابع آبی این بار در خصوص هفت سیاره شبیه به زمین رصد شده که به نتایج جالبی منتهی شده است.

زمانی زیادی از کشف تراپیست وان نگذشته است. تراپیست وان یک ستاره کوتوله سرخ فرا سرد است که در صورت فلکی آکواریوس قرار دارد. در اطراف این کوتوله سرخ، ۷ سیاره در مدار خود گردش می‌کنند.

تراپیست وان جرمی معادل ۸ درصد جرم خورشید را دارد. قبلا تیمی از ستاره شناسان از دانشگاه لیژ بلژیک با استفاده از تلسکوپ تراپیست در رصدخانه لاسیا واقع در بیابان آتاکامای شیلی به رصد این ستاره و سیارات واقع در مدار آن پرداختند و سه سیاره هم‌اندازه زمین را در اطراف آن کشف کردند. در ماه فوریه سال ۲۰۱۷ خبر کشف چهار سیاره دیگر در مدار تراپیست وان اعلام شد.

وجود منابع آبی در سیارات فراخورشیدی

مطالعات اخیر نشان می‌دهد که ۷ سیاره فراخورشیدی که  گرداگرد تراپیست وان می‌چرخند اکثرا سنگی و صخره ای هستند و برخی از آنها دارای منابع آبی به مراتب بیشتر از زمین هستند. این موضوع می‌تواند برای ستاره شناسان خبر هیجان‌انگیزی باشد. از یک سو وجود منابع آبی در سیارات دیگر است که توجه آنها را جلب می‌کند و از سوی دیگر منابع  آبی موجود در این سیارات به مراتب بیشتر از زمین است.

جمع‌آوری اطلاعات بدست آمده از تلسکوپ اسپتزر ناسا و نیز رصدخانه اروپا در شیلی، دانشمندان را به فهم دقیقی از چگالی این هفت سیاره رساند. فهم چگالی این هفت سیاره از آن جهت مهم است که ستاره شناسان را قادر می‌ساخت درک درستی از این موضوع داشته باشند که چند درصد جرم سیارات را آب تشکیل می‌دهد و در نهایت می توانند آن را با جرم زمین و جرم آب موجود در زمین مقایسه کنند.

تمامی سیارات مربوط به تراپیست وان شبیه زمین هستند. آنها دارای هسته ای منجمدند و در لایه ای از اتمسفر پیچیده شده‌اند. دانشمندان با استفاده از شیوه ای موسوم به تی تی وی، جرم سیارات را برآورد کردند. بر آورد صورت گرفته تا حدود زیادی دقیق است و جرم هر سیاره به صورت مجزا برآورد شد. نتایج نشان داد که سیارات اطراف تراپیست وان، چگالی بین شش دهم تا ۱ برابر چگالی زمین را دارا هستند.

سیارات هفت گانه یاد شده از لحاظ منابع آبی بسیار غنی هستند و در منابع آبی در حدود ۵ درصد چگالی سیارات را شکل می‌دهد. ۵ درصد یاد شده رقم بسیار بالایی است و نشان می‌دهد که این سیارات منابع آبی بسیار عظیمی را در خود جای داده‌اند، زیرا در مقایسه با آنها تنها در حدود ۰۲/۰ درصد جرم زمین شامل آب می‌شود.

اما این همه ماجرا نیست؛ یکی از این سیارات می‌تواند ویژگی‌های آشنایی برای زمینی‌ها داشته باشد. این سیاره تراپیست وان ای نام دارد که به عنوان یک سیاره فراخورشیدی بیشترین مشابهت را با زمین از خود نشان داده است.

تراپیست وان ای از لحاظ جرم بسیار به زمین نزدیک است، همچنین دارای شعاعی برابر با شعاع زمین بوده و نیز انرژی دریافتی آن از ستاره میزبان به اندازه انرژی است که زمین از خورشید دریافت می‌کند.

ستاره شناسان هشدار می‌دهند که در خصوص منابع آبی موجود در این سیارات و نیز مشابهت‌های عجیب آنها با زمین نباید به شکل افراطی هیجان‌زده شد و به سرعت نتیجه‌گیری کرد که این سیارات فراخورشیدی قابل سکونت هستند. سیارات تراپیست وان تنها در سطح نظری شرایط زندگی برای انسان را دارا هستند و هنوز مطالعات بسیاری باید صورت گیرد تا به برآوردهای دقیق‌تر رسید.

متاسفانه رصد سیارات فراخورشیدی بسیار چالشی است. این سیارات در منظومه های خورشیدی دیگری غیر از منظومه شمسی ما وجود دارند و فاصله آنها با زمین بسیار دور است. لذا جمع‌آوری اطلاعات از آنها و نیز شناخت آنها با موانع بسیاری همراه است. با این وجود اخترشناسان دیدگاه خاصی نسبت به سیارات فراخورشیدی دارند و آنها را دنیاهایی تصور می‌کنند که احتمال حیات بر روی آنها وجود دارد و یا اینکه زمانی وجود داشته‌ است.